Przez dwa miesiące spotykałem się z 56-letnią kobietą, zapraszając ją do restauracji. Jednak gdy zaprosiłem ją do siebie, nagle pokazała swoją prawdziwą twarz.
Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i przyzwyczaiłem do życia kawalera. Ostatnio jednak coraz bardziej doskwierała mi samotność powroty do pustego mieszkania zaczęły mnie naprawdę przytłaczać.
Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energii mi nie brakuje. Postanowiłem więc zarejestrować się na portalu randkowym z nadzieją znalezienia kobiety do wspólnego życia. Ku mojemu zaskoczeniu już po kilku dniach poznałem kogoś naprawdę interesującego.
Profil był prosty:
Małgorzata, 56 lat, wdowa, szukam uczciwego mężczyzny do poważnego związku.
Na zdjęciu zwyczajna, sympatyczna kobieta z łagodnym wyrazem twarzy i ciepłymi oczami. Zaczęliśmy rozmawiać i już na początku ustaliliśmy, że nie chcemy ciągnąć w nieskończoność pisania przez internet ja szukałem realnej relacji, z codziennością i wspólnymi wyjazdami. Ona się zgodziła i umówiliśmy się na spotkanie w centrum Warszawy.
Pierwsza randka przebiegła doskonale. Długo spacerowaliśmy po Krakowskim Przedmieściu, słońce świeciło, rozmowa płynęła naturalnie. Opowiadała o pracy i wnukach, ja uważnie słuchałem. Ujęła mnie jej spokój i opanowanie nie zalewała mnie potokiem słów. Potem zaprosiłem ją na kawę do kawiarni, naturalnie zapłaciłem za wszystko wychowano mnie w szacunku dla kobiet, uważam, że zapraszający płaci.
Rozpoczął się nasz typowy etap bukietów i czekoladek. To ja kupowałem kwiaty, upominki, ale czas spędzaliśmy razem. Każdy piątek i sobotę wypełnialiśmy wspólnymi atrakcjami. Pieniędzy nie żałowałem, ale gdyby podliczyć wydatki z tych dwóch miesięcy, mógłbym się poważnie zamyślić.
Bywaliśmy w teatrze, a po spektaklu obowiązkowo wybieraliśmy się do restauracji. Co tydzień coś innego: wystawa bursztynów, koncert, a to znowu obiad za miastem podczas spaceru na Mazurach.
Starałem się być dżentelmenem, myślałem, że zbliżamy się do siebie. Ona uśmiechała się do mnie, brała mnie pod ramię i mawiała:
Władku, z Tobą wszystko jest takie ciekawe, jesteś taki uprzejmy.
Oczywiście, było mi miło.
Pierwsze sygnały ostrzegawcze pojawiły się w kinie.
Patrząc z perspektywy czasu, wszystko było jasne.
Po pierwsze, nigdy nie zaprosiła mnie do swojego mieszkania nawet na herbatę. Zawsze coś było nie tak: Bałagan po wnukach, Jestem wyczerpana, Może usiądziemy gdzieś w kawiarni?. Myślałem, że czuje się niepewnie, ale nie naciskałem, czekałem.
Po drugie, dziwne, jak podkreślała wiek. Gdy chodziło o wspólne wyjścia, podróże, restauracje była młoda, pełna energii. Proponowała wyjazdy weekendowe, wejście do aquaparku. Ale kiedy próbowałem okazać jej więcej czułości, od razu zamieniała się w surową babcię.
Pewnego dnia, podczas seansu w kinie, delikatnie położyłem dłoń na jej kolanie niewinnie. Natychmiast ją odsunęła, mówiąc stanowczo, ale grzecznie:
Władku, ludzie patrzą.
Małgosiu, jest ciemno, wokół pusto.
To nie wypada. Nie mamy przecież po osiemnaście lat i nie jesteśmy uczniami.
Uznałem, że to kwestia zasad wychowania. Może jest powściągliwa i trzeba szanować jej granice. Ale zacząłem czuć się niepewnie. Przecież nie mamy po kilkanaście lat, tylko blisko sześćdziesiątkę czasu do stracenia niewiele, nie po to spotykamy się miesiącami, by udawać obrażonych nastolatków.
Często też ze szczegółami opowiadała o swoim zdrowiu plecy, cholesterol, nadciśnienie. Nie dziwi mnie to w tym wieku, ale ona wyraźnie delektowała się dzieleniem swoimi dolegliwościami. Słuchałem, współczułem, proponowałem wizytę u dobrego lekarza. Jednak kiedy wspomniałem, że dwa razy w tygodniu chodzę na basen, krzywiła się z dezaprobatą:
Po co Ci takie wysiłki? Zepsujesz sobie tylko serce. W naszym wieku lepiej poleżeć z książką niż pływać w chlorowanej wodzie.
A ja nie chciałem, aby wszystko ograniczało się do siedzenia na kanapie. Pragnąłem cieszyć się życiem.
Moment prawdy i nieoczekiwany wykład o wstydzie
Wczoraj uznałem, że czas zakończyć to przeciąganie. Dwa miesiące spotkań wystarczy, by dowiedzieć się, czy jesteśmy dla siebie odpowiedni.
Zjedliśmy kolację w modnej restauracji z kuchnią gruzińską, delektowaliśmy się chinkali, sączyliśmy dobre wino. Małgosia żartowała i opowiadała anegdoty, wydawała się bardzo otwarta. Postanowiłem przejść do szczerej rozmowy.
Po kolacji wsiedliśmy do mojego samochodu. Na zewnątrz padał lekki deszcz, w środku było ciepło, z radia sączyła się cicha muzyka. Chwyciłem ją delikatnie za dłoń tym razem nie cofnęła.
Małgosiu, może pojedziemy do mnie? Wypijemy herbatę, posłuchamy muzyki, po prostu spędzimy razem spokojny wieczór.
Napięcie od razu odmalowało się na jej twarzy, znikł uśmiech.
Władku, do czego właściwie zmierzasz?
Nie owijam w bawełnę. Podobasz mi się. Jesteśmy wolni, spotykamy się już ponad dwa miesiące. To chyba naturalne, że chcę być Ci bliższy.
Wtedy wyjechała z długim kazaniem o wieku, wstydzie i wysokiej duchowości. Czułem się zaskoczony:
Rozumiesz, co mówisz? To dla młodych, dla przedłużania gatunku. Po co nam fizyczność? Wyobraź sobie, jak okropnie wyglądalibyśmy bez ubrań. Ja mam fałdki, Ty trochę brzucha. O nie, nie! W naszym wieku liczy się duchowa relacja, wzajemna pomoc, prawdziwa przyjaźń. Tobie w głowie tylko jedno!
Nie wierzyłem własnym uszom. W jej oczach byłem prymitywny, bo zapragnąłem bliskości po ośmiu tygodniach spotkań.
Ależ Małgosiu, przecież dbam o siebie, chodzę na siłownię, wyglądam dobrze. Ty też świetnie się trzymasz. Kto powiedział, że po pięćdziesiątce zostaje już tylko duchowość? Przecież życie się nie kończy.
Uważam, że porządne kobiety w moim wieku powinny zajmować się wnukami i ogródkiem. Byłabym zawstydzona, gdyby moje dzieci się dowiedziały, że mam mężczyznę do takich rzeczy.
Wtedy nie wytrzymałem:
Tak naprawdę nie szukasz mężczyzny do życia! Przez dwa miesiące jadłaś za moje pieniądze, jeździłaś moim samochodem, chodziłaś ze mną do restauracji i teatru. I było Ci z tym dobrze, dopóki oczekiwałem tylko wspólnych spacerów. A gdy zapragnąłem czegoś więcej zgorszona udajesz świętą.
Poczerwieniała, ale raczej ze złości niż wstydu.
Uważasz, że mam Ci się oddać za kolacje?
Nie przeinaczaj. Chodzi o to, że adoracja zawsze prowadzi do rozwoju relacji. A Tobie po prostu odpowiadało mieć wygodną koleżankę z samochodem i portfelem.
Wysiadła z auta, trzaskając drzwiami. Nawet nie próbowałem jej zatrzymywać. Patrzyłem, jak odchodzi do klatki schodowej, czując głównie żal do samego siebie.
Lubię rozmowy o literaturze czy historii, ale jestem żywym człowiekiem mam potrzeby i nie zamierzam z nich rezygnować przez czyjeś żelbetowe przekonania na temat wieku.
Skasowałem jej numer i swój profil z portalu randkowego. Potrzebuję czasu, by dojść do siebie po tej farsie.
Podjąłem decyzję na przyszłość już na pierwszym spotkaniu będę pytał o podejście do bliskości. Jeśli znowu usłyszę tyradę o starości i wnukach jako sensie życia dzielimy rachunek i się żegnamy.
Zastanawiam się, czy naprawdę miałem rację? Czy w wieku pięćdziesięciu sześciu lat propozycja bliskości jest czymś niestosownym wobec porządnej kobiety? I po co rejestrują się na takich portalach osoby, które uważają, że życie minęło?
Teraz wiem jedno: niezależnie od wieku, człowiek ma prawo do szczęścia i bliskości, jeśli szanuje siebie i drugą osobę. Życie nie kończy się na wnukach i telewizji. Szczęście trzeba budować samemu póki mamy na to czas.
