Leonard nigdy nie uwierzył, że Irmina jest jego córką. Wiera, jego żona, pracowała w sklepie spożywczym. Ludzie szeptali, że często zamykała się zapleczu z obcymi mężczyznami. Dlatego Leonard nie mógł uwierzyć, że delikatna Irmina to rzeczywiście jego dziecko. Nigdy jej nie polubił. Tylko dziadek pomagał wnuczce i to właśnie jemu zapisał w spadku dom.
Irminę kochał tylko dziadek
W dzieciństwie Irmina często chorowała. Była drobnej postury, niska, krucha. U mnie w rodzinie takich mikrusów nie było, u twojej też nie mówił Leonard do żony. A to dziecko jak od linijki odmierzona. Z czasem niechęć ojca do córki udzieliła się także matce.
Naprawdę kochał Irminę tylko dziadek Maciej. Jego drewniany dom stał na samym skraju wioski, przy lesie. Maciej przez całe życie pracował jako leśniczy. Nawet na emeryturze prawie codziennie wybierał się do lasu. Zbierał jagody, zioła lecznicze. Zimą dokarmiał zwierzęta. Ludzie w okolicy trochę się go bali mówili, że jest dziwakiem, bo czasem coś powiedział i to się spełniło. Ale po ziółka i nalewki chętnie do niego chodzili.
Maciej pochował żonę dawno temu. Pociechą była wnuczka i las. Kiedy dziewczynka zaczęła szkołę, mieszkała najczęściej u dziadka. Maciej opowiadał jej o leczniczych roślinach, uczył rozpoznawać korzenie i kwiaty. Irminie nauka przychodziła z łatwością. Gdy pytano ją, kim chce być, odpowiadała: Będę leczyć ludzi. Ale matka mówiła, że na naukę córki pieniędzy nie ma. Dziadek ją pocieszał: Ja biedny nie jestem, pomogę. W najgorszym razie i krowę sprzedam.
Przekazał wnuczce dom i szczęśliwe życie
Córka Wiera rzadko odwiedzała ojca, ale pewnego dnia nagle stanęła w jego drzwiach. Musiała prosić ojca o pieniądze, bo jej syn Andrzej przegrał cały majątek w karty w Poznaniu. Nie dość, że go pobili, to jeszcze kazali spłacić długi.
Dopiero jak jest potrzeba, przychodzisz na mój próg?, zapytał Maciej surowo. Od lat cię tu nie widziałem!. I odmówił pomocy: Na długi Andrzeja nie będę płacił. Muszę Irminę do szkoły wykształcić.
Wiera była rozjuszona. Nie chcę was znać! Nie mam już ani ojca, ani córki! wrzasnęła i wybiegła z domku. Gdy Irmina dostała się do szkoły pielęgniarskiej w Bydgoszczy, matka z ojcem nawet złotówki jej nie dali. Tylko dziadek wspierał ją jak umiał. Pomagało też stypendium, bo Irmina miała dobre oceny.
Pod koniec nauki Maciej poważnie zachorował. Czując, że jego czas się kończy, powiedział wnuczce, że zapisał jej dom w testamencie. Przypominał Irminie, żeby szukała pracy w mieście, lecz nie zapominała o domu. Dom potrzebuje ludzkiego ducha, by żyć. Zimą trzeba napalić w piecu. Nie bój się tu nocować sama. Tu cię spotka twoje szczęście, przepowiedział Maciej. Będziesz szczęśliwa, moja mała. Najwyraźniej coś przeczuwał.
Przepowiednia Macieja się spełniła
Maciej odszedł jesienią. Irmina pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym. W weekendy wracała do domu dziadka, rozpalała ogień w piecu. Dziadek nagromadził tyle drewna, że starczyło na długie zimowe miesiące. Prognozy pogody nie były najlepsze. Irmina miała dwa wolne dni. Nie chciała siedzieć w wynajmowanym pokoju u starszych krewnych koleżanki z medycyny.
Wieczorem wróciła do wioski. W nocy rozpętała się śnieżyca. Rano wiatr nieco ucichł, ale śnieg padał dalej i droga była nieprzejezdna. Gdy ktoś zapukał do drzwi, Irmina się zaniepokoiła. Otworzyła na progu stał nieznajomy młody mężczyzna. Dzień dobry. Utknąłem samochodem przed waszym domem. Czy jest tu jakaś łopata?, zapytał. Przy ganku stoi. Weź pan śmiało. Może pomóc panu?, odparła Irmina. Chłopak spojrzał z ironią na jej drobną sylwetkę: Jeszcze brakowałoby, żeby pani zginęła pod śniegiem.
Mężczyzna zręcznie odśnieżył samochód, ale nie przejechał nawet kilku metrów znów ugrzązł. Znowu sięgnął po łopatę. Irmina zaprosiła go do środka na gorącą herbatę śnieżyca pewnie zaraz minie, droga ruszy, bo przez wioskę jeździ wielu ludzi.
Nieznajomy, po krótkim namyśle, wszedł do domu. Nie boisz się mieszkać tu sama, przy lesie?, zapytał ją. Wyjaśniła, że tylko na weekendy bywa, bo pracuje w mieście. Martwiła się, jak wróci, jeśli autobus nie dojedzie. Mężczyzna, który przedstawił się jako Staszek, zaproponował pomoc, bo i on tamtędy jeździ do powiatu. Irmina zgodziła się.
Któregoś dnia po pracy Irmina wróciła pieszo, a tam spotkała niespodziankę na nią czekał Staszek. Chyba ten twój ziołowy napar to ma czary zatęskniłem do ciebie i znów chciałem wpaść na herbatę i… coś więcej, zażartował.
Nie mieli wesela. Irmina nie chciała. Staszek najpierw się upierał, potem odpuścił. Ale miłość mieli szczerą. Irmina przekonała się, że nie tylko w opowieściach piszą o mężczyznach noszących żony na rękach. Ich synek przyszedł na świat silny, zdrowy wszyscy w szpitalu dziwili się, jak taka drobna kobieta urodziła takiego chłopca. Na pytanie o imię, Irmina odpowiadała: Będzie Maciej, na cześć pewnego wspaniałego człowieka.Kiedy wracali ze szpitala, Irmina po raz pierwszy poczuła, że dom dziadka naprawdę jest jej domem ciepłym, bezpiecznym, rozświetlonym dziecięcym śmiechem i szczęściem, którego kiedyś tak bardzo się lękała. Zimą kładła synka spać, patrzyła przez okno na śnieg połyskujący w świetle księżyca i szeptała: Twoje miejsce, Macieju, jest tu, gdzie kiedyś dziadek kołysał moje sny.
Czasem, w długie wieczory, gdy Staszek przychodził z pracy i siadał przy stole, Irmina opowiadała mu historie o Macieju, leśnych cieniach, o tym, jak zapach ziół oznaczał bezpieczeństwo. On słuchał, a potem całował ją w czoło i powtarzał: Będziesz szczęśliwa, jak przepowiedział twój dziadek bo to szczęście już wyrosło w tobie.
Wiosną zasadzili wokół domu irysy i macierzankę. Ludzie z wioski coraz częściej pukali do Irminy po radę na ból głowy, na kłopoty serca, na rozbite nadzieje. Każdemu starała się pomóc, równie jak dawniej jej dziadek. Dom przy lesie znów miał w sobie duszę tym razem szczęśliwą i pewną, że nawet jeśli kiedyś śnieg zmrozi wszystkie drogi, ktoś po drugiej stronie drzwi zawsze poda ciepłą herbatę i dobre słowo.
A kiedy mały Maciej podskakiwał wśród ziół, a Staszek śmiał się, goniąc syna po łące, Irmina wiedziała, że los nie musi być łatwy, by był dobry wystarczy, że pośród burz i wątpliwości nie zabraknie tego: kogoś, kto pokocha najmocniej, nawet gdy nikt inny nie wierzy.
Wtedy Irmina dziękowała w myślach dziadkowi. I była pewna przepowiednia spełniła się w całości.
