Szukam kobiety energicznej i radosnej, ale żeby nie była rówieśniczką. Czterdzieści dwa lata to absolutny maks. I to tylko jeśli wygląda na co najwyżej trzydzieści pięć. W pięćdziesiątce to już zupełnie nie to, Stefanie. Potrzebuję kogoś z iskrą.
Ja, może nie jestem jak młody Daniel Olbrychski, ale w środku mam dwadzieścia osiem lat. Zresztą, faceci z wiekiem tylko zyskują na wartości, a kobieta… No, wiesz.
Siedziałyśmy z moją przyjaciółką Różą przy sąsiednim stoliku w barze mlecznym gdzieś na Pradze. Zjadłyśmy szybki obiad po zajęciach fitness i rozprawiałyśmy o nowej diecie, kiedy naszą dyskusję brutalnie przerwał potok słów z ust pewnego pana za plecami.
Słyszałaś? Róża parsknęła cicho. Myśli, że się drożej sprzedaje, a pewnie już przeceniony.
Cicho uśmiechnęłam się. Posłuchajmy. Prawie jak w teatrze.
A mężczyzna nabierał wiatru w żagle:
Wczorajszego nigdy nie jem. Zasada. Kobieta musi gotować codziennie coś świeżego. Sam potrafię sobie rozmrozić pierogi, bez przesady, ale w związku to już poważniej: rosół, schabowe, ciasto drożdżowe. No i szczupła powinna być. Potrzeba mi kontrastu: ja poważny, ona drobna.
A dzieci? zapytał niepewnie jego kumpel, przyglądając mu się z ukosa. Przecież masz już dorosłe, niedługo wnuki.
Spadkobierców mi nie trzeba. Wystarczy. Potrzebna mi towarzyszka dla duszy i dla ciała. Żeby była aktywna do lasu, w góry… A przynajmniej na działkę.
Prawie zakrztusiłam się herbatą. W góry? Przecież on najbardziej lubi kursować między kanapą a lodówką.
Różka, zakład, że mnie zaraz poderwie? szepnęłam rozbawiona.
Serio? popatrzyła na mnie jak na wariatkę. Iga, ale ty nie masz czterdziestki.
Ciii przyłożyłam palec do ust. To eksperyment społeczny. Chcę zgłębić męską autoiluzję.
I faktycznie poznaliśmy się momentalnie. Wymieniliśmy numery i już wieczorem pisaliśmy ze sobą, jakbyśmy się znali od dziecka.
W internecie ukrywał się pod pseudonimem Mariusz48.
Na profilowym zdjęciu on sprzed dekady: wciągnięty brzuch, elegancki samochód w tle i spojrzenie zwycięzcy.
Parę dni później Mariusz zaproponował spotkanie.
Przyszedł w swoim najlepszym garniturze. Guziki ledwo trzymały napór wystającego brzucha, który dumnie sterczał pod marynarką.
Igo, wyglądasz dziś przepięknie rozciągnął usta w blady uśmiech, prezentując niezbyt równe zęby.
Dziękuję, Mariuszu spuściłam wzrok. Ty również… wyglądasz poważnie.
Spotkaliśmy się jeszcze kilka razy.
Dla mnie była to raczej próba moich aktorskich umiejętności. Słuchałam z fascynacją historii o jego biznesie (stoisko z warzywami na bazarze), jak prawie kupił nową Skodę (w końcu lepiej inwestować w rozwój), oraz o tym, jak ważny jest domowy komfort i zupa na stole.
Na spacerze po Łazienkach po stu metrach dyszał jak lokomotywa, ale zapewniał, że to nowa metoda oddychania.
Wreszcie nadszedł przełomowy moment.
Mariusz, zmiękczony kolacją i moimi komplementami, uznał, że czas się odsłonić.
Igo powiedział łapiąc mnie za dłoń jesteś idealna młoda, zaradna, szczupła. Muszę się przyznać… Nie mam czterdziestu ośmiu.
Tak? Ile więc? uniosłam brwi z zaskoczeniem.
Pięćdziesiąt pięć wyszeptał, obserwując moją reakcję w napięciu. Ale nie wyglądam, przyznasz?
Jasne, Mariuszu! Na oko daję ci pięćdziesiąt cztery, góra! Lubię doświadczonych mężczyzn to przecież życiowa mądrość.
Rozpromienił się.
No to super. Już się martwiłem. Wiesz, mam zasadę: kobiety powyżej czterdziestu dwóch to nie dla mnie. Energia już nie ta. A ty to istny ogień!
Dziękuję, kochany pogładziłam go po łysinie. Tak się składa, że ja też mam mały sekret.
Jaki? spiął się. Długi? Dzieci?
Nie, nie. Chodzi o wiek.
Mariusz nieco zesztywniał.
Który rok właściwie jesteś? Nie masz czterdziestu?
Prawie.
Trzydzieści osiem? zapytał z nadzieją w oczach.
Wyjęłam dowód z torebki.
Otwórz, Mariuszu. Zobacz sam.
Drżącymi palcami rozłożył dokument i długo wpatrywał się w PESEL.
Rok 1975.
Pięćdziesiąt? wyszeptał, blednąc. Masz pięćdziesiąt lat?
Równo. Dopiero dwa miesiące temu świętowałam okrągłe urodziny.
Dokument wypadł mu z rąk. Wpatrywał się we mnie z przerażeniem, jakbym nagle zamieniła się w czarownicę z bajki.
Jak to możliwe? Przecież wyglądasz…
Jak kobieta, która dba o siebie. A nie zjada codziennie zapiekanki.
Ale to oszustwo! jęknął. Przecież mówiłem: do czterdziestu dwóch. To mój warunek! Nie mogę spotykać się z rówieśniczką.
Ale ja nie jestem twoją rówieśniczką. Wszystko ci pasowało prawda? Chyba, że ziemia się pode mną sypie?
Mariusz poczerwieniał.
Nie… Ale sama liczba. Pięćdziesiąt! To prawie emerytura…
Starzenie, Mariuszu, jest w głowie odparłam spokojnie. Ja jestem w rozkwicie. I wiesz co? Też zrozumiałam coś ważnego.
Co takiego? spojrzał na mnie swoimi wypłowiałymi oczami.
Że pięćdziesięcioletniej kobiecie potrzeba mężczyzny. Nie zestawu mięśniaków, kompleksów i warzywniaka. Ty tego ognia nie wytrzymasz. Spłoniesz, zanim się przyzwyczaisz.
Zabrałam dowód i skierowałam się ku drzwiom.
Iga! Poczekaj! To co z NAMI?
Co z nami? Przecież według twojej logiki jesteśmy sobie równi. A ty szukaj młodej. Może jakiejś, która niedowidzi.
Opuszczałam jego przytulne, archaiczne gniazdko i łapczywie złapałam świeże, wieczorne powietrze Warszawy.
Na parkingu czekała już Róża.
No i? spytała, gdy wsiadłam do auta. Pokazał prawdziwe oblicze?
Jeszcze jak! zaśmiałam się. Zwłaszcza po dowodzie. Powinnaś widzieć jego minę. Jakby odkrył, że Wisła płynie do góry nogami.
I jak się skończyło?
On będzie dalej polował na młodą i cierpieć. A my świętujemy. Mam randkę z normalnym facetem. Ma czterdzieści pięć lat i ani trochę nie interesuje go, co wpisane w moim dowodzie.
A Mariusz nadal siedzi na portalu randkowym. Zaktualizował profil: Szukam kobiety do 40. Uczciwej!. Oczywiście zdjęcie to samo to sprzed dziesięciu lat.
Jak myślisz, dlaczego niektórzy mężczyźni boją się rówieśniczek? I czy warto oszukiwać z wiekiem dla związku, czy może lepiej od początku stawiać na szczerość Bo w rówieśniczce widzą siebie, swoje własne lata i wady, a lustra lepiej mieć nieco przyciemnione odpowiedziałam, patrząc na nią przez opuszczoną szybę. Ale ja już nie szukam lustra. Wolę być światłem.
Róża odpaliła silnik i obie wybuchłyśmy śmiechem. Przed nami rozciągała się ulica pełna świateł i możliwości, a żaden PESEL już nigdy nie będzie naszym ograniczeniem.
Mariusz został z tyłu, w świecie swoich zasad i minusowych lat. My zaś pojechałyśmy przed siebie zupełnie jakby czas działał wyłącznie na naszą korzyść.
