Podczas rozwodu bogaty mąż postanowił zostawić swojej żonie opuszczone gospodarstwo gdzieś na końcu świata. Jednak rok później wydarzyło się coś, co zupełnie go zaskoczyło.
Wiesz, Krzysztofie, chyba wiesz, że zupełnie cię tu nie potrzebuję? powiedziała z przekonaniem Zuzanna. Najlepiej, jakbyś już wrócił do miasta.
A ty o jakim mieście mówisz? odburknął zmęczony. Zdradził ją ktoś, komu ufała bezgranicznie, i nie miała już siły się kłócić. Wszystko zaczęli od zera, sprzedali mieszkanie, zainwestowali wszystko w biznes. Krzysztof wniósł do interesu zaledwie pokój w starym bloku, całą resztę ogarnęła Zuzanna swoim sprytem i pracowitością. Przez lata tułali się po tanich wynajmach, aż w końcu dorobili się warszawskiej stabilizacji.
Z czasem Krzysztof zaczął zachowywać się jak prawdziwy pan na włościach. Cichaczem wszystko przepisał na siebie, zostawiając Zuzannę z niczym na wypadek rozwodu. Gdy już miał wszystko pod kontrolą, złożył pozew.
Naprawdę to ci się wydaje w porządku, Krzysztof? zapytała rozczarowana Zuzanna.
Wzruszył obojętnie ramionami.
Daj spokój. Od dawna niczego nie wniosłaś do tego interesu. Ja tu wszystko robię, ty nic.
Sam mi kazałeś odpocząć i zająć się sobą odparła spokojnie.
Krzysztof westchnął zirytowany.
Mam już dość tych gadek. A, pamiętasz może tę starą chałupę pod Piotrkowem, co to mi szef zostawił w spadku? Umarł i oddał mi tę bezwartościową działkę. Będzie w sam raz dla ciebie. Jak nie chcesz trudno, nic nie dostaniesz.
Zuzanna uśmiechnęła się gorzko. Po dwunastu latach zdała sobie sprawę, że żyła z obcym człowiekiem.
W porządku, ale pod jednym warunkiem gospodarstwo ma być formalnie na moje nazwisko.
Nie ma sprawy. Przynajmniej podatków mniej zapłacę odpowiedział z ironicznym uśmieszkiem.
Zuzanna nie powiedziała już nic. Spakowała się i wyprowadziła do hotelu. Zamierzała zacząć wszystko od nowa, bez względu na to, co ją czeka czy to ruina gospodarstwa, czy jałowy kawałek ziemi. Miała się przekonać na miejscu. Jeśli nie będzie warto, wróci do Warszawy albo znajdzie inną drogę, jak odbudować życie.
Do samochodu wrzuciła tylko rzeczy pierwszej potrzeby, resztę zostawiając Krzysztofowi oraz jego nowej oblubienicy. Jeśli sądził, że może dalej korzystać z jej wiedzy i sprytu, to grubo się mylił. Nowa partnerka, którą Zuzanna widziała tylko dwa razy, wydawała się bardziej wyniosła niż mądra.
Krzysztof wręczył jej dokumenty z pobłażliwym uśmiechem.
Powodzenia, Zuzanna.
Tobie również odparła spokojnie.
Tylko pamiętaj, żeby mi zdjęcia krów przysłać! zarechotał.
Bez słowa zamknęła drzwi auta i odjechała. W miarę jak opuszczała Warszawę, łzy zaczęły ściekać jej po policzkach. Nie wiedziała, jak długo płakała. Ocknęła się dopiero, gdy usłyszała pukanie w szybę.
Nic się nie stało, kochana? zapytała ją z troską starsza pani. Ja z mężem widzieliśmy cię tu od paru minut.
Zuzanna spojrzała na kobietę, potem w lusterko gdzie zauważyła przystanek PKS. Lekko się uśmiechnęła.
Wszystko w porządku, po prostu trochę mnie to wszystko przerosło.
Starsza pani pokiwała głową ze zrozumieniem.
Wracamy właśnie ze szpitala. Nasza sąsiadka tam leży, nikt jej nie odwiedza. Jedziesz może w stronę Piotrkowa?
Zuzanna aż uniosła brwi ze zdziwienia.
Piotrków? Tam właśnie to gospodarstwo?
Tak, chociaż dzisiaj ciężko to już nazwać gospodarstwem. Właściciel zmarł, nikt się tym nie zajmuje, tylko kilku ludzi z sąsiedztwa jeszcze czasem zagląda do zwierzaków z przyzwyczajenia.
Zuzanna się rozpromieniła.
Ale zbieg okoliczności, właśnie tam jadę. Wsiadajcie, podwiozę was.
Starsza pani usiadła z przodu, jej mąż z tyłu.
Zuzanna jestem przedstawiła się, ruszając.
Stefania Kwiatkowska, a to mój mąż Władysław odpowiedziała z ciepłem kobieta.
W drodze Zuzanna usłyszała pełno ploteczek o gospodarstwie kto wynosił rzeczy, komu jeszcze zależało na zwierzętach i w jakim opłakanym jest stanie. Na miejscu zobaczyła puste pola i walącą się stodołę, w której pasło się ledwie dwadzieścia krów. Mimo to postanowiła zostać i spróbować rozpocząć nowy rozdział.
Rok później Zuzanna z dumą patrzyła na osiemdziesiąt krów pasących się na zielonych łąkach. Przerobiła ruinę w świetnie prosperujące gospodarstwo. Łatwo nie było musiała sprzedać biżuterię, żeby kupić paszę i wydać ostatnie złotówki z oszczędności. Ale teraz sprzedaż szła jak burza, a jej produkty zamawiano nawet w sąsiednich województwach.
Pewnego dnia młoda Hania przyniosła jej gazetę z ogłoszeniem o chłodniach do kupienia po okazyjnej cenie. Zuzanna od razu poznała numer telefonu należał do firmy Krzysztofa. Ze złośliwym uśmiechem poprosiła Hanię, by zadzwoniła, zaproponowała 5% więcej, ale pod warunkiem, że auta nie będą już prezentowane innym.
Kiedy pojechała obejrzeć auta, na miejscu czekał już Krzysztof szczęka mu opadła.
Ty kupujesz? spytał z niedowierzaniem.
Tak, do tego gospodarstwa, które mi podarowałeś. Wyrosło na świetny interes, właśnie się rozbudowujemy powiedziała spokojnie.
Krzysztof tylko łykał ślinę. Gdy jego świat się rozsypywał, Zuzanna dawno zostawiła ten rozdział za sobą.
W końcu Zuzanna znalazła prawdziwą miłość w Janku, mechaniku, który pomógł jej rozwinąć gospodarstwo jeszcze bardziej. Razem świętowali chrzest córki, gdy Krzysztof z daleka patrzył, jak jego własne życie sypie się jak domek z kart.
