Przybysz
Halo, jest tu ktoś? Julita zrzuciła sandały i westchnęła z rozkoszy.
Piękne, bez dwóch zdań, ale jak bardzo niewygodne! Skusiła się na wygląd, a trzeba było pomyśleć, jak się je nosi podczas upału. Paseczki cieniutkie, wrzynają się tak, że auć!
Julita podniosła z podłogi sandały, chcąc je odłożyć na półkę w przedpokoju, wtedy znieruchomiała. Z kąta przy drzwiach patrzyły na nią dwie pełne czujności zielone oczy.
Kto ty jesteś? zapytała Julita szeptem, sama nie wiedząc dlaczego.
Właściciel zwiewnych, przezroczystych oczu wolałby zapewne milczeć. Skulił się jeszcze ciaśniej w rogu, przesunął na tylne łapy i syknął z wyraźną pretensją.
Zrozumiałam…
Julita, aby nie spłoszyć niespodziewanego gościa, ostrożnie odstawiła sandały i jeden krok się cofnęła.
Nie zrobię ci krzywdy. Spokojnie! Idę dowiedzieć się, skąd się tu wziąłeś. Jeśli, rzecz jasna, ci to nie przeszkadza. Cóż za niespodzianka…
Odsyknął głębokim, groźnym pomrukiem, przez co Julita nie mogła nie uśmiechnąć się pod nosem.
Ciii, straszny ty mój! To mój dom. Tu cię nikt nie skrzywdzi. Tu się nikomu nie dzieje krzywda.
Jakby zrozumiał. Usiadł spokojniej, opuścił przednie łapy na podłogę przestał już warczeć i syczeć, choć patrzył z podejrzliwością.
Julita, wciąż jakaś dziwnie rozrzedzona, przeszła przez korytarz i zerknęła do salonu i kuchni gdzie zazwyczaj panował nieopisany chaos, teraz była cisza i porządek. Najczęściej, gdy wracała, musiała patrzeć pod nogi, bo a to z klocków lego, a to tubka z farbą, którą jej mąż kupił ich dzieciom zawsze czyhały na ofiarę.
Drzwi do pokoju dziecięcego były tylko lekko uchylone, ale wewnątrz cisza grzmiała tak, że Julicie na chwilę wydawało się, iż domu nie ma już nikogo.
Ale się myliła. Trzy jej iskierki obecne były w całości. Siedziały na podłodze, rozkładając wielką kartę brystolu na środku i zgodnie coś rysowały.
No, ciekawe! I czemu, pytam, nikt mnie nie wita?! uśmiechnęła się, spoglądając na dwie rude czupryny i jedną ciemną.
W odpowiedzi usłyszała chóralne Ojoj! i pisaki rozprysły się po pokoju, a Weronka padła na brzuch, rozciągając ramiona i nogi próbując zasłonić nieukończony rysunek.
Mamo! Nie patrz!
Julita roześmiała się, zasłaniając twarz dłońmi.
Nie patrzę! Ale kto mi wyjaśni, co to za potwór syczy na mnie w przedpokoju?
Olek, dumny właściciel tej jednej, ciemnej czupryny, wymownie spojrzał na rodzeństwo i wstał.
Mamo, przepraszam! Chcieliśmy cię przygotować, ale nie zdążyliśmy. To ja go przyniosłem.
Rozumiem. A czemu taki dziki?
Ma ranę na łapie. Wyrwałem go u psów na podwórku.
Julita spoważniała i aż położyła rękę na piersi.
Nie zrobiły ci krzywdy? Gdzie masz coś zranione?
Mamo, spokojnie! Cały jestem! W porządku! To psy cioci Ireny, nie bezdomne.
Ową bandę Julia znała dobrze. Cztery małe kundle cioci Ireny z ulicy Słonej, każdy oryginalniejszy od drugiego, często sprawiały kłopoty, bo ich pani miała chore nogi i nie wyprowadzała ich należycie. Zawsze uśmiechnięta do sąsiadek, a gdy jej psy przestraszyły jakieś dziecko, Irena wyrażała się z polskim rozmachem:
Skończ już te żale, babo! Sama patrz, gdzie dzieciaki chodzą! Trzeba je pilnować, a nie narzekać! Moich nikt nie ruszy!
Julita rozumiała Irenę kiedyś przy mężu opowiadała, ile kobieta wycierpiała w życiu.
Mąż Ireny był typem, który za zamkniętymi drzwiami bywał nie do poznania. Pomagał sąsiadkom dźwigać zakupy, witał się, uśmiechał, łagodny a Irenie groził w czterech ścianach, bijąc i szantażując ich dorosłego już syna. Irena znosiła to dla dobra dziecka związała się ponownie, by chłopiec miał ojca, i długo nawet sąsiadki niczego nie podejrzewały.
Pewnego dnia syn, wróciwszy niespodziewanie do domu, nakrył dramat rodzinny. Co się wydarzyło, tego śledztwo nigdy do końca nie rozstrzygnęło. Chłopca zabrała potem babcia, a Irena odsiedziała swoje. Po wyjściu od razu odebrała syna i wymieniła mieszkanie na inne, by zacząć na nowo. I wtedy pojawił się piesek jakiś rudy podrzutek, którego potrącił samochód, szybko wrócił do zdrowia. Imię Izabela, skrócone czule do Izy. Od tej pory psy były jej towarzyszami życia, najpierw Iza, potem Iza II a potem Iza III i przyjaciele.
Syn wyjechał na północ Polski praca, rodzina, a mamę, choć namawiany, nie skłonił do przeprowadzki. Irena, pełna energii, czasem zgryźliwa, karmiła i wyprowadzała psiaki, a Julita raz na tydzień podrzucała w zamian świeże kości, popijając protokolarną herbatę i oglądając zdjęcia wnuków.
Irenie Julita powierzyła też sekret, który bolał jak stara rana… Olek, ich pierworodny, był synem swojej kuzynki Agnieszki. Agnieszka zaszła w nieplanowaną ciążę z mężczyzną, który ulotnił się bez słowa. Nie pogodziwszy się z tym, popadła w depresję i po porodzie… zmarła. Mały Olek został sierotą, a Julita nie mogła dopuścić, by chłopczyk trafił do obcych. Syn swojej kuzynki, do której miała żal i miłość, w jednym. Wiedzieli z mężem, że są gotowi. Odpowiednie papiery załatwili i uznali chłopca za własnego.
Julita nigdy nie była filigranowa, więc bez trudu mogła tłumaczyć nieobecność w czasie, kiedy nagle pojawił się synek. Sąsiadki szeptały, dopytywały ona zaś milczała. Tylko Irenie zwierzyła się ze wszystkiego. Sąsiadka zrozumiała i dała jej wtedy radę, którą pamiętała do końca życia:
Chłopiec jest twój, jeśli go kochasz. Nigdy nie okazuj cienia wątpliwości. On musi mieć oparcie. Niech nie wie, że nie jesteś matką biologiczną bo jesteś prawdziwą.
Julita zawsze jej za to dziękowała zwyczajnym kiwnięciem głowy.
Potem urodziła się dwójka kolejnych dzieci, Jaś i Weronka. Irenę cieszył widok rudzielców biegających z psami po podwórku. Olek jednak stał się agresywny wobec dzieci z podwórka domownicy byli bezpieczni, ale cudze dzieci czasem dostały po głowie. Psycholog w szkole wzruszał ramionami. Julita nie wiedziała, co począć. Pewnego popołudnia poszła do Ireny.
Witaj, czekałam na ciebie. Chodź na kuchnię, właśnie piekłam szarlotkę moje brykające ją uwielbiają, choć to tylko raz na jakiś czas, bo cukier szkodzi… Irena poklepała stół, a Juli wręczyła szklankę herbaty.
Tam, przy szarlotce i zapachu cynamonu, Julicie wreszcie puściły emocje. Wygadała się, wypłakała Irena słuchała, czasem zadawała pytania, pozwalała jej mówić wszystko jak we śnie, w którym zegarki zaczynają chodzić wspak.
Zaufaj mi, Olek powie ci, co go gryzie, gdy zobaczy, że naprawdę jest dla ciebie ważny. Słuchaj bardzo uważnie, nie przerywaj. Pozwól mu się wygadać. A potem już zadecydujesz.
Tej nocy, Julita usiadła przy łóżku Olka, który przewracał się niespokojnie pod kocem. Spojrzała na jego włosy jak smoła, na ciemną skórę, na łoskot własnych myśli był jej synem na równi z pozostałą dwójką. Przytuliła go. W półśnie Olek wyciągnął ręce i szepnął:
Mamo, nie płacz, już nie będę!
Ciemne oczy pełne były bólu. Julita również płakała i powiedziała:
Powiedz mi wszystko, synku… Teraz! Kto cię skrzywdził?
I wreszcie wyznał, że dzieci w szkole drwią, nazywają go przybłędą, bo nie jest podobny do mamy. Twierdzą, że jest obcy.
Bzdury! wyprostowała go Jesteś mój od stóp do głów, i Janka, i Weronka to wiedzą! Nie zwracaj uwagi na ludzi, którzy nie wiedzą, co mówią. Najważniejsze, byśmy byli razem.
Dla upewnienia, przyniosła rodzinny album, pokazała zdjęcia z przeszłości: pradziadka z czarną grzywą i niebieskimi oczami, babcię z rudymi włosami genetyka w pigułce. Olek z ulgą wtulił się w matkę i, uspakajany przez nią, zasnął.
Jeszcze długo Julita szukała u Ireny rady, za każdym razem ją znajdując. Aż przyszedł moment, gdy drzwi do Ireny pozostały zamknięte. Psy wyły z głodu, nikt ich nie wyprowadzał. Okazało się, że Irenę zabrała pogotowie, sama nikomu nie powiedziała nie chciała robić zamieszania.
Julita dowiedziała się gdzie przebywa, odwiedziła ją w szpitalu, wzięła klucze, nakarmiła i wybiegła psy. Olek przejął obowiązki opiekuna zwierząt na czas rekonwalescencji Ireny. Po powrocie przyjaźń między chłopcem a psiakami rozkwitła do tego stopnia, że Olek zaczął regularnie wyprowadzać bandę.
I gdy kwietniowy wiatr przewracał świat na opak, a powietrze niosło zapach cynamonu i ciepłego chleba, pieski szczekały, a nad wszystkimi wisiał dziwny majak wtedy Olek zaważył w kącie podwórka kota. Był jak kreskówkowy potwór: chudy, obdrapany, z oczami przezroczysto-zielonymi, jakby realność zaraz miała się rozpaść i zlać z betonem pod blokiem. Chłopiec bez wahania wziął go na ręce, dostał pazurami w policzek, ale nie puścił.
Rasowiec! Brytyjczyk, co? Jak cię tu los rzucił?
Kot ryczał, przewracając ogonem, lecz już nie uciekał. Do domu wtaszczył go w zupełnym onirycznym pośpiechu, a rodzeństwo na widok przybysza zapomniało języka w gębie. Szeptali do sierściucha, że mama się zaraz o wszystkim dowie.
Julita, widząc rysunki dzieci, na których kot olbrzym zasiadł jej na kolanach śmiała się z całego serca.
Sądzicie, że to mi wystarczy, by zostawić tu tę marudzącą bestię? Nigdy nie miałam kota, nie mam pojęcia, jak się z kotem obchodzić!
Mamo, ale możemy zapytać ciocię Irenę! Ona wie wszystko o zwierzętach!
I nagle zabrzmiał dzwonek do drzwi ciotka Irena, jakby przywołana senną telepatią, stała u progu.
Otwórz! rzuciła Julita do Olka.
I w tej nierzeczywistej powłoce rzeczywistości, Olek ucisza kota, Irena przejmuje kontrolę nad sytuacją, opatruje łapę przybłędzie, a Julita wzdycha cicho do portmonetki w weterynaryjnej poczekalni.
Trudno, niech już zostanie. Ktoś go przecież musi kochać.
Kot zostanie wieczorami przytuli się do Julity, wyczuwa jedyną i najważniejszą. Olek nieco się złości, lecz matka śmieje się, skąd to zwierzę wie, kto króluje w domu.
Gdy dom zapada w ciszę a dzieci wtulają się w poduszki, szara cień prześlizguje się po korytarzu, przystaje przy łóżku Olka i mruczy kołysankę. I wszystko staje się takie proste wokół cicho, błogo. Zza drzwi rozlega się spokojne Dobranoc! i ostatnia pieszczota ręki na dziecięcych głowach i grzbiecie kota. Cisza odpowiada najcieplejszym snem.
A potem wszystko płynie swoim rytmem powroty, wyjazdy, choroby i wyzdrowienia. Pewnego dnia Irenę syn zabiera do swojego domu duży dom z ogrodem, gdzie banda szczekaczy będzie miała własny kawałek świata, a Irena chlipiąca przez łzy na pożegnanie, uśmiecha się do dzieci machających rękami na podwórku.
Jeszcze was odwiedzę! rzuca twardo.
Nikomu nie przyjdzie do głowy ani szeptać, że była kiedyś największą awanturnicą osiedla, bo w jej oczach jest światło światło, na które czeka się całe życie. Życie jeszcze przed nią, dobre życie, w którym jest miejsce na psy, dzieci, telefoniczne rozmowy z wnukami i video-konferencje na komputerze wnuczki. Dom, pies, kot, herbata wszystko tu jest snem, ale snem dobrym, polskim, cynamonowym.
I może jeszcze czeka ich nowy dzień, pełen smutków i radości, w którym ktoś wreszcie powie: Dobrze, że jesteś. Pięknie jest tu mieszkać, choć wszystko zdaje się nieco odklejone od rzeczywistości jak to w snach bywa, przewija się się przez to życie kot, pies, dzieci… i serce czyste, bo prawdziwe.
