Dźwięk trzęsienia ziemi pojawił się zupełnie znienacka i w kilka sekund wywrócił wszystko do góry nogami. Dom, który jeszcze chwilę wcześniej był azylem rodziny, rozpadł się na sterty gruzu, pyłu i wspomnień pyłu, co pochłonął nie tylko meble i ściany, ale jakby wessany został nawet najcichszy dźwięk.
Służby ratunkowe zaraz się zmobilizowały. Po godzinach szaleńczej pracy, krzyków, stukotu maszyn i kroków rozchodzących się echem pośród ruin, znów zapadła przytłaczająca cisza. Przynajmniej na chwilę. Do czasu, aż jeden z ratowników usłyszał coś, czego się naprawdę nie spodziewał.
To był szczek. Pod grubą warstwą kurzu, ziemi i kawałków cegieł, szczek wybrzmiał wyraźnie: ktoś tam był i właśnie komunikował światu, że nie zamierza sobie po cichu leżeć. Ratownicy spojrzeli po sobie. Nie, to jednak nie był ludzki głos, tylko pies, który postanowił robić zamieszanie na całą okolicę.
Ostrożnie zaczęli więc rozgarniać gruz w miejscu, skąd dobiegał ich psi alarm. Z każdym kolejnym odwalonym kawałkiem cegły oczom ukazywała się scena tak wzruszająca, że sporo twardzieli później przyznało, że mieli wilgotne oczy pod kaskiem. W niewielkiej niszy, skulony i cały w pyle, leżał Złoty Retriever o imieniu Feliks, który własnym ciałem otulał poważnie ranną kotkę Lucynkę. Oboje żyli.
Nie szczekał jednak po to, żeby ktoś mu natychmiast pomógł. Feliks nie domagał się pierwszeństwa w kolejce do ratunku. Zamiast tego, stróżował przy Lucynce, chroniąc ją przed kolejnymi zawaleniami, chłodem i samotnością. Rozłożył się tak, że sam służył jej za poduszkę bezpieczeństwa wśród całego tego bajzlu.
Ratownicy doskonale wiedzieli, że gdyby nie to uparcie powtarzane szczekanie, Lucynka pewnie nigdy nie zostałaby odnaleziona na czas. Feliks był zupełnie spokojny, kiedy ratownicy wydobywali go spod gruzu tylko ogonem lekko machnął na widok światła. Kotka była poturbowana, przerażona, ale na szczęście przytomna.
Zaraz po wydobyciu na świeże powietrze weterynarze dali Lucynce wodę, zbadali ją i ustabilizowali. Feliksa też zbadano: otarcia, kilka ranek, podrażniona skóra od tego tkwienia w jednej pozycji przez wiele godzin, może nawet dni. Ale oboje mogli jeszcze śmiało pomruczeć i poszczekać na przyszłość. Według specjalistów przeżyli nie tylko dzięki ludziom, lecz właśnie dzięki temu, co Feliks wybrał jako swoją misję chronić Lucynkę, zamiast myśleć o własnym ogonie.
Internauci poszaleli na widok tego nagrania żadne Jak rozpoznać kaszankę z kminkiem nie zrobiło takiego szału jak Feliks i Lucynka. Ludzie wzruszali się, dzielili nagraniem i komentowali, że to nie żaden instynkt, tylko czysta miłość i lojalność. Bo przecież w polskim świecie, gdzie czasem pies z kotem do siebie strzela z oczu jak szwagier z teściową, ta para pokazała, że nawet największe różnice znikają, gdy przyjdzie kryzys.
Ratownik 1 (pod gruzami z charakterystycznym spokojem):
On nie szczeka, by go ratować On tej kotki pilnuje!
Ratownik 2:
Pewnie, zobaczył, że może ją ochronić, to został. Przecież wyjść mógłby już dawno.
Ta scena wzruszała nie tylko obecnych na miejscu, lecz setki tysięcy Polaków przed ekranami telefonów. Tym razem spór był tylko o to, czy bardziej należy podziwiać Feliksa za charakter czy Lucynkę za hart ducha. Ich historia nie jest po prostu kolejnym przypadkiem zwykłego uratowania po kataklizmie. To dowód, że w najgorszym momencie może cię uratować coś więcej niż szczęście czasami to po prostu decyzja, żeby zostać i zadbać o kogoś. Feliks nie szczekał po to, żeby go znaleźć. On szczekał dla niej. A takie szczekanie powinno się doceniać w złotówkach, kilogramach schroniskowej kiełbasy i w wielkich opowieściach, które krążą długo po tym, jak już opadł kurz.
