Pewna starsza kobieta z małej wsi pod Łodzią postanawia przygarnąć szczeniaka owczarka środkowoazjatyckiego. Psina szybko rośnie i okazuje się znakomicie stróżować. Jednym haustem pochłania cały garnek jedzenia, drapie grzbietem o płot tak mocno, że sztachety się przechylają, a raz niemal przewróciła babcię jednym szarpnięciem, gdy ta przechodziła obok. Szczeniakowi potrzeba choćby czasem się czymś pobawić.
W końcu jednak babcia umiera nie z powodu psa, po prostu nie dożyła do dziewięćdziesiątki. Teraz dzieci i wnuki zjeżdżają do domu, w którym mieszkała. A tam, na łańcuchu, siedzi pies. Jego spojrzenie jasno mówi, że na gości tu się nie czeka z niecierpliwością. W końcu nie co dzień nagle zjawia się tyle witamin i kulinarnej różnorodności naraz. Rodzina zaczyna się zastanawiać, co zrobić z psem. Uśpić żal żyć obok strach. Puścić luzem w świat nie po chrześcijańsku. Świat nie zasłużył na takie doświadczenia. Postanawiają znaleźć psu dobry dom. Jeśli trzeba nawet dopłacić. Dla człowieka, który zdecyduje się zabrać futrzastego potwora, niczego nie będzie żal.
Znajduje się facet, pan Mirosław, który od zawsze marzył o tym, żeby karmić psa pełnymi garami i drapać za uchem grabkami. Ludzie mają różne, ciekawe potrzeby psychiczne. Wezwano weterynarza.
Weterynarzowi przedstawiono plan działania. Ustalono, że pies dostanie zastrzyk uspokajający, a potem szybko zostanie przewieziony do nowego domu. Trzeba będzie zdążyć przeżegnać nowego właściciela i zapalić świeczkę a to na zdrowie, a to na pamiątkę; różnie bywa.
W umówionym czasie przyjeżdża weterynarz z karabinem. Każdy weterynarz musi być odważny. Strzykawkę z lekami usypiającymi ładuje do weterynaryjnego karabinu i jednym strzałem wysyła psa do Królestwa Morfeusza. Odczepiają go od łańcucha. Kładą na brezent i ciągną.
Wkładają psa do bagażnika, połączonego z wnętrzem samochodu. Weterynarz zasiada z przodu, bo przecież najwygodniej powinien jechać profesjonalista. Nowy właściciel, pan Mirosław, prowadzi auto. Z tyłu cała rodzina babci. Jadą, rozmawiają. Wtedy pies zaczyna się budzić.
Unosi głowę i z zaciekawieniem patrzy na otoczenie. Wszędzie ludzie. Siedzą, gapią się.
Weterynarz wielkie oczy. Nowy właściciel także. Nawet nie razu nie spojrzał już na drogę. Miał to głęboko w nosie, choć prowadził samochód.
Ale ciekawie pomyślał pies.
Czy tam będzie niebo? pomyśleli ludzie.
Pies natychmiast zaczyna wspinać się do środka, bliżej pasażerów. Po co czekać? I kiedy nowy właściciel próbował łapać za klamkę, by wyskoczyć z auta, pies po prostu wszystkich oblizał. Rodzinę babci bo to jednak nie są już obcy. Nowego właściciela przecież to bratnia dusza. Nawet weterynarza. Choć w niego strzelał Ale pies go już nie winił.
I tak ludzie zrozumieli, że o ludojadzie to była potężna pomyłka. Resztę trasy jechali mokrzy od stóp do głów: z góry, bo od psich pocałunków ściekały im śliny po głowach; z dołu, bo emocje sięgnęły zenitu, kiedy pies się budził.
Moja ukochana działka i ogródKiedy dojechali na miejsce, pies pierwszy wyskoczył z auta, przeciągnął się, zamachał ogonem i z szeroko otwartym pyskiem spojrzał na wszystkich, jakby pytał: No to co teraz? Pan Mirosław, cały upaćkany, śmiał się do łez. Rodzina ku własnemu zaskoczeniu zamiast się bać, stała w zachwycie nad olbrzymem, który po prostu chciał być blisko ludzi.
Tego dnia Mirosław poprowadził psa po ogrodzie, pokazał budę, postawił pełen garnek jedzenia. Wieczorem siedzieli wszyscy w trawie pod szerokim, łódzkim niebem nowy właściciel, pies, i kilka osób z rodziny, które zamiast wyruszać od razu w drogę powrotną, postanowiły odwiedzić jeszcze raz miejsce, które tak długo było domem.
Pies, z pełnym brzuchem i głową położoną na kolanach Mirosława, mruknął z zadowoleniem. Wtedy nagle jedna z wnuczek babci powiedziała:
Babcia by się teraz śmiała, że taki z niego anioł stróż. I może z góry już się śmieje.
A gdy w nocy pies odprowadzał wszystkich na samochód, na chwilę usiadł na progu nowego domu i spojrzał w niebo tam, gdzie kiedyś, z podwórka babci, warował na straży dzieciństwa.
Od tej chwili zyskał nowe zadanie: stróżować nie tylko dom, ale wszystkich, którzy pamiętali babcię. A najbardziej tych, którzy mieli odwagę go pokochać.
