Starsza kobieta odwróciła się do Roberta i powiedziała słowa, które przeszły mu dreszczem po plecach: Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Mamy dość czasu, by coś zrobić.
Robert podróżował pociągiem w spokojną, środową przedpołudnie, a wagon był niemal pusty. Starsza kobieta weszła i usiadła obok niego, wyraźnie w drodze na swoją działkę na podmiejskich ogródkach, tak jak Robert i wielu innych pasażerów. Myśli o zmarłej żonie napłynęły do niego jak fala. Niegdyś razem chodzili na działkę, ale po jej chorobie Robert unikał tego miejsca, tłumiony samotnością i żalem.
Gdy pociąg zatrzymał się na kolejnej stacji, kobieta zwróciła się ponownie do Roberta ze słowami, które wypowiedziała kiedyś jego żona: Dziś będzie piękny, słoneczny dzień. Mamy dość czasu, by coś zrobić. Był zaszokowany. Skinął jej głową na zgodę i zaczęli rozmawiać, dzieląc się swoimi troskami o słabe plony tego roku, ciężką zimę i nadziejami na lepsze jutro.
Kiedy dojechali na przystanek autobusowy, Robert zaskoczył się, że nie znał wcześniej tej kobiety. Szli przez jakiś czas razem, potem ich drogi się rozeszły. Dotarłszy na swoją działkę, zobaczył, że przez czas nieobecności działka zarośnięta była chwastami. Rozmowa z kobietą w pociągu jednak sprawiła, że roztopił w sobie smutek poczuł się podniesiony na duchu, gotowy zmierzyć się z nowym dniem.
Z nową energią chwycił za motykę, przekopywał grządki i wyrywał zielsko. Satysfakcja z widoku żyznej ziemi przekonała go, by nie pozbywać się działki. Usiadł na ławce, zjadł kanapki i popił gorącą herbatą z termosu. Podziwiał swoje ulubione dzwonki i kwitnące piwonie, a dojrzałe jabłka pod świeżo zasadzonym drzewem nastrajały go wspomnieniami.
Humor Roberta wyraźnie się poprawił i postanowił odwiedzać działkę częściej. Podczas zbierania grzybów w pobliskim lesie miał wrażenie, że kamień spadł mu z serca. Pragnął nadal pracować, bo zyskał w tym radość i sens.
W drodze powrotnej znów spotkał tę samą starszą kobietę. Dzielili się jabłkami, wymieniając się opowieściami o pracy na działce, śmiejąc się i żartując. Kobieta zapewniła go, że ma jeszcze wiele życia przed sobą, zachęcając, by codzienna praca dawała mu radość i cel. Wysiadł na swoim przystanku z uśmiechem, patrząc na zachodzące słońce nad Warszawą. Po raz pierwszy od dawna nie czuł już ciężaru smutku.
