Na wystawnym weselu, kiedy poprosiłem o jedzenie, dziecko nagle zamarło, rozpoznając w pannie młodej swoją dawno utraconą mamę. Decyzja pana młodego wycisnęła łzy z oczu wszystkich gości
Chłopiec miał na imię Szymon. Miał dziesięć lat.
Pewnego czasu bezdomny staruszek o imieniu Kazimierz znalazł go jeszcze jako niemowlę pod mostem nad Wisłą w Warszawie. Dziecko leżało w plastikowej misce po ulewie. Na nadgarstku miało stary, czerwony sznurek. Obok leżała przemoczoną karteczka: Proszę, zaopiekuj się nim. Nazywa się Szymon.
Kazimierz sam tułał się po ulicach, ale przygarnął chłopca. Karmił tym, co znalazł, ogrzewał jak umiał. Zawsze powtarzał: Gdy znajdziesz matkę wybacz jej. Bez bólu dzieci się nie porzuca.
Po latach Kazimierz ciężko zachorował. Szymon żebrał i któregoś dnia trafił pod drzwi luksusowego wesela w pałacu pod Krakowem. Podano mu talerz z jedzeniem.
Kiedy pojawiła się panna młoda, chłopiec skamieniał. Na jej ręce widniał identyczny czerwony sznurek.
Podszedł i cicho zapytał, czy jest jego matką.
Kobieta zbladła. Miała siedemnaście lat, gdy w tajemnicy urodziła syna. Przestraszona presją rodziny zostawiła go nad rzeką, mając nadzieję, że ktoś się nim zaopiekuje. Potem długo szukała ale bez skutku.
Pan młody przerwał ceremonię. Powiedział, że przyjmuje nie tylko ją, ale także jej przeszłość. Jeśli chłopiec jest jej synem to od dziś jest także jego.
Dodał jeszcze coś: Kazimierz to jego biologiczny ojciec, z którym dawno temu stracił kontakt. Ten sam człowiek, który uratował Szymona.
Ślub się odbył, ale najpierw wszyscy pojechali do szpitala, gdzie leżał Kazimierz.
Staruszek, patrząc na nich razem, wyszeptał: Serce zawsze przyprowadza z powrotem tych, których kochało.
Po raz pierwszy w życiu Szymon poczuł, że ma rodzinę. I to nie jedną
Dziś, gdy o tym myślę, wiem już, że życie bywa zaskakujące jak polski maj czasem zimne, czasem ciepłe, ale zawsze warto przebaczać i wierzyć, że dobro wraca.
