Krzysztof nigdy nie uważał się za człowieka podejrzliwego, a już na pewno nie za paranoika. Był pragmatykiem od lat pracował na budowie, miał twarde, robotnicze dłonie i ufał liczbom w kosztorysach, planom oraz własnym oczom. Jednak od pół roku towarzyszyło mu dziwne, trudne do opisania uczucie. Patrzył na swojego syna, Macieja na jego drobne, lekko kręcone na karku włosy, na głębokie, ciemne oczy, na to, jak chłopiec śmiał się, unosząc głowę do góry i nie widział w nim siebie. Ani w rodzinie jego żony, Anny, która miała gęste, ciemnoblond włosy i szerokie kości policzkowe, nikt nie miał takiej twarzy, ani w jego własnym wyglądzie nie znajdował nic wspólnego z tym dzieckiem. Gdzie się podziały jego grube rysy, otwarta twarz? Maciek, jakby wyjęty z obcego zdjęcia, nie zdradzał ani kropli genetycznego pokrewieństwa.
Po raz pierwszy powiedział o tym cicho, przy kolacji, nalewając sobie herbaty. Zrobił to z ostrożnością, ale Anna, jego żona, osoba pełna temperamentu, zareagowała, jakby oblał ją wrzątkiem.
Zwariowałeś?! łyżeczka wysunęła jej się z palców, uderzając o kafelkową podłogę. Chcesz zrobić test na ojcostwo? Nasz syn ma trzy i pół roku, Krzysztof! Kim ty mnie właściwie uważasz?
Nikim cię nie uważam, Aniu odpowiedział możliwie spokojnie, choć w środku ściskało go z jej oschłości. Zadałem tylko pytanie. Mężczyzna ma prawo wiedzieć. Nie chodzi o brak zaufania, chodzi o pewność.
Brak zaufania, to i tak delikatnie powiedziane! Odsunęła krzesło tak gwałtownie, że mało go nie przewróciła. Patrzysz na swojego syna, który cię kocha, i zastanawiasz się, czy jest twój? To nie tylko obraźliwe, Krzysiek to jest podłość.
Rozpłakała się wtedy. Maciek, który oglądał bajki w salonie, przybiegł na hałas, wtulając się w jej nogi i patrząc na Krzysztofa przestraszonym wzrokiem pełnym cienia. Krzysztof poddał się. Objął ich oboje, mruknął coś pojednawczego, ale żal pozostał. Co gorsza, wąż wątpliwości zaczął szarpać go od środka z trzykrotną siłą.
Minęły kolejne dwa miesiące. Powód, na który podświadomie czekał, przyszedł sam. Na rutynowym badaniu w przychodni, nowa pediatra, przeglądając kartę zdrowia, spytała: Czy dziecko ma jakieś przewlekłe choroby dziedziczne po ojcu? Anna, trzymająca Maćka na kolanach, natychmiast odpowiedziała: Nie, wszystko w porządku. Ale po chwili dodała, cicho: Tak naprawdę nie mamy pewności.
Krzysztof stał w drzwiach gabinetu z kurtką syna w rękach, a te słowa przeszyły go jak nóż. Lekarka rzuciła im szybkie spojrzenie, po czym skupiła się na mierzeniu temperatury.
W drodze powrotnej nie odezwał się ani słowem. Milczał, aż weszli do mieszkania, aż Maciek rozebrał się i zniknął z zabawkami. Wtedy odezwał się, tym razem już nie pytając, a żądając:
Jutro robimy test w laboratorium powiedział, opierając się plecami o drzwi, jakby bał się, że Anna spróbuje uciec.
Anna, właśnie zdejmująca płaszcz, zamarła. Twarz jeszcze zaróżowiona od mrozu pobladła gwałtownie. Jej dolna warga lekko drgnęła, lecz zamiast strachu zobaczył w jej oczach furię.
To przez tę głupią lekarkę?! wycedziła. Naprawdę? Powiedziałam tak, bo przecież nie znam dokładnie historii twoich pradziadków.
To przez to, co widzę odparł twardo Krzysztof. Widzę, że nie jest do mnie podobny. Widzę, że patrzysz mi w oczy i kłamiesz. Już cztery lata. Albo i dłużej.
Jak możesz tak mówić?! Anna wybuchła, a jej krzyk sprawił, że Maciek znów wyjrzał z pokoju, ściskając pluszowego zająca. Nie ufasz mi? Uważasz, że mnie należy testować? W związku najważniejsze jest zaufanie, Krzysiek! Ty wszystko burzysz!
Patrząc na wystraszonego syna, Krzysztof zrozumiał nagle z przerażającą jasnością: jej słowa to tylko hałas, mający zagłuszyć prawdę.
Maciek, idź się pobawić powiedział cicho. Jutro jadę do kliniki.
Żona przez dziesięć sekund patrzyła mu w oczy, a w jej spojrzeniu mieszało się wszystko: pogarda, ból, rozpacz i coś jeszcze, czego nie chciał nazywać. W końcu rzuciła tylko przez zęby:
Rób, co chcesz.
Tamtej nocy nie przyszła do wspólnej sypialni. Przeniosła się do pokoju Maćka. Przez ścianę Krzysztof słyszał jej spazmatyczne szlochy i cichy dziecięcy głos: Mamusiu, nie płacz.
Wyniki przyszły po tygodniu. Odebrał je osobiście, wracając z pracy, wstąpił do laboratorium. Nie otworzył koperty w samochodzie. Otworzył ją w windzie, pod bladym światłem, mając drżące dłonie. Kilka zdań na oficjalnym druku, a najważniejsze: prawdopodobieństwo ojcostwa: 0,00%. W głębi duszy już znał tę odpowiedź. Ale rzeczywistość w całym jej ciężarze zaparła mu dech. Zrobił krok w tył, oparł czoło o zimne lustro. Stal tam, aż drzwi windy rozsunęły się na jego piętrze, a sąsiadka, widząc go, aż podskoczyła z zaskoczenia.
W domu był piekielny awantura. Taką się spodziewał, ale mimo to przerosła jego wyobrażenia. Anna nie zaprzeczyła. Nie krzyczała, nie wyrywała mu koperty z rąk. Siedziała sztywno na skraju kanapy, patrząc w jeden punkt, i wypowiadała słowa zimnym głosem, jakby wypluwając gorzkie pestki.
No i co teraz, Krzysiek? Co chcesz usłyszeć? Tak, był jeden raz, miesiąc przed ślubem. Bałam się, że się dowiesz i nie będziesz chciał mnie. Myślałam, że to nieważne, bo przecież jesteśmy razem.
Myślałaś echo tego słowa grzmiało w pustce pokoju. Ściskał w dłoni kopertę, która już była cały zmięta. Myślałaś, że będę wychowywał cudze dziecko, nie znając prawdy? Myślałaś, że nie mam prawa wiedzieć?
A czy to coś zmienia? nagle podniosła głos, aż jej twarz się wykrzywiła. Kochałeś go? Przez te trzy lata? Jest dla ciebie obcy, tylko przez papier?
Różnica, Anno, jest taka, że patrząc na niego, codziennie szukałem siebie, a ty patrzyłaś mi w oczy i kłamałaś mówił powoli, szukając słów.
Próbowała przerzucić rozmowę na Maćka, na jego uczucia, na to, jak bardzo chłopiec jest do niego przywiązany, jak rozstanie będzie dla niego katastrofą. Ale Krzysztof już jej nie słuchał. Coś w nim się zamknęło, odpłynął wszelki sentymentalizm, została tylko złość.
Następnego dnia złożył wniosek o rozwód. Anna, widząc jego stanowczość, zaczęła stosować inną taktykę. Najpierw błagała, przysyłała SMS-y pełne łez i wyrzutów, pisała, że żałuje, że kochała tylko jego, że tamta noc była pomyłką. Gdy nie odpowiadał, dzwoniła do jego matki, jego siostry Katarzyny, do wspólnych znajomych, próbując wzbudzić współczucie do siebie i potępienie dla niego.
Najtrudniejsza scena rozegrała się w weekend, gdy Anna przyszła do niego do wynajętej kawalerki, do której się przeniósł, zabierając rzeczy. Przyszła z Maćkiem. Chłopiec miał na sobie nowy sweter, którego Krzysztof nigdy wcześniej nie widział, i trzymał w dłoniach rysunek nieporadny domek z kominem i dwie postacie: wysoką i małą.
Tata powiedział Maciek, patrząc na Krzysztofa swoimi wielkimi, poważnymi jak na dziecko oczami, w których nie widział ani krzty swojej twarzy. To dla ciebie. To my, razem.
Krzysztof przykucnął, odebrał rysunek, delikatnie, jakby to było coś kruchego, i przejechał po nim dłonią.
Dziękuję, Maćku powiedział chrapliwie. To bardzo piękny domek.
Tato, a kiedy wrócisz do domu? spytał chłopiec, a dolna warga mu zadrżała. Mama płacze. Nie chcę, żeby płakała. Chcę, żebyś był z nami.
Anna stała dwa kroki dalej, w płaszczu, który Krzysztof kupił jej w zeszłym roku, z perfekcyjnie ułożonymi włosami, ale opuchniętą twarzą. Patrzyła na nich, a w jej spojrzeniu nie było już prośby tylko kalkulacja. Sprowadziła dziecko jako ostatni, najcięższy argument.
Krzysztof zaczęła, drżącym głosem wiem, że zawiniłam. Wiem, że nie ma wytłumaczenia. Ale popatrz na niego. On nie jest winien. On zna tylko ciebie jako ojca. Czy naprawdę potrafisz wyrzucić go ze swojego życia przez mój błąd?
Krzysztof wstał. Rysunek wciąż miał w ręce. Spojrzał na Maćka, potem na Annę.
Przyniosłaś go, żeby poprosił za ciebie powiedział cicho. Używasz dziecka jak tarczy. To podłe, Aniu, nawet jak na ciebie.
Nie używam! wybuchła, łzy popłynęły jej po policzkach. On sam chciał! On kocha cię, a ty jego! Miłość nie znika przez papier!
Miłość? Krzysztof uśmiechnął się gorzko, Anna aż się cofnęła. Masz rację, on nie jest winny. Ale ja też nie. Nie zamierzam już z tobą żyć. Kupię mu ubrania, zostawię pieniądze, dam wam miesiąc na mieszkanie, żebyś znalazła nowe. Do tego, co było, nie wrócę. Samą tą zdradą to zabiłaś.
Jak możesz być taki okrutny? szepnęła. Mówisz o swoim synu jak o obcym…
On nie jest moim synem odparł. Maciek nagle się rozpłakał. Nie jak dzieci, które szukają uwagi, ale jak dorosły, tak, jak płacze się, gdy wali się świat całą duszą, drżąc całym ciałem. Krzysztof instynktownie wyciągnął rękę, ale cofnął ją, patrząc na rysunek w palcach.
Wyjdź już, Aniu powiedział głucho. Proszę, nie przy nim.
Anna chwyciła Maćka za rękę, niemal wyciągając z mieszkania, a chłopiec odwracał się, krzyczał: Tato! Tato!. Drzwi zasunęły się, zapadła cisza. Krzysztof usiadł na podłodze w przedpokoju, oparł się o ścianę, patrząc długo na rysunek, na którym dwie postacie duża i mała trzymały się za ręce.
Jego siostra, Katarzyna, dowiedziała się o wszystkim od ich matki. Ta zadzwoniła, zapłakana, że Krzysztof zostawił żonę i dziecko, że Anna wydzwania, mówiąc, że są na ulicy.
Katarzyna była praktyczna, choć emocjonalna. Pracowała jako doradca prawny, ufała faktom, jednak rodzinne dramaty zawsze burzyły jej spokój.
Przyjechała nazajutrz z dwiema torbami zakupów. Krzysztof otworzył jej nieogolony, w starej koszulce, ale spokojny. Mieszkanie było czyste, co ją zdziwiło spodziewała się bałaganu.
Jadłeś coś? rzuciła od progu, rozkładając zakupy na stole.
Jadłem odparł i usiadł naprzeciw, splatając ręce. Kasiu, nie żałuj mnie.
Nie żałuję. Przyszłam zrozumieć. Naprawdę jesteś pewien? Nie bronię jej, Boże broń, ale Maciek… On bardzo cię kocha.
Wiem spuścił głowę. Wczoraj przyniosła go z rysunkiem. Tak płakał, że serce mi pękało.
I? Kaśka nalała mu herbaty, przesunęła filiżankę. Nie rozmyśliłeś się?
Krzysztof spojrzał jej w oczy i zobaczyła w nich twardą pewność.
Wiesz, myślałem dużo o naszym ojczymie. Jak nas wychowywał. Był dla nas jak ojciec, a przecież krwi nie było. Gdyby Anna powiedziała mi prawdę przed ślubem, albo choć w ciąży może bym wybaczył. Bo wybrałbym świadomie. Ale nie dała mi wyboru. Każdego dnia patrzyła, jak szukam siebie w tym dziecku, i milczała. A jak zacząłem pytać zrobiła ze mnie zazdrośnika, wywołała kłótnię, udawała ofiarę. Nie tylko ukryła fakt, manipulowała moimi uczuciami do dziecka.
Ale Maciek… Katarzyna nie dokończyła.
Za każdym razem, gdy na niego patrzę, będę widział jej kłamstwo. Przetarł twarz dłonią. Nie będę dobrym ojcem, kiedy zostanie we mnie żal. Nie zniszczę mu dzieciństwa życiem w kłamstwie i pretensjach. Ma teraz trzy i pół roku. Lepiej, żeby przeżył rozstanie teraz, niż żebym został i za kilka lat znienawidził jego albo ją. To byłoby gorsze.
A rodzice Anny skrzywiła się, wspominając telefony. Opowiadają ludziom, że znalazłeś pretekst, by opuścić rodzinę.
Niech gadają wzruszył ramionami. Dałem im pieniądze, zostawiłem mieszkanie na miesiąc. Jeśli chcą, niech zabiorą Annę z Maćkiem do siebie. Ja nie muszę odpowiadać za cudze dziecko.
Jeśli Anna nastawi Maćka przeciwko tobie? Gdy dorośnie, będzie myślał, że go porzuciłeś?
Cisza.
Będę płacił alimenty powiedział po chwili. Nie muszę, ale będę. Wszystko, co mu kupiłem, zostawiam. Zamierzam odkładać dla niego pieniądze na konto, aż dorośnie. To moja decyzja, bo przez trzy lata wierzyłem, że jest mój. Ale żyć z nimi i udawać, że nic się nie stało, nie mogę. Kiedyś, jeśli będzie chciał poznać prawdę, powiem mu ją. Powiem, co jego matka zrobiła.
A jeśli nie zechce słuchać? Jeśli skłamie mu?
Tak już będzie wzruszył ramionami. I w tym geście było tyle rezygnacji, że Katarzyna zrozumiała: brat już przeszedł przez najgorsze, został tylko popiół. Za jej kłamstwa nie odpowiadam. Za własne czyny zawsze.
Dwa tygodnie później wybuchł publiczny skandal, który Katarzyna ochrzciła bitwą o opinię. Anna, widząc, że nie odzyska męża, zaczęła grać rolę ofiary. Poszła do matki Krzysztofa, pani Barbary, z płaczem opowiadając, że to Krzysztof był zawsze chorobliwie zazdrosny, że wymusił testy, a teraz tylko wykorzystuje ich wynik, by porzucić rodzinę dla młodszej kobiety.
Pani Barbaro jęczała Anna, siedząc w kuchni i łkając w chusteczkę, którą demonstracyjnie wyjąła z torebki On zostawił dziecko. Małego chłopca, który wciąż go nazywa tatą. Jak można po tym nazywać się mężczyzną? Wiem, zawiniłam, ale byłam młoda, głupia, bałam się! On jest bez serca. Wyrzucił nas jak śmieci.
Pani Barbara słuchała jej spokojnie, z zaciśniętymi ustami. Pamiętała, jak Krzysztof nie umiał kłamać nawet jako dziecko, i że teraz, choć był surowy, postępuje zgodnie ze sobą. Żal jej było Maćka, przyzwyczaiła się do chłopca.
Aniu powiedziała, gdy szloch ucichł nie będę nikogo oceniać. Sama zawsze cię lubiłam. Ale syna nie obwiniam. Jesteście dorośli. Powinnaś była powiedzieć prawdę. On miał prawo czuć jak czuje.
Więc go pani popiera?! wykrzyczała Anna, histerycznie. Mimo że zostawił niewinne dziecko?
Popieram prawo do uczciwości rzekła Barbara sztywno. Zawiodłaś jego zaufanie. Przepraszam, tak to widzę. Dziecka mi żal, ale mój syn nie musi żyć z kłamstwem.
Anna wybiegła obrażona, trzasnęła drzwiami. Zaczęła nachodzić Katarzynę, która wracając z pracy natknęła się na nią przy wejściu do biura. Z Anny spadł już płacz, zostało tylko zaciekłe zdecydowanie.
Musimy porozmawiać zagrodziła jej drogę.
Nie mamy o czym, Aniu próbowała przejść Katarzyna, ale tamta złapała ją za rękę.
Ty jesteś rozsądna. Jesteś kobietą, powinnaś zrozumieć. Maciek cierpi. Po nocach pyta, kiedy tata wróci. Jeśli trzeba, pójdę do psychologa, zrobię wszystko, by uratować rodzinę. Ale Krzysztof nie chce mnie znać, rozmawia tylko przez prawnika. Możesz z nim pogadać? Powiedz mu, że to nie wina dziecka, że tworzyliśmy rodzinę…
Katarzyna wyrwała rękę, spojrzała na nią uważnie.
Aniu, nie chodzi ci o Maćka. Chodzi o ciebie. Boisz się samotności, szukania mieszkania, samodzielnego utrzymania dziecka. Twoi rodzice będą ci wypominać, że zawiodłaś. Zależało ci na stabilizacji, którą dawał Krzysztof. Używasz dziecka, by ją odzyskać. To niskie. Nie zamierzam tego wspierać.
Anna cofnęła się, jej twarz pobladła, potem pociemniała.
Jak ty śmiesz?! Ty, wychowana przez ojczyma! Twój ojczym was wychowywał, nie będąc twoim ojcem! Czemu Krzysztof nie może być taki?
Oczy Katarzyny zapłonęły.
Mój ojczym wiedział prawdę. Mama mu nie kłamała. Zdecydował się dorosły, świadomie. Twój podstęp odebrał mojemu bratu wybór. W tym jest różnica. Mój ojczym to bohater, bo zdecydował się na wszystko znając fakty. Ty chciałaś narzucić Krzysztofowi ojcostwo oszustwem.
Odwróciła się, zostawiając Annę zdezorientowaną na środku chodnika.
Rozwód ciągnął się długo. Krzysztof zażądał zapisu w orzeczeniu, że nie jest biologicznym ojcem. Anna składała kontrpozwy, domagała się powtórnych badań, lecz sędzia, doświadczona kobieta, była nieugięta. Nie przyznała alimentów, nie utrudniała jednak dobrowolnej pomocy. Krzysztof założył Maćkowi konto oszczędnościowe z kwotą na przyszłe studia i kupił mu pakiet akcji stabilnej spółki, z zastrzeżeniem wypłaty środków dopiero po osiągnięciu pełnoletności.
To nie dla niej tłumaczył Katarzynie po kolejnej rozprawie przy kawie. Dla Maćka. On nie odpowiada za jej kłamstwa. Jeśli nie mogę być ojcem, przynajmniej nie chcę, żeby myślał, że porzuciłem go z chciwości. Po prostu nie mogę być częścią tego kłamstwa.
A jeśli Anna ruszy te pieniądze? spytała Katarzyna. Jest jego opiekunem, ma dostęp.
Konto z blokadą do osiemnastki pokręcił głową. To, co daję teraz, przelewam na kartę przedpłaconą Maćka, mam wgląd w wszystkie transakcje. Jeśli zacznie wydawać na siebie, zablokuję. Początkowo wściekła się, twierdziła, że to upokarzające, ale zgodziła się. Woli pieniądze niż nic.
Patrzyła na brata i już go nie poznawała. Zniknęła czułość ta, z którą przekonywał Maćka do kaszki za tatusia, czytał mu wieczorami bajki, udając głosy postaci. Stał przed nią człowiek, który oparzył się tak bardzo, że boi się ciepła. Rozumiała to.
Dźwigniesz to uśmiechnęła się smutno, kładąc dłoń na jego dłoni. Boli mniej z czasem.
Wiesz spojrzał przez okno na łódzkie niebo czasem myślę, że gdyby Anna przyznała się wtedy, zanim zrobiłem test Może bym został. Bo pokochałem Maćka po swojemu. Ale ona wolała grać na moim poczuciu winy i miłości ojcowskiej, na zaufaniu.
Katarzyna milczała, mocniej ścisnęła jego palce.
Miesiąc później rozwód się uprawomocnił. Krzysztof wrócił do swojego mieszkania. Dwa razy widział się z Maćkiem, w neutralnym miejscu w dziecięcej kawiarence, budowali zamki z klocków, jedli lody. Chłopiec wydawał się przyzwyczajać. Nie płakał, gdy widział ojca, lecz u końca każdej wizyty pytał: Tato, a kiedy wrócisz do domu? Za każdym razem Krzysztof odpowiadał: Nie wrócę do was, Maćku, ale zawsze będę w pobliżu. Jeśli czegoś potrzebujesz, zawsze możesz zadzwonić.
Na trzecim spotkaniu Anna go nie przyprowadziła. Napisała SMS: Ma gorączkę, nie damy rady. Krzysztof podejrzewał, że kryje się za tym coś więcej. Tydzień później znów wiadomość: Maciek jest przemęczony, psycholog radzi zrobić przerwę. Krzysztof zobaczył, że Anna zaczęła nową grę oddalenie. Wysłał oficjalne pismo przez prawnika, domagając się utrzymania uzgodnionego kontaktu. Pozostało mu tylko milczenie.
Mógł walczyć w sądzie o prawo do spotkań z dzieckiem, które nie było jego krwią, lecz które kochał. Jednak po naradzie z Katarzyną postanowił nie dolewać oliwy do ognia. Daj jej się wyciszyć radziła siostra. Sama, bez pieniędzy, sama z dzieckiem, w końcu przyjdzie prosić.
Używa Maćka jako dźwigni tłumaczyła. Myśli, że jeśli ograniczy kontakt, zaczniesz błagać, dasz więcej pieniędzy, wrócisz. Nie daj się. Pokaż jej, że potrafisz czekać. Cierpliwość to jedyna broń w tej wojnie.
Krzysztof posłuchał. Przelewał pieniądze na kartę Maćka, opłacał żłobek, kupował zabawki przez internet z dostawą pod drzwi. Nie dzwonił, nie wymuszał spotkań. Cisza trwała dwa miesiące.
Pewnego wieczoru zadzwoniła Katarzyna głos miała przejęty, lecz starała się zachować spokój.
Krzysiek, nie denerwuj się. Anna dzwoniła do mamy. Prosiła, byś się z nią skontaktował, ale bez prawników, po prostu. Mówiła, że Maćkowi znów zdarzają się nocne moczenia, że woła cię przez sen. Lekarz twierdzi, że to nerwy. Chce przywrócić kontakt.
Krzysztof długo milczał.
Chce rozmawiać? zapytał w końcu. Dobrze. Niech przyjdą jutro do parku, gdzie zawsze się bawiliśmy. O szesnastej. Ale tylko z Maćkiem. Jeśli przyjdzie sama odchodzę.
Jesteś pewien?
Jestem. Maciek cierpi, nie rzucę go na pastwę. Ale nie dam się już użyć. Jeśli chce mojej obecności w życiu syna, ustalamy jasne zasady. Bez szantażu, bez prób odzyskiwania mnie jako męża. Pomagam jej synowi. I tyle.
Następnego dnia, o czwartej, kiedy wiosenne słońce oświetlało parkowe alejki złotem, Krzysztof siedział na ławce przy fontannie. Czekał.
Pojawili się przy głównym wejściu. Anna szła wolno, trzymając Maćka za rękę. Chłopiec, zobaczywszy ojca, wyrywa się i biegnie, potykając się na płytkach, z głośnym, szlochającym Tato!, który przeszył Krzysztofa na wskroś. Objął go mocno, czując, jak małe ciało drży i łka.
Cicho, cicho szeptał, gładząc go po głowie. Już jestem tutaj.
Anna stała z boku. Wyglądała jak cień samej siebie zmęczona, z podkrążonymi oczami, bez tej urody, która kiedyś nim zawładnęła.
Krzysztof odezwała się cicho Nie wiem, jak cię przepraszać. Popełniłam błąd. Nie powinnam była… nie powinnam używać go. Bałam się. Myślałam, że jak będziesz rzadko, zachcesz wrócić. Popełniłam kolejną głupotę.
Tak rzucił krótko, nie spuszczając wzroku z Maćka, który już opowiadał coś o nowym autku od babci. Ale teraz nie o tym.
Wiem skinęła głową, ocierając oczy. Nie proszę cię, żebyś wrócił. Proszę cię… po prostu nie znikaj. Jest ci potrzebny. Nie rozumie, co się dzieje. Myśli, że już go nie kochasz.
Usiedli razem na ławce. Maciek, już pogodniejszy, zszedł z kolan i biegał wokół fontanny, wrzucając kamyczki do wody. Krzysztof patrzył za nim i poczuł, że ból zaczyna powoli łagodnieć. Jeszcze nie zniknął, ale już nie był palącym żarem.
Katarzyna, która z daleka obserwowała scenę przyszła do parku na wszelki wypadek poczuła ścisk w gardle. Widziała, jak Krzysztof pochyla się do Maćka, jak ten śmieje się pokazując mokre ręce, jak Anna podaje mu nasączone chusteczki, a on je bierze. To nie była rodzina w tradycyjnym sensie. Było to coś nowego, trudniejszego. Ale może, mimo wszystko, właśnie w tym było najwięcej prawdy.
