To nie jest w porządku! W końcu to jego matka! Może zabrać ją do własnego domu! Takie słowa słyszę od ludzi, którzy są blisko mojego męża. Wiem, że moi przyjaciele mają podobne zdanie, choć nikt nie mówi mi tego prosto w oczy. Powodem jest sytuacja z moją teściową.
Grażyna ma 83 lata, waży ponad sto kilogramów i często choruje. Dlaczego nie weźmiesz Grażyny do siebie? zapytał mnie mój kuzyn kilka lat temu. Dobrze, że codziennie pomagasz, ale jeśli coś się stanie w nocy? Ciężko jej samej. W końcu Twój Daniel jest jej jedynym wsparciem.
Oczywiste jest, że babcia będzie pod opieką jedynego syna, jego żony i wnuka. Przez ostatnie pięć lat Grażyna nie opuściła mieszkania nawet raz. Bolą ją nogi, jej waga nie pozwala jej się swobodnie poruszać. Wszystko zaczęło się trzydzieści lat temu, gdy teściowa była energiczna, młoda, zdrowa i bardzo stanowcza.
Kogo mi przyprowadziłeś? oburzyła się matka mojego przyszłego męża, Daniela. Po to poświęciłam całe życie?
Po tych słowach szłam w milczeniu na autobus. W tamtym czasie matka mojego męża mieszkała na prestiżowym osiedlu pod Warszawą, w dużym, pięknym domu. Jej mąż zajmował poważne stanowisko, więc Grażyna żyła długo dostatnio, nawet po jego śmierci. Wtedy Daniel poszedł za mną i wrócił ze mną do domu. Miałam szczęście do męża: nie był ślepo posłuszny matce, choć ją szanował. Próbował mnie uspokoić, tłumacząc, że taki charakter ma jego mama.
Po ślubie zaczęliśmy oszczędzać na własne mieszkanie. Daniel wyjechał, nie było go przez pół roku pracował. Po kilku latach udało nam się kupić dom, potem skończyć remont. Udało się. Nie odwiedzałam Grażyny zbyt często. Ona zdołała opowiadać Danielowi i wszystkim wokoło bzdury na mój temat. Widzicie synowa nie pozwala pomagać matce. Jak to nie pozwala? I tak dalej.
Grażyna postanowiła przeprowadzić się do miasta, ale pieniądze uzyskane ze sprzedaży domu nie wystarczyły. Poprosiła nas o wsparcie i obiecała, że mieszkanie przekaże naszemu synowi, swojemu wnukowi, w spadku. Jednak u notariusza nagle powiedziała, że mieszkanie powinno należeć do niej, bo koleżanka ostrzegła ją, że babcie potrafią tak zostać bez domu. Potem ogłosiła, że mieszkanie odziedziczy ten, kto się nią zaopiekuje na starość. Miała być panią domu! Stwierdziła, że ją oszukamy i zostanie bez niczego.
Minęło prawie dwadzieścia lat od tamtej chwili. Wszyscy w kancelarii notarialnej słyszeli jej jęki, a my czuliśmy się bardzo niezręcznie. Odpuściliśmy. Wprowadziła się niemal od razu, nie pozwalając nam nawet zrobić drobnych remontów. Mieszkała tam przez miesiąc, po czym zaczęła narzekać, że wszystko jest stare, się rozpada i psuje. Za wszystkie problemy obwiniała mnie: znalazłam jej złe mieszkanie i chciałam ją oszukać.
Grażyna uwielbiała dzieci kuzyna, lecz swojego wnuka ignorowała. Udawała, że nie pamięta nawet daty jego urodzin! Kilka lat temu teściowa poważnie się rozchorowała. Przytyła tak mocno, że z trudem poruszała się po mieszkaniu. Przynosiłam jej zdrowe jedzenie, zgodnie z zaleceniami lekarza. Grażyna przeklinała i odmawiała jedzenia, twierdząc, że tylko kuzynka ją dobrze karmi, a ja ją głodzę.
W zeszłym roku mój mąż zaczął błagać, by przyjąć matkę do nas. Według niego, mama zrozumiała wszystko i będzie stosowała się do zaleceń lekarza.
Dobrze zgodziłam się, ale postawiłam warunki: kuchnia tylko dla mnie, ja gotuję i decyduję co jemy, a kuzynki teściowej nie mają się pojawiać w naszym domu.
Teściowa była oburzona i nie chciała zamieszkać z nami, bo wyobrażała sobie, że przyjdzie i zacznie rządzić. Ale u nas jest tylko jedna pani domu i to jestem ja! Musiałam ją odwiedzać, sprzątać, gotować, czasem nocować. Kuzynka wyrażała troskę tylko przez telefon.
Teściowa skarżyła się przez telefon, że ją głodzę: nie daję jej słodyczy czy kiełbasy. Prosiła mnie, żebym przyniosła ciasta. Ale kuzynka, powołując się na brak czasu, odkładała wizytę, choć mieszkała trzy razy bliżej niż ja. Jednak przychodziła tylko raz na miesiąc z czymś niezdrowym, podczas gdy ja codziennie dbałam o Grażynę.
Pewnego dnia teściowa zadzwoniła do kuzynki i poskarżyła się, że zniknął jej naszyjnik i krzyżyk. Powiedziała, że obie byłyśmy u niej tamtego dnia, ale była przekonana, że to ja wzięłam te rzeczy.
Bez słowa położyłam jedzenie na stole i znalazłam łańcuszek z krzyżykiem, który spadł z szafki nocnej. W domu opowiedziałam wszystko Danielowi i zdecydowałam, że więcej tam nie pójdę. Zaproponowałam, aby oddać teściową do domu opieki. Daniel przytaknął.
