Pewna kobieta, pięćdziesięciosześcioletnia Danuta Zawadzka, zaczęła zauważać na sobie oznaki starzenia. Nie było w tym nic zaskakującego taki właśnie jest naturalny porządek rzeczy. Przyszedł na to czas.
Jednak Danutę przeraziła własna przemiana. Patrząc w lustro, miała wrażenie, jakby każdego dnia ktoś jej odbierał młodość i urodę, nakładając coraz wyraźniejszy makijaż starości. Przecież jeszcze tak niedawno wyglądała świetnie! Nawet pan Józef, staruszek z sąsiedztwa, który przesiadywał codziennie na ławce przed blokiem, niezależnie od pogody, zawsze obdarzał ją komplementem: Jak pani pięknie wygląda! Ależ pani jest śliczną dziewczyną!.
Gdy Danuta mijała pana Józefa, ten zawsze z szacunkiem podnosił czapkę albo elegancko poprawiał kapelusz i powtarzał swoje uprzejme słowa: Jak pani pięknie wygląda!. Danuta szła do pracy z uśmiechem na twarzy, pozytywnie nastrojona na resztę dnia. Komplementy powtarzali jej inni rzeczywiście prezentowała się doskonale.
Pewnego dnia Danuta uzmysłowiła sobie, że już od dawna nie widziała pana Józefa na ławce. Zapytała sąsiadów. Okazało się, że został przewieziony do domu spokojnej starości. Rodzina nie mogła się nim opiekować, dzieci mieszkały w innych miastach, więc zapewnili mu miejsce w ośrodku, gdzie dostał opiekę i wsparcie, tak potrzebne dziewięćdziesięciolatkowi.
Zaduma Danuty nad własnym starzeniem rozpłynęła się. Teraz myślała tylko o panu Józefie Górskim bo tak naprawdę nazywał się jej sąsiad. Zdobyła adres, kupiła kilka smakołyków i w niedzielę pojechała odwiedzić go w domu opieki.
Odnalazła pana Józefa siedział w foteliku i powoli jadł kaszę mannę z masłem. Na widok Danuty rozpromienił się: Ach, jak dobrze panią widzieć! Jak pięknie pani wygląda! Jaka pani śliczna dziewczyna!. Inni pensjonariusze też podchodzili do niej, chwalili ją, mówili miłe słowa, doceniali jej obecność.
Wieczorem, gdy Danuta wróciła do domu, spojrzała w lustro: policzki miała zarumienione, oczy błyszczące, włosy się lekko pokręciły, zmarszczki jakby się wygładziły. Wyglądała naprawdę ładnie, młodziej niż zwykle uroda i młodość powróciły w sposób niemalże cudowny.
Danuta zaczęła odwiedzać dom opieki co niedziela. Pomagała przy zajęciach, prowadziła lekcje tańca dla seniorów nie dla urody, lecz dla serca. Przynosiło jej to ogromną radość. Czuła się tam trochę jak córka albo wnuczka, otoczona ciepłem i wdzięcznością. I słyszała znowu: Jak pięknie pani wygląda!, tym razem od ludzi, którzy wyrażali to prosto z serca.
Ludzie są dla nas jak lustra, ale nie takie zwyczajne prawdziwie magiczne. Są tacy, po spotkaniu których rozkwitamy, młodniejemy, prostujemy plecy i zaczynamy się uśmiechać; i są tacy, którzy potrafią odjąć nam siły i pogrążyć w szarości. Trzeba więc chronić nasze magiczne lustra dobrych, szczerych ludzi, którzy potrafią powiedzieć coś od serca. Trzeba też troszczyć się o starszych dopóki są z nami, wciąż możemy być młodzi i komuś pomóc.
Tak właśnie myślała Danuta Zawadzka, która niespodziewanie odzyskała swoją młodość i piękno. I miała rację.
