Julko, czekać na Ciebie w niedzielę?, zapytałam moją córkę. Oczywiście, odpowiedziała mi.
Czekałam na dzieci, szykując się na ich przyjazd. Chciałam ich poczęstować czymś wyjątkowym. Wysprzątałam całe mieszkanie, wszystko było na błysk. Nakryłam stół, a potem pozostawało już tylko czekać na gości. Godzina minęła, a nikt się nie pojawił. Coraz bardziej niepokoiło mnie, czy coś im się nie stało. Przecież miałam im dać sporą sumę złotych, bo wiedziałam, jak bardzo marzą o nowym samochodzie. Sięgnęłam po telefon, formując numer Julki. Odebrała lekko zaspanym głosem:
Mamo, zupełnie zapomniałam, że mieliśmy przyjść dzisiaj.
Czyli co, przez dwa dni szykowałam się tak na darmo? I jeszcze dziś są moje urodziny.
Mamo, na pewno przyjdziemy jutro. Byłam tak zajęta, że zapomniałam. Nic się nie stało.
Rozłączyłam się, ale poczułam się naprawdę źle. Wyrzuciłam wszystko, co przygotowałam. Spakowałam swoje rzeczy, zabrałam pieniądze, które planowałam dać dzieciom, i pojechałam na urlop do Zakopanego.
To były najdziwniejsze wakacje. Pewnego dnia w parku przysiadł się do mnie starszy mężczyzna i zaprosił na kawę. Nazywał się Filip, dawny sędzia. Rozmowa z nim wydawała mi się lekka i fascynująca opowiadał niezwykłe, zupełnie nierealne historie. Przypominało to sen, w którym wszystko może się wydarzyć. Ja opowiedziałam mu o swoim życiu; słuchał uważnie.
Zakochaliśmy się w sobie. Przed wyjazdem Filip poprosił, żebym zamieszkała z nim.
Mam mieszkanie, emeryturę, będziemy razem oglądać filmy i spacerować po mieście. Po prostu bądźmy razem.
Zawahałam się. Miałam przecież dzieci, wnuki.
A co z nimi?
Oni mają własne życie. Z czasem nas odwiedzą, uspokajał Filip.
Nagle, jak we śnie, przypomniałam sobie, jak zachowała się moja córka. I zgodziłam się.
Tydzień później wróciłam do domu. Na drzwiach mojego bloku wisiało ogłoszenie: Zaginęła kobieta, prosimy o pomoc.
To Ciebie szukają, prawda?, spytał Filip.
To pewnie od Julki, mruknęłam.
Nie wiedziała, że byłaś na wakacjach?
Nie, nie miała pojęcia.
Nagle na schodach pojawiła się Julka, cała zadyszana.
Mamo, gdzie byłaś? Szukałam Cię wszędzie!
Pojechałam na urlop. Mam chyba prawo mieć swoje życie i swoje sprawy. A to jest Filip. Będziemy razem mieszkać.
Nie rozumiem
Nic się nie martw, wszystko ze mną w porządku. Nie chcesz, żebym była szczęśliwa?
No chcę.
To dobrze. Chodź, dam ci kilka pamiątek, które przywiozłam z Zakopanego.
Czy sama odważyłabyś się w śnie zrobić taki nagły zwrot?
