Idź do domu! Tam z tobą porozmawiam! rzuciłem poirytowanym tonem. Nie będę robił przedstawienia dla ludzi na ulicy!
Proszę bardzo! Kasia prychnęła. Też mi coś!
Kasia, nie prowokuj mnie! ostrzegłem. Pogadamy w domu! Ojej! Jaki groźny! rzuciła, zarzucając warkocz za plecy i ruszyła ku blokowi.
Poczekałem chwilę, aż oddali się na tyle, żeby nie słyszała, po czym wyciągnąłem telefon i szepnąłem do mikrofonu:
Wyszła. Spotkajcie ją jak ustaliliśmy. Wiecie, co robić. Do piwnicy z nią, może w końcu będzie miała trochę szacunku. Zaraz będę!
Schowałem telefon do kieszeni, już się odwróciłem w stronę sklepu, bo zasłużyłem na piwko po takiej edukacji żony, gdy nagle ktoś obcy chwycił mnie za ramię.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi uśmiechnął się niepewnie nieznajomy. Była tu z panem dziewczyna
Moja żona, co z nią? zmarszczyłem brwi.
Nie, nic, przepraszam! zrobił sztuczną minę. Czy pańska żona to przypadkiem Katarzyna Woźniak?
Katarzyna, zgadza się. Dawniej Woźniak. O co chodzi?
A ojciec jej miał na imię Sergiusz?
Tak! powiedziałem już poirytowany. Skąd pan zna moją żonę?
Przepraszam za ciekawość… Urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim roku?
Obliczyłem i potwierdziłem:
Tak. Ale skąd tyle pytań i znajomość Kasi? poczułem napięcie.
Kasia przeprowadziła się na nasze osiedle zaledwie trzy lata temu. Nikt wcześniej o niej nie słyszał. Utrzymywała, że uciekła od rodziców, bo chcieli wydać ją za mąż na siłę.
Dlatego człowiek znikąd, który zaczyna sypać detalami o niej w takim małym mieście, wydawało mi się co najmniej podejrzane.
Proszę się nie gniewać, ja jej nie znam osobiście! zarumienił się chłop. To taka… fascynacja talentem!
Słuchaj, fascynacie, zaraz ci policzę żebra zagroziłem wyraźnie. Co ty za bzdury wygadujesz? Chcesz mi żonę podprowadzić?
Absolutnie nie! Źle mnie pan zrozumiał! zamachał rękami. Ja tylko podziwiam jej osiągnięcia, nic więcej!
Kasia nie ma żadnych specjalnych osiągnięć wstało mi w gardle ze zdziwienia.
No, jak to? Dostać dożywotnią dyskwalifikację za brutalność w muay thai w wieku osiemnastu lat, to jest wyczyn! wykrzyknął.
Szkoda, że po kilku prywatnych wygranych przestała walczyć. Oglądanie jej w ringu było czystą przyjemnością!
Ręce mi zaczęły drżeć, chciałem wyciągnąć telefon z kieszeni, ale wypadł mi na chodnik i rozpadł się na części. Złożyłem go w pośpiechu, lecz przestał działać.
Pobiegłem do domu, mrucząc pod nosem:
Boże, oby zdążyć!
Kiedy Kasia pojawiła się na naszym osiedlu, od razu przyciągnęła moją uwagę. Młoda, wysportowana, wesoła. Zatrudniła się jako nauczycielka WF-u w podstawówce.
Początkowo wszyscy myśleli, że to studentka na praktykach, zaraz skończy i wyjedzie. Ale okazało się, że ma już dwadzieścia pięć lat i przyjechała na stałe.
Niektórzy wróżyli, że sprowadzi rodzinę, lecz szybko wyszło na jaw, że mieszka sama.
Coś tu śmierdzi szeptały sąsiadki. Taka atrakcyjna, a tu się osiedla? Pewnie z jakimś sekretem!
Jakie tam sekrety w tych czasach? machały ręką inne. Najpewniej rozczarowała się facetem i leczy rany!
Albo z rodzicami się pokłóciła i uciekła! W telewizji takich widziałam!
Obserwowałem ją, lecz nie spieszyłem się z poznaniem.
Diabli wiedzą, co w niej siedzi. Zobaczymy, z czasem się okaże.
Praca w szkole to nie tylko ciężka harówka, to także posiedzenia w pokoju nauczycielskim, gdzie wszyscy się zwierzają.
Po pół roku wyciągnęli z Kasi jej historię.
Moi rodzice prowadzili firmę. W porządku ludzie. Ale przyszedł kryzys, dostawca ich zawiódł.
Wszystko się posypało i tata uznał, że rozwiąże sprawy finansowe wydając mnie za mąż tam, gdzie trzeba.
A ten książę był nie do zniesienia! Prędzej uciekłam!
I co, jesteś zupełnie sama? kiwała głową doświadczona koleżanka.
Wszędzie są ludzie wzruszyła ramionami Kasia. Lepiej sama niż sprzedana!
Nie chce być żadnym towarem!
Nie przejmuj się, tu swoje szczęście znajdziesz pocieszały ją koleżanki. Miejsce małe, ale ludzie są porządni!
Jak już historia Kasi przeszła przez całe osiedle, byłem pewny wyboru.
Żenię się z nią! Nasze dziewczyny są dziś tylko roszczeniowe, a tu ktoś obcy! I mało rodzin nam się tu wałęsać będzie!
Tak mówiłem matce, ojcu i starszemu bratu.
Młoda, zdrowa, wysportowana! Przecież uczy WF-u! Da nam zdrowe dzieci i pomoże w domu! Ile tam tych lekcji dziennie!
Doskonała partia! orzekła rodzina. Jak zacznie fochy, nauczymy ją po naszemu!
Dlaczego byli pewni ślubu? Bo byłem przystojny. Do tego miałem posadę zastępcy kierownika hurtowni warzyw.
Jak przyjeżdżały kontrole, byłem tylko magazynierem, największy racjonalizator. Wszyscy się śmiali, że inicjatywę się karze. Okazało się, że całą bazę zbudowałem praktycznie od zera.
Prawda, pracownicy narzekali, że jestem surowy, a starszy brat, szef ochrony, to już w ogóle postrach.
Ale skradziono u nas potem zero. Przewagę miałem.
Jak Kasia mogła odmówić tak rzetelnemu człowiekowi? Najpierw zgodziła się na randkę, potem przyjęła oświadczyny i została moją żoną.
Zabrałem ją z pokoju w akademiku, zamieszkała z nami.
Synowa, wiedz, że żyjemy tu jak rodzina! zaczęła matka pogadankę.
Wszystko robimy razem, pomagamy sobie! Nie wiem, jak miałaś wcześniej, ale u nas jest po naszemu!
U nas nie było zasad odpowiedziała Kasia. Bo właśnie przed zasadami uciekłam! Skoro jestem żoną Maksia, będę się uczyła naszych zwyczajów!
Wszyscy przyjęli to z ochotą.
Ale musicie mi wybaczyć, nie potrafię zbyt wiele, speszyła się. W domu rodziców wszystko robiła pomoc.
Spokojnie, nauczymy! zapewnił teść. W końcu uczysz w szkole!
W zasadzie się uczę, przyznała Kasia. Ale niesprawiedliwości nie cierpię.
Kochana moja znów zaczęła teściowa. Sprawiedliwość to rzecz względna! Są zasady domowe, tak było od zawsze!
Szanuj męża i jego rodzinę! Traktuj innych tak, jak oczekujesz. A kobietę zdobi posłuszeństwo i łagodność! Mężczyźni dbają o dom i wszystko, co ważne, rozwiążą!
Skoro tak tu przyjęte wzruszyła ramionami Kasia. Ale mam nadzieję, że bez kar, jak w starych czasach?
Nie, bata nie trzymamy! roześmiał się teść.
Ale przewidzenie Kasi się sprawdziło. Swobodę ograniczono jej do minimum już po miesiącu od ślubu.
Praca, sklep i koniec! Wszystko inne:
Dokąd znowu idziesz? W domu pracy pełno! Jeszcze ogród, kury, kaczki! Kasia! krzyczała matka. Przecież jesteśmy rodziną, sama nie dam rady!
Nie przesadzała, matka. Maks z bratem byli ciągle na bazie warzywnej od świtu po noc, czasem nawet zostawali na miejscu.
Teść cierpiał na kręgosłup i nogi, doradzał tylko. Całe utrzymanie domu spadło na Natalię, moją matkę, i Kasię.
A matka młodsza nie była. To ciśnienie, to ból stawów, raz głowa rozbolała. A dom nie poczeka!
A moje życie prywatne? pytała Kasia. Nie chodzi o męża, chodzi o mnie. Kino, spacer, kawa z kimś. Przecież nie mam nawet koleżanek!
Koleżanki mężatce niepotrzebne! Uwierzy mi, więcej szkodzą niż pomagają! Do kina i kawy z mężem, nie sama! To nie Warszawa! Tu zaraz plotki i nie spiorą cię z nich żadne modlitwy!
Serio? zdziwiła się Kasia.
Tu, dziecko, wszystko widać, jedno potknięcie i już łatka! Jeszcze cię z pracy zwolnią!
Logika twarda, ale Kasia nie zamierzała pochować się w domowych pieleszach.
Pracowała, robiła, co miała, ale oczekiwała szacunku. Odzywała się, protestowała, czasem mówiła wprost.
Praca na równi! mówiła. Jeżeli ktoś się obija, to ja też nie zamierzam wszystkiego robić!
Dwa i pół roku po ślubie a Kasia wciąż nie dawała sobą pomiatać. Egzekwowała udział wszystkich w obowiązkach. Jeśli nie stawiała ultimatum.
Ależ z niej charakterek! jęczała matka, gdy wysłaliśmy Kasię do sklepu. Słowa nie można powiedzieć, zaraz riposta!
I mnie nie szanuje! dołożył ojciec. Poprosisz o poduszkę czy wodę, a ona zajęta!
Maks, tak nie może być powiedział brat Nikodem. Obraża rodziców! Trzeba ją ustawić. Gdzie to widziano?
Też widzę, że kpiny sobie stroi! Mi odpyskuje, przecież jestem facet! Trzeba ją utemperować jak w cyrku! A co jak dzieci będą? Jeszcze się uniesie, że matka, i całkiem przejmie ster!
Musimy przygotować postanowił Nikodem. Wyprowadź ją na spacer do centrum, a potem niech sama wraca! My ją tu przywitamy.
Dogada się dobrze, nie będzie chciała, to siłą! Zbuntuje się zamkniemy w piwnicy, w szkole powiemy, że na urlopie! Po miesiącu zmięknie!
Tak zrobiliśmy. Gdy wyciągałem Kasię na spacer, rodzina gotowa, czekała na sygnał. Ja miałem zadzwonić, kiedy będzie wracać.
Nie zdążyłem.
Brama była, ale drzwi do mieszkania zniknęły jakby je wciął. W przedsionku na podłodze siedział Nikodem, zawodząc z połamanym ramieniem. Wyrwałem mu telefon, zadzwoniłem po karetkę i podałem aparat:
Mów adres! wydarłem się, by przebić się przez szok. I poproś o dwie karetki!
Skinał głową, krzywiąc się z bólu.
W korytarzu, między połamanymi krzesłami, leżał nieprzytomny ojciec, ale żył. W kuchni matka siedziała na podłodze, z olbrzymim sińcem na twarzy, ściskając złamaną na pół wałek do ciasta.
Za stołem Kasia spokojnie piła herbatę.
Kochanie? spojrzała na mnie. Po swoją lekcję przyszedłeś?
N-nie wyjąkałem.
To nie wiem, co ci mogę zaproponować zastanowiła się. Może trochę sprawiedliwości rodzinnej?
O tym trzeba było uprzedzać! wykrzyknąłem. Przecież…
Znam granicę! Każdy dostał tyle, na ile zasłużył! Z czym kto przyszedł, tym dostał.
Wałek złamałam o kolano! Matki nie tknęłam, przywaliła w drzwi, uciekając!
I co teraz? zapytałem.
Myślę, że będzie spokojnie! uśmiechnęła się. I sprawiedliwie! O rozwodzie nie myśl, spodziewam się dziecka. Nasze dziecko będzie miało ojca!
Przełknąłem ślinę.
Dobrze, kochana.
Gdy wszyscy doszli do siebie, zasady w domu zostały całkowicie zmienione.
Od tamtej pory panował pokój. Nikt już nikogo nie krzywdził.
Dziś wiem jedno. Nie można podporządkowywać wszystkich pod przestarzałe zasady, nie szanując indywidualności. Sprawiedliwość i równość w domu są warte każdej ceny, bo dają prawdziwy spokój.
