Mój syn nie jest rozwiedziony, mieszka ze swoją ukochaną, ale nie ma zupełnie nic do powiedzenia. Kiedy przychodzę do ich domu, moja synowa stawia mi warunek: zanim zobaczę wnuka, muszę obiecać konkretną sumę pieniędzy, inaczej nie otworzy drzwi.
Wzięli ślub dwa lata temu. Od samego początku nie przypasowała mi ta dziewczyna. Miała zazdrosne oczy i chciwe ręce. Ledwo paszport miał nową pieczątkę, już zaczęła się kłótnia o mieszkanie: że mojego trzypokojowego powinnam się pozbyć, połowę oddać im na wkład własny, bo jak to, dorosły facet nie ma własnego lokum.
Pokłóciłam się z nią o to, bo po pierwsze mam też córkę, po drugie dlaczego miałabym pozbywać się mieszkania dla czyjejś wygody? Dzieciom dałam wykształcenie i start w dorosłe życie, reszta powinna być ich własnym wysiłkiem. Mnie i mężowi nikt niczego nie zostawił, sami się dorobiliśmy od zera.
Moja córka, Pola, jeszcze nie wyszła za mąż, pracuje, wzięła kredyt i kupiła kawalerkę. Przez pewien czas mieszkała ze mną i wynajmowała swoje, żeby łatwiej spłacać obowiązki. Teraz żyje już osobno. Mój syn, Rafał, jest jakby zagubiony. Niczego nie potrzebuje, słucha tylko żony, nie chce mieszkać ze mną ona przecież z innego miasta i nie wypada księżniczce wynajmować mieszkania.
Nie paliłam się do wspólnego mieszkania z synową, ale gdyby to miało pomóc im trochę oszczędzić, zgodziłabym się na jakiś czas. Nigdy nie zamierzałam oddać im swojego mieszkania. Po mojej śmierci dzieci odziedziczą je po połowie; niech sobie wtedy radzą.
Powiedziałam synowej, co myślę bez ogródek. Zaczęła: Mamo, czy nie wstyd mieszkać samej w takim dużym mieszkaniu? Serio, to uczciwe? Prosiłam syna, żeby uspokoił żonę, ale tylko mruknął pod nosem niezrozumiale.
Nie wiem, po kim on taki. Ja twarda, tata jeszcze twardszy, siostra też, a syn jak foka na lodzie. Czasem się zastanawiam, jak w ogóle udało mu się ożenić, pewnie ona już nie chciała czekać dłużej i złapała go na ślub.
Od naszej kłótni o mieszkanie nie miałam z synową żadnego kontaktu. Czasem Rafał dzwonił, ale nigdy nie odwiedzał, widocznie żona mu zabroniła. Telefonicznie dowiedziałam się, że zostanę babcią. Wzruszyłam się: pierwszy wnuk! Kupiłam drobny prezent, tort, poszłam w odwiedziny. Synowa od progów wycedziła, że jej dziecko będzie się rodzić jak bezdomny, w cudzym mieszkaniu znów temat mieszkania.
Nie kłóciłam się z ciężarną, wyszłam po cichu. Uważam, że głupota jest nieuleczalna. Po tej wizycie nie widywałyśmy się długo. Sama byłam w kiepskim stanie, lekarze szpitale, zdrowie zawiodło. Nawet po porodzie nikt mnie nie powiadomił, synek zadzwonił dopiero tydzień później.
Zaprosił do szpitala na odwiedziny, po czym synowa rzuciła przez telefon, żebym nie przychodziła z prezentami, tylko przyniosła pieniądze. Nie kłóciłam się, pomyślałam wnuk to nie byle co; poszłam do bankomatu, wypłaciłam jednorazowo cztery tysiące złotych, w kopercie. Wnuka zobaczyłam przez chwilę piękny, a nos bardzo po moim synu. Nie zostałam długo. Nigdy więcej nie zaprosili, a ja też się nie narzucałam.
Minęły trzy miesiące, nikt nie dzwonił. Zadzwoniłam do Rafała, poprosiłam żeby odwiedził mnie z wnukiem. Kupiłam małą zabawkę, ciasto. Synowa na progu łypnęła okiem, wzięła podarki i zmarszczyła czoło.
Liczyłam, że ostatnio to zrozumiałaś. Nie chcemy twoich upominków, tylko pieniędzy.
Czyli co, za każdym razem mam przynosić pieniądze, żeby widzieć wnuka?
A jak myślisz? Przez was musimy wynajmować, mąż sam pracuje, na wnuka się nie dołożyłaś, więc chociaż płać!
Zalała mnie fala gniewu. Syn stał z boku, z dzieckiem na ręku, nawet nie spojrzał mi w oczy.
Odwróciłam się i wyszłam. Nie zamierzam się upokarzać! Własną relacji z wnukiem nie zamierzam sobie kupować.
Minął prawie rok cisza. Nikt nie dzwoni, ja też nie. W końcu, tydzień temu, syn przypomniał o urodzinach wnuka mogę przyjść, ale żebym przypadkiem nie zapomniała o porządnym prezencie. Synowa wtrąciła się do rozmowy i dyktowała, ile dokładnie oczekuje suma jak mój miesięczny dochód.
Nie poszłam. Nie było mnie na tyle stać. Musiałam pogodzić się z tym, że wnuka i syna już nie mam. Gdyby był moim synem, nie pozwoliłby żonie mnie szantażować. Niech więc gotują się w własnym sosie. Nie będę płacić za możliwość zobaczenia własnego wnuka.
Muszę się jeszcze dobrze zastanowić, co zrobić z mieszkaniem, żeby nawet po mojej śmierci ani miękka sercem syn, ani jego zachłanna małżonka nie dostali ani kawałka mojego domu.
