A wtedy właśnie zrozumiała, że teściowa wcale nie jest taką złośliwą kobietą, jaką wydawała się jej przez te wszystkie lata
Poranek trzydziestego grudnia był taki sam jak wszystkie inne przez ostatnie dwanaście lat. Właśnie tyle Jadwiga z Mieczysławem byli już razem. Wszystko przebiegało według starego porządku: on z samego rana pojechał na polowanie i wróci dopiero trzydziestego pierwszego na obiad, syn u babci, a Jadzia znowu sama w domu.
Przywykła już do tego przez te lata. Mieczysław zacięty myśliwy i wędkarz, wszystkie weekendy i święta spędzał w lesie, niezależnie od pogody, a ona zawsze czekała na niego w domu. Tyle tylko, że tego dnia ogarnęła ją szczególna melancholia i samotność.
Zwykle takie dni przeznaczała na porządki, gotowanie, zawsze było coś do zrobienia w domu. Sylwester miał być dopiero jutro. Od dwunastu lat obchodzili go u teściowej, zawsze tak samo. Nic nowego. Ale tego dnia na nic nie miała ochoty, wszystko jej leciało z rąk.
Dlatego telefon od przyjaciółki był jej bardzo na rękę. Najlepsza koleżanka jeszcze ze szkoły, Irena, pełna życia, po rozwodzie, często urządzała kameralne spotkania w swoim mieszkaniu. Właśnie tego wieczoru zadzwoniła.
No, znowu sama w domu? zagaiła Irena, nawet nie pytając, a bardziej stwierdzając fakt. Miecio znowu w lasach? Wpadnij do mnie dzisiaj, będzie świetna ekipa, po co tak gnić sama?
Jadwiga nie obiecała, nawet nie zamierzała nigdzie się ruszać, ale późnym popołudniem smutek tylko się nasilił. Zaczęła wspominać i jakoś właśnie dziś najbardziej zabolało ją, że męża nie ma obok.
Tyle lat jej codzienność to dom, praca, syn, i właściwie tyle. Nigdzie nie chodzili, Mieczysław zanudzał się na spotkaniach towarzyskich, myślał tylko o rybach i lasach, a ona sama nie miała na to ochoty. Nigdy nie pojechali na prawdziwy urlop, spędzali wolne dni u matki Jadzi na wsi. I choć cieszyło ją, że mąż tak dobrze dogadywał się z teściową, marzyło się jej jednak morze i świat.
Wieczorem pomyślała: A może faktycznie pójść do Ireny? Przynajmniej nie będę sama. Zebrała się i poszła. Było wesoło, przyszli znajomi ze szkolnych lat, świetnie spędziła czas.
A najważniejsze było to, że pojawił się tam Grzegorz, jej pierwsza miłość z podstawówki. Tak się jakoś złożyło, że tamtą noc Jadwiga spędziła właśnie z nim. Sama nie wiedziała, jak do tego doszło. Niby wypiła tylko trochę, ale wspomnienia poniosły ją jak fala.
Rano ogarnął ją wstyd, niezręczność i żal. Najchętniej wymazałaby z pamięci tę niefortunną przygodę. Wyskradała się dosłownie z mieszkania Grzegorza.
W domu przyprawił ją o dreszcze widok ubrania Mieczysława w przedpokoju. Wrócił wcześniej niż zwykle. Nogi się pod nią ugięły ze strachu. Jeżeli mąż dowie się, że nie nocowała w domu Już widziała w myślach awanturę, wyprowadzkę męża. Wiedziała, że jej nie wybaczy. Sama by sobie nie wybaczyła.
Złorzeczyła na siebie w duchu za własną głupotę. Jak mogła narazić całe swoje życie rodzinne? Wszak kochała męża. Ale dzwonek telefonu domowego wyrwał ją z tych myśli.
To była teściowa, Nie wiem, co tam się u was stało, ale w nocy dzwonił Miecio, nie mógł się dodzwonić do ciebie. Powiedziałam, że jesteś u ciotki Kazi, źle się poczuła, ty z nią byłaś… więc nie zawiedź mnie
Nigdy by nie przypuszczała, że akurat od teściowej dostanie pomocną dłoń. Ich relacje były dziwne. Nie kłóciły się, ale Janina Kowalska nigdy nie darzyła jej szczególną sympatią.
Już przy zaręczynach była przeciwna temu małżeństwu, twierdziła, że za wcześnie, a potem, gdy już po ślubie mieszkali z nią kilka lat, nie było łatwo. Później, gdy zamieszkali osobno, kontakt był już sporadyczny, widywały się prawie wyłącznie na uroczystościach rodzinnych. Teraz jednak Jadwiga była jej wdzięczna. Nie bała się już nawet tego, co może być później. Najważniejsze, że mąż nie wiedział, gdzie tak naprawdę była.
Wieczorem pojechali do teściowej razem, a Jadwiga, korzystając z okazji, gdy zostały na kuchni same, chciała ją przeprosić i podziękować za pomoc. Ale Janina nawet nie chciała tego słuchać.
Daj spokój, przecież też jestem człowiekiem. Wiem, jak to jest żyć z kimś, dla kogo istnieją tylko pasje. Sama nie jestem święta… Mój Staszek spojrzała w kierunku teścia też całe życie po lasach chodzi. Myślisz, że mnie było lekko? Najważniejsze, by to nie weszło w nawyk. Wiesz, o czym mówię, prawda? dodała.
Jadwiga rozumiała. Po tym wszystkim zrozumiała też, że teściowa wcale nie była aż taką jędzą, jak ją malowała. Miała serce, potrafiła zrozumieć. Historia więc zakończyła się dobrze, a Jadwiga postanowiła sobie, że już nigdy nie postawi nogi za próg bez męża.
Taka to była opowieść sprzed latW sylwestrową noc, gdy zegar wybił północ, Jadwiga patrzyła na męża przy stoletak dobrze znany profil, szerokie ramiona, ręce poplamione żywicą z lasu. Mieczysław odwrócił się do niej, uniósł kieliszek i niespodziewanie, najmocniej od lat, uśmiechnął się szeroko.
Szczęśliwego nowego roku, Jadzinko wyszeptał cicho.
Przez chwilę czuła, jakby wszystko było na swoim miejscu: ich syn śmiał się gdzieś w kącie z kuzynostwem, teść przytakiwał do rytmu polki, a teściowa mrugnęła do niej z uśmiechem, który mówił rozumiem cię.
Jadwiga uświadomiła sobie, że mimo niedoskonałości ich życia, są w nim ukryte momenty czułościi rodzina, która, choć nie zawsze łatwa, potrafi stanąć za nią murem. Pomyślała, że nie jest już tą samą kobietą co wczoraj; coś w niej dojrzało. Może na te morza i świat przyjdzie jeszcze czas, może nie. Ale teraz, tu, w tym domu pachnącym pieczenią, czuła się po raz pierwszy od dawna na swoim miejscu.
A kiedy całowała męża w policzek, poczuła, że z jej serca spadł wielki ciężar. Przyszłość wciąż pełna była niewiadomych, ale przeszłość przestała już ją dręczyć. Sylwestrowa noc trwała dalej, śmiechy mieszały się z muzyką, a między dwoma kobietami przy kuchennym stole zawiązała się cicha, lecz nierozerwalna nić porozumieniana dobre i na złe.
