Talerze z wystygłą kolacją nadal stoją na stole. Martyna patrzy na nie, ale właściwie ich nie dostrzega. Za to doskonale widzi cyfry na zegarku, które przesuwają się powoli, jakby ją dręczyły. 22:47.
Kuba obiecywał, że wróci na dziewiątą. Jak zawsze
Telefon milczy.
Martyna już się nie złości.
Wszystko, co w niej żyło, dawno wypaliło się do końca, zostawiając tylko zimne zmęczenie.
Około wpół do dwunastej w zamku drzwi zazgrzytał klucz.
Martyna nawet nie odwróciła głowy. Siedzi na kanapie, owinięta kocem, patrzy w jeden punkt.
Cześć, kochanie. Przepraszam, utknąłem w pracy w zmęczonym głosie Kuby słychać sztucznie żywy ton. Zawsze tak mówi, gdy kłamie.
Podchodzi bliżej, nachyla się, chce ją pocałować w policzek. Martyna odruchowo odsuwa się. Prawie niezauważalnie, ale on to czuje.
Coś się stało? pyta, rozwiązując szalik.
Pamiętasz, jaki dziś dzień? głos Martyny jest cichy, bez życia.
Na moment zamiera, próbując sobie przypomnieć.
Środa. A co?
Dziś są urodziny mojej mamy. Mieliśmy jechać do niej z tortem. Obiecałeś.
Twarz Kuby w jednej chwili się zmienia. Uśmiech niknie, pojawia się poczucie winy i panika.
O Matko, Martynko, zupełnie mi wyleciało z głowy, przepraszam. W pracy kompletny młyn Na pewno zadzwonię do niej jutro.
Idzie do kuchni. Martyna słyszy, jak krząta się przy lodówce, jak brzęczy szkło. Zawsze ratował się zajęciem wśród kubków i sztućców łatwo schować się przed niewygodnymi pytaniami.
Ale dziś Martyna już go nie zamierza oszczędzać. Wstaje, podchodzi do drzwi kuchennych.
Kuba, z kim przesiadywałeś dziś w pracy do jedenastej?
Odwraca się. Ręka trzymająca mleko drży:
Z zespołem Mamy nowy projekt, terminy gonią. Przecież wiesz, jak to jest.
Wiem kiwnęła głową. I jeszcze wiem, że o piętnastej dzwoniłeś i mówiłeś: Olu, rozumiem, ale muszę to naprawić.
Ola. Aleksandra. Jego była żona. Duch, który od trzech lat mieszkał razem z nimi. Duch, od którego bił chłód niewypowiedzianych żalów.
Kuba pobladł.
Podsłuchiwałaś mnie?
Nie musiałam. Rozmawiałeś tak głośno w łazience, że aż za dobrze wszystko słyszałam.
Odstawia mleko, ciężko siada przy stole.
To nie jest to, o czym myślisz.
To o czym mam myśleć? pierwszy raz w głosie Martyny pojawia się emocja. Że od pół roku jesteś nie do zniesienia? Że wieczorami znikasz? Że patrzysz na mnie jakbyś mnie nie widział? O co chodzi? Chcesz do niej wrócić? Powiedz mi w końcu wprost. Wytrzymam.
Kuba wpatruje się w swoje dłonie. Silne, zręczne ręce, które potrafiłyby naprawić wszystko, tylko nie zbudowały szczęścia.
Nie zamierzam do niej wracać cicho mówi.
To może znowu z nią sypiasz?
Nie! w jego oczach jest tyle szczerości i rozpaczy, że Martyna przez sekundę zaczyna wątpić w swoje podejrzenia. Martynko, nic takiego się nie dzieje.
Więc co?! Co tam naprawiasz? prawie krzyczy. Spłacasz jej długi? Rozwiązujesz jej problemy? Żyjesz jej życiem zamiast być ze mną?
Kuba milczy.
Słowa, które Martyna tłumiła w sobie, nagle wybuchają.
Odejdź, Kuba. Idź do niej, skoro jej tak potrzebujesz. Albo gdziekolwiek chcesz. Napraw swoje błędy. Tylko mnie zostaw w spokoju. Nie potrafię już tak dłużej, nie chcę.
Chciała wyjść, ale Kuba nagle wstaje, zastawia jej drogę:
Ja nie mam dokąd iść! Nie ma żadnej Oli! Ani starej, ani nowej! Sam nie wiem, co się dzieje! Po prostu chcę to wszystko naprawić!
Odwraca się, ledwo powstrzymuje łzy.
Przestań mówić zagadkami cicho prosi Martyna.
Pytasz, co naprawiam? Siebie próbuję naprawić! nie wytrzymuje Kuba. Próbuję i nie potrafię. Rozumiesz? Ty nie jesteś jak ona. Ty jesteś cierpliwsza, lepsza, wierzyłaś we mnie, kiedy sam już sobie nie ufałem. Z tobą miało być inaczej. Ja miałem być inny lepszy, porządny. Ale znowu wszystko psuję! Zapominam o urodzinach, ślęczę w pracy, choć wiem, że czekasz. Milczę. Patrzę Ci w oczy i widzę, jak coraz bardziej gaśnie w nich światło. Jak wtedy, w jej oczach.
Martyna milczy.
Nie chcę szukać kolejnej cicho mówi Kuba boję się, że znowu będzie to samo. Znowu przegapię coś ważnego. Znowu doprowadzę kogoś do łez. Do rozpaczy czy do nienawiści. Nie umiem być mężem. Nie umiem żyć razem dzień po dniu. Bez kłótni, bez burz. Wszystko niszczę wokół siebie. Dlatego nie żyję naprawdę, tylko balansuję jakbym chodził po linie i bał się upaść. A Ty Ty też przy mnie jesteś jakbyś już nie żyła
Kuba patrzy Martynie w oczy. Tym razem w jego spojrzeniu nie ma udawania, jest zagubienie i szczerość.
To nie o Ciebie tu chodzi. Ani o Olę. Problem tkwi we mnie
Martyna słucha tych chaotycznych wyznań i po raz pierwszy zdaje sobie sprawę, że Kuba jej nie zdradził z żadną kobietą. Zdradził ją swoim strachem. Nie jest złym człowiekiem, tylko pogubionym, który nie wie, jak dalej żyć.
I co teraz, Kuba? pyta spokojnie, bez cienia żalu. Zrozumiałeś. I co z tego?
Nie wiem odpowiada szczerze.
To idź i rozwiąż to sam. Idź do psychologa, sięgnij po książki, walnij głową w ścianę zrób cokolwiek. Tylko przestań kręcić się w kółko i szukać cudownego guzika, który naprawi przeszłość. Nie ma takiego guzika. Jest tylko praca. Nad sobą. Idź i rób to. Sam.
Beze mnie.
Martyna wychodzi z kuchni, przechodzi obok niego do przedpokoju i zakłada płaszcz.
***
Drzwi się zamykają. Kuba zostaje sam w ciszy, którą przerywa tylko stukot deszczu o szybę. Podchodzi do okna, patrzy, jak postać Martyny znika w mokrej ciemności i nagle czuje ogromny ciężar. Ciężar tego, co zostało.
Jego porażka nie jest już tylko widmem. Jest tutaj, w pustym mieszkaniu, w zimnej kolacji, w jego dłoniach, które nie potrafiły zatrzymać niczego.
Zamiast biec za Martyną, wyciąga butelkę koniakuA potem, nie wiedząc po co, Kuba siada przy stole i zaczyna sprzątać talerze. Zmywa ostrożnie, jakby dotykając czegoś kruchego i starego. Światło w kuchni odbija się od mokrej porcelany. W tej monotonii zaczyna czuć coś nowego: niemy spokój, surowy jak ospała noc za oknem. Przez chwilę ma wrażenie, że pustka to nie wyrok, lecz pierwszy krok.
Przerywa ciszę sygnał telefonu jedno powiadomienie, potem drugie, bez znaczenia. Nie odpisuje. Zamiast tego zanurza ręce w zimnej wodzie i pozwala, by łzy ciche i ciepłe mieszały się z pianą. Po raz pierwszy od dawna nie ucieka przed sobą.
W głębi korytarza czeka własne odbicie w ciemnym lustrze. Odwraca się, patrzy i czuje, że chociaż został sam, w tej samotności jest też obietnica: że coś jeszcze może zostać posprzątane, coś zbudowane od zera. Jutro, kiedy deszcz przestanie padać, otworzy okno, przewietrzy mieszkanie. Umie jeszcze oddychać zwyczajnie, spokojnie, jakby właśnie tego uczył się na nowo.
I wie już, że nie każdą stratę trzeba natychmiast wypełniać. Czasem trzeba pozwolić jej boleć, aż w końcu stanie się wolnością.
