Słuchaj, miałam dziś taką rozmowę, że aż mnie telepie, muszę ci opowiedzieć. Stał naprzeciw mnie, patrzył z dołu do góry jak nigdy przez te wszystkie lata bez tej swojej pewności siebie, bez przewagi. W oczach miał i strach, i wściekłość, i desperacko próbował znaleźć jakieś wyjście z sytuacji. Kiedyś, w takich chwilach potrafił się narzucać i naciskać, teraz nic.
Czego właściwie chcesz? powtórzył już ciszej. Chodzi o pieniądze? Powiedz sumę, dogadamy się, załatwię wszystko.
Zrobiłam krótką pauzę, nie żadna dramatyczna, raczej zawodowa. Taka, jaką robisz, zanim zamkniesz roczny raport i postawisz ostatni podpis.
Wciąż tego nie rozumiesz, Janusz powiedziałam spokojnie. Nie są mi potrzebne twoje pieniądze.
Mrugnął. To nim wstrząsnęło bardziej niż jakikolwiek krzyk.
To czego? Zemsta? Chcesz mnie zniszczyć? głos znów mu się podniósł.
Nie. Chcę odzyskać to, co moje. I skończyć z tym wszystkim jedną raz na zawsze.
Wstałam, podeszłam do komody, wyciągnęłam cienką szarą teczkę, bez żadnych oznaczeń. Taką, która leżała na samym dole, pod starymi umowami i rozliczeniami z urzędu skarbowego. Nigdy jej nie otwierał dla niego to były księgowe fanaberie Anety.
Położyłam teczkę na stole, otworzyłam.
Tu wskazałam pierwszy dokument są umowy pożyczkowe. Osobiste. Brałeś pieniądze od firmy, dużo. Na swoje nazwisko. Tymczasowo, jak to zwykle mawiałeś.
Przewróciłam kartkę.
Tu są protokoły uzgodnień. Wszystkie zobowiązania uznane.
Jeszcze jedna strona.
A tu jest dodatkowa umowa. W przypadku jednostronnego wyciągnięcia środków, dług staje się natychmiast wymagalny.
Zbladł tak, że jego piegi na nosie kiedyś całkiem urocze teraz wyglądały prawie groteskowo.
Ty… sfałszowałaś te dokumenty?
Nie pokręciłam głową. Ty je podpisywałeś. W różnych momentach. W różnych stanach. Czasem po alkoholu, czasem w pośpiechu, gdy spieszyłeś się na jakąś “ważną rozmowę”, co zaczynała się po dwudziestej pierwszej.
Wyskoczył gwałtownie z krzesła.
To szantaż!
To księgowość, Janusz spojrzałam mu prosto w oczy. Nigdy nie potrafiłeś odróżnić jednego od drugiego.
Zaczął chodzić tam i z powrotem po kuchni, przeczesując włosy dłonią.
Maryla Ona nic nie wiedziała… To wszystko ty! Ty to zaplanowałaś!
Maryla wiedziała wystarczająco odpowiedziałam. Wiedziała, że jesteś prawie wolny i że prawie wszystko już przepisałeś. Dla niej to było zupełnie wystarczające.
Usiadłam z powrotem, tym razem naprzeciw niego.
Masz wybór powiedziałam dalej. Pierwszy: idziemy do sądu. Umowa darowizny zostaje unieważniona. Potem dochodzenie Urząd Skarbowy, prokuratura. Twoja reputacja, nowe życie. Wszystko na minusie.
A drugi? wyszeptał.
Drugi jest prostszy. Podpisujemy porozumienie. Dobrowolnie wychodzisz z biznesu. Przekazujesz mi swój udział. Bez kłótni, bez afer.
Zaśmiał się nerwowo, krótko, trochę histerycznie.
I co, mam zostać z niczym według ciebie?
Nie odpowiedziałam szczerze. Zostawię ci dokładnie tyle, ile sam mi zaoferowałeś. Auto i czas na spakowanie swoich rzeczy.
Patrzył długo. W tym spojrzeniu było wszystko: nienawiść, próba wywołania współczucia i wspomnienie, jak zaczynaliśmy w ciasnym biurze z leciwym komputerem.
Kochałem cię… szepnął.
Nie odjęłam wzroku.
Kochałam człowieka. Nie układ, nie zdrajcę. Człowieka już dawno w tobie nie ma.
Osunął się na krzesło. Nie demonstracyjnie naprawdę.
Daj mi chwilę, muszę pomyśleć…
Masz do jutra, do dziesiątej powiedziałam. Wtedy przychodzi notariusz.
Kiwnął głową. Powoli, bez energii.
Następnego dnia pojawił się punktualnie. Z zapadniętą twarzą i czerwonymi oczami. Maryla nie zadzwoniła. A może dzwoniła nie odebrał.
Podpisywał dokumenty w milczeniu, ręka mu drżała.
Gdy wszystko się skończyło, notariusz wyszedł i zostawił nas samych.
Wygrałaś powiedział cicho.
Nie odpowiedziałam. Po prostu przestałam grać w grę, którą od dawna grałam sama.
Wziął klucze, zatrzymał się w przedpokoju.
Myślałem, że jesteś słaba…
Uśmiechnęłam się lekko.
To był twój największy błąd.
Drzwi zamknęły się cicho, nawet nie trzasnęły.
Sześć miesięcy później firma była na zupełnie innym poziomie. Zmieniłam ekipę, pousuwałam szare strefy, wszystko poukładałam. Biznes stał się czystszy i mocniejszy.
Janusz próbował zacząć od zera. Podobno bez sukcesu. Maryla szybko się ulotniła bez pieniędzy już jej nie zależało.
Czasem widziałam jego nazwisko w mediach. Z każdym tygodniem coraz rzadziej, coraz ciszej.
Plik Rezerwa skasowałam. Już nie był potrzebny.
Czasami najlepszą zemstą nie jest mocny cios.
Tylko precyzyjne, chłodne rozliczenie, zrobione na długo przed końcem rozgrywki.
