Za złotówki stałem się młodszy. Po latach moja żona dowiedziała się prawdy i się rozwiedliśmy.
Urodziłem się na Mazurach, w małej wiosce. Po skończeniu podstawówki wybrałem technikum gastronomiczne w Olsztynie, które ukończyłem cztery lata później. Potem pracowałem jako kucharz w lokalnym barze, ale po pięciu latach pracy zrozumiałem, że potrzebuję zmiany. Zarabiałem bardzo mało, a marzyło mi się lepsze życie.
W pracy poznałem Andrzeja, który przeprowadził się do Warszawy i miał tam sporo znajomości. Zdecydowałem się pojechać do stolicy i spotkać się z nim, prosząc o pomoc w dostaniu się na studia. Andrzej nie miał nic przeciwko, ale uprzedził, że to będzie mnie drogo kosztować. No cóż, trochę zaoszczędziłem przez lata zapłaciłem więc sporą sumkę.
Za te pieniądze oprócz pomocy w przyjęciu na studia kupiłem też nowe świadectwo. Dokumenty w tamtych czasach były papierowe sfałszowane papiery czyniły mnie pięć lat młodszym, a na świadectwie miałem same piątki.
Dzięki Andrzejowi dostałem się na studia.
Rozpocząłem zupełnie nowe życie. Teraz obracałem się wśród zupełnie innych ludzi byli młodsi, gadatliwi, pełni energii. Po roku poznałem moją żonę, Agnieszkę miała wtedy dziewiętnaście lat, była rodowitą warszawianką. Zamieszkałem z nią u jej rodziców na Żoliborzu.
Po ukończeniu studiów, Polska się zmieniła. Komunizm się skończył, a z Agnieszką szybko się ogarnęliśmy. Wynajęliśmy niewielki lokal na Pradze i otworzyliśmy własny bar. Później wykupiliśmy go na własność i staliśmy się właścicielami dobrze prosperującej knajpy.
Dobrze nam się żyło, choć nie mieliśmy dzieci. Pewnego dnia postanowiliśmy odwiedzić moją rodzinną wieś. Spotkałem dawnych znajomych ze szkoły i przyjaciół z dzieciństwa. Oczywiście moje życie różniło się od ich życia, wyraźnie było widać, że wiedzie mi się lepiej i wyglądam młodziej niż rówieśnicy. To wywołało zazdrość, a jeden z kolegów powiedział Agnieszce, że pracowałem w barze i jestem starszy niż się jej wydaje.
Agnieszka zmieniła się nie do poznania i zaczęła mieć do mnie pretensje. Obwiniała mnie o oszustwo, zabrała się do alkoholu, nasz związek się rozpadł. Skończyło się rozwodem. Przyszedł czas na podział firmy. Ja kupiłem kawalerkę na Woli, a ona, przez to, że nie radziła sobie finansowo, zadłużyła się w bankach, zaciągając wysoko oprocentowane kredyty. Wszystko runęło.
Dziś ciągle pracuję, choć mam już wiek emerytalny. Czasem myślę o Andrzeju, który ostrzegał mnie, że fałszowanie dokumentów to głupota. Ale wiadomo, czasu nie da się cofnąć, a błędów młodości nigdy nie naprawimy całkowicie.
Ostatnio, będąc u mamy na Mazurach, spotkałem Marysię, dawną koleżankę ze szkolnej ławki. Marysia od dwóch lat jest już na emeryturze, opiekuje się wnukami, pielęgnuje ogród. Ja ciągle muszę pracować, a zdrowie już dawno nie to. Młodość często prowadzi do pochopnych decyzji, za które płaci się w dorosłym życiu.
Czekam na radę, jak naprawić dawną głupotę, którą popełniłem lata temu.
