WYBIERAJ: ALBO TWOJA SUKA, ALBO JA! MAM DOSYĆ TEGO PSMRODU! WYKRZYCZAŁ MĄŻ. WYBRAŁA JEGO, WYWIÓZŁA PSA DO LASU… A WIECZOREM ON OZNAMIA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ
Kinga kochała swojego męża, Marka, ponad wszystko. Przeżyli razem pięć lat, dzieci jeszcze nie mieli, ale była z nimi Saba stara owczarka niemiecka, której Kinga dała dom, gdy była jeszcze szczeniakiem, na długo przed poznaniem Marka.
Saba była członkiem rodziny. Była mądra, wpatrzona w Kingę jak w obraz, rozumiała ją bez słów. Ale lata robiły swoje coraz częściej bolały ją stawy, sierść wypadała garściami, pojawił się nieprzyjemny zapach.
Marek długo znosił obecność starej suki. Ale gdy pewnego dnia Saba nie wytrzymała i narobiła na nowy parkiet w korytarzu, miarka się przebrała.
Dość! Koniec tego! wrzasnął Marek, wpychając psu pysk w kałużę. Ja tu żyję jak w kojcu! Smród, kłęby sierści w jedzeniu, a teraz jeszcze siki na podłodze! Kinga, decyduj ja albo ta stara kłoda!
Marek, przecież dokąd ja ją oddam? Ma już dwanaście lat… Kinga zalewała się łzami, wtulona w drżącą Sabę.
Do schroniska! Albo do lasu! Uśpij! Mam to gdzieś! rzucił bezlitośnie. Jeśli jej dziś wieczorem tu nie będzie wychodzę. Chcę żyć w czystości, a nie wiecznie sprzątać po twoim zasranym “dziecku”!
Kinga była słaba. Paniczo bała się samotności. Bała się utraty Marka, tego, który dbał o dom, z którym planowała wakacje, kredyt na mieszkanie…
Wybrała męża.
Zabrała Sabę za miasto.
Stara suka ledwie wskoczyła do auta, popiskiwała z bólu, lecz oblizała Kindze rękę. Myślała, że jadą na spacer.
Kinga nie mogła przestać płakać przez całą drogę.
Wysadziła Sabę w lesie, dwadzieścia kilometrów od Warszawy. Przywiązała smycz do drzewa, żeby Saba nie pobiegła za samochodem.
Przepraszam cię, Saba… Przepraszam… szeptała, nie odważając się spojrzeć w te smutne, mądre oczy.
Saba nie walczyła. Usiała i patrzyła w ślad za Kingą. Wszystko zrozumiała.
Kinga zostawiła jej miskę z karmą, wsiadła do samochodu i z piskiem opon odjechała. W lusterku widziała, jak Saba, nagle zapominając o chorych łapach, szarpnęła się za nią, naciągnęła smycz i zawyła. Ten wycie, ochrypły, rozdzierający, został z nią na zawsze.
Z rozsadzonym sercem wróciła do mieszkania, oczy podpuchnięte od płaczu.
Marek był w domu. Pakował walizkę.
Co ty… co ty robisz? zdziwiła się. Już, nie ma Saby. Wywiozłam ją…
Marek spojrzał na nią z chłodną ironią.
Szybka jesteś. Nieźle. Ale i tak odchodzę.
Jak to?! Dokąd?!
Do Karoliny. Z księgowości. Spotykamy się od pół roku. Będzie dziecko.
Kinga opadła bezwładnie na krzesło. Cały świat zawirował.
Ale… postawiłeś mi ultimatum… Pies albo ty… Dlaczego?!
Chciałem sprawdzić, czy masz w sobie kręgosłup cynicznie odparł Marek. Myślałem, że może dasz mi choć jeden dowód charakteru. Ale ty… Porzuciłaś przyjaciela dla moich gaci. Teraz już się boję z tobą żyć. Skoro psa, który cię uwielbiał przez dziesięć lat, porzuciłaś w lesie, to mnie, chorego, wyrzucisz na śmieci bez mrugnięcia oka.
Zamknął walizkę.
Żegnaj, Kinga. I wiesz co? Saba była jedynym prawdziwym facetem w tym domu. Ty jesteś tylko zdrajczynią.
Po trzaśnięciu drzwiami Kinga zawyła do rozpaczy.
Zrozumiała, co zrobiła. Z powodu człowieka, który jej nie kochał, zniszczyła życie temu, kto ją uwielbiał bezgranicznie.
Chwyciła kluczyki i pognała z powrotem do lasu.
Była noc. Lał deszcz.
Przyjechała pod to samo drzewo.
Smycz była przegryziona. Miska leżała wywrócona. Saby nie było.
Saba! Sabcia! Moja dziewczynko! krzyczała, rozdzierając sobie twarz gałęziami.
Szukała jej przez trzy dni. Wieszała ogłoszenia po całym powiecie, dzwoniła po schroniskach, pisała do fundacji. Nie spała, nie jadła.
Czwartego dnia zadzwonił telefon.
Szuka pani owczarki? Znaleziono podobną przy trasie. Potrącona przez ciężarówkę.
Kinga pojechała na rozpoznanie.
To była ona.
Saba, przegryzłszy smycz, pobiegła jej szukać. Uparcie, na obolałych łapach, przez ból, strach, lasy i szosę. Biegła do domu, do tej, która ją zdradziła. Nie zdążyła.
Kinga pochowała Sabę własnoręcznie.
Minęły dwa lata.
Mieszka sama. Nie wyszła już za mąż nie potrafi zaufać nikomu, nawet samej sobie.
Marek żyje szczęśliwie z nową żoną i dzieckiem. O Kindze nie pamięta. Dla niego to była tylko próba, pretekst, by elegancko odejść, winę zwalić na żonę.
A Kinga? Pracuje jako wolontariuszka w schronisku dla starych psów. Myje klatki, zbiera nieczystości, opatruje rany. Próbuje odkupić winy.
Każdej nocy ten sam sen: stoi pod tamtym drzewem, a Saba patrzy na nią. Kinga woła ją, ale Saba nie podchodzi. Tylko patrzy, bez gniewu. Z niekończącą się psią tęsknotą.
I w tym spojrzeniu cały jej wyrok.
Morał: Zdrady się nie wybacza. Nigdy nie poświęcaj wiernych przyjaciół dla ludzi, którzy stawiają cię pod ścianą. Prawdziwy kochający człowiek nigdy cię nie zmusi do wybierania. Jeśli to zrobił już cię zdradził, a twoja decyzja to tylko odwlekanie końca, przypieczętowanego fatalnym błędem.
