Czterdzieści lat mieszkaliśmy razem pod jednym dachem, a ty, mając sześćdziesiąt trzy lata, postanowiłeś nagle całkiem zmienić życie?
Jadwiga siedziała w swoim ulubionym fotelu i patrzyła przez okno, próbując odegnać myśli o tym, co wydarzyło się dziś. Jeszcze kilka godzin wcześniej krzątała się przy kolacji, czekając na Stanisława wracającego z ryb. Wrócił, ale nie niosąc żadnej zdobytej ryby zamiast tego, przyniósł wiadomości, które długo chciał przekazać, lecz nie miał odwagi.
Chciałbym się rozwieść i proszę, byś to zrozumiała powiedział Stanisław niespodziewanie, odwracając wzrok. Dzieci są już dorosłe i wszystko pojmą, wnuki nie mają z tym nic wspólnego, a my możemy zakończyć sprawę spokojnie, bez kłótni.
Czterdzieści lat razem, a na starość chcesz zaczynać wszystko od nowa? Jadwiga nie mogła pojąć. Mam prawo wiedzieć, co dalej.
Ty zostaniesz w naszym mieszkaniu w Krakowie, ja przeprowadzę się do domku za miastem Stanisław miał wszystko zaplanowane. Nie mamy co dzielić, a potem cały majątek i tak będzie dla naszych córek.
Jak ona się nazywa? zapytała zrezygnowana Jadwiga.
Stanisław poczerwieniał, zaczął nerwowo zbierać rzeczy i udawał, że nie usłyszał pytania. Po tej reakcji Jadwiga nie miała wątpliwości, że jest jakaś rywalka. W młodości takich problemów nie miała i nie wyobrażała sobie, że na stare lata zostanie sama, a mąż pójdzie do innej kobiety.
Może jeszcze będzie dobrze dodały potem córki, Barbara z Irminą. Nie przejmuj się zbytnio ojcem.
Już nic nie będzie westchnęła Jadwiga. Nie ma sensu nic zmieniać. Po prostu dożyję swoich dni i będę cieszyć się waszym szczęściem.
Barbara i Irmina pojechały do domku Stanisława porozmawiać, ale wróciły przygnębione i długo nie mówiły matce prawdy. Zmienili jednak temat rozmów i zaczęły przekonywać Jadwigę, że może jej będzie lepiej samej nie będzie musiała nikogo pilnować. Jadwiga wszystko zrozumiała, lecz nie dopytywała córek, próbując dalej żyć. Nie było to łatwe, bo rodzina i znajomi stale wypytywali o sytuację, okazując ciekawość.
Tyle lat razem, a na stare lata mąż do innej uciekł komentowały mniej taktowne sąsiadki. Jest młodsza czy bogatsza?
Jadwiga nie wiedziała, co odpowiadać, ale sama też coraz częściej myślała o rywalce i chciała ją zobaczyć. Wybrała się więc do Stanisława pod pretekstem odebrania letnich przetworów. Nie zapowiadała wizyty, licząc na spotkanie z tą drugą i tak właśnie się stało.
Stanisławie, nie mówiłeś, że twoja była będzie tu przyjeżdżać narzekała ekscentryczna kobieta w jaskrawym makijażu. Myślałam, że wszystko załatwiliście i nie ma tu czego szukać.
Naprawdę wymieniłeś mnie na to? zapytała Jadwiga, przyglądając się bezczelnej osobie.
Będziesz tak stać i pozwalać jej mnie obrażać? krzyczała kobieta. Jestem tylko parę lat od was młodsza, a wyglądam o wiele lepiej.
Jeżeli w tym wieku naprawdę uważa, że wygląd to największa wartość powiedziała Jadwiga, próbując złapać zawstydzony wzrok byłego męża.
Wracając do przystanku, słyszała jeszcze krzyki tej wymalowanej starzejącej się Barbie i próbowała powstrzymać łzy. W domu pozwoliła sobie na emocje, zadzwoniła do siostry i poprosiła ją o wizytę.
Daj spokój parzyła miętową herbatę Nina. Przecież sama mówisz, że ta nowa nie jest ani piękna, ani specjalnie mądra.
Może ma rację, a ja wyglądam jak babcia wątpiła Jadwiga.
Wyglądasz dobrze na swój wiek stwierdziła Nina. Uważam, że wielkim błędem jest ubierać się w panterkę albo nosić mini po sześćdziesiątce. Kobieta jest piękna w każdym wieku, jeśli wie jak się zaprezentować i ubiera się stosownie.
Jadwiga przyglądała się sobie w lustrze i musiała przyznać, że siostra mówi prawdę. Była w dobrej kondycji, zdrowie jej dopisywało. Barbara i Irmina zawsze dawały jej kosmetyki, sama ubierała się schludnie. Nigdy nie chciała być hałaśliwą osobą i zawsze była sobą, nie wyobrażała sobie, by miała zachowywać się jak ta rywalka.
Właśnie, teraz jesteś wolną kobietą ciągnęła Nina. Córki samodzielne, możliwości do rozwoju i kulturalnego życia jest mnóstwo, więc nie pozwolę ci się poddać.
Nina dotrzymała słowa, zabierała Jadwigę do teatru, na spacery i koncerty. Niedługo zawiązała się grupa znajomych w podobnym wieku, a nawet był tam pan, który próbował okazywać Jadwidze sympatię, ale szybko zrezygnował z jej strony i przestał się spotykać.
Słyszałem, że chodzisz teraz do teatru, nowych przyjaciół znalazłaś, może znowu wyjdziesz za mąż? zaczepił Stanisław podczas przypadkowego spotkania w sklepie.
A ty czego tu tak daleko od działki, nie masz bliżej sklepu czy twoja nowa pani nie gotuje? zapytała Jadwiga.
Zawsze tu kupowałem, trudno zmieniać nawyki w naszym wieku burknął Stanisław.
Jadwiga nie drążyła tematu, wyszła pod pretekstem zajętości. Stanisław chciał ją zatrzymać i powiedzieć, jak bardzo żałuje decyzji o rozwodzie. Rzeczywiście całe życie spędził u boku żony i dzieci, potem dał się uwieść energicznej Renacie, która wciągnęła go w wir swoich spraw.
Początkowo życie z nią wydawało się ciekawe, ale potem okazało się, że Renata nie znosi obowiązków, preferuje plotkowanie i towarzystwo mężczyzn, a czas spędza na głośnych spotkaniach.
Stanisław coraz częściej tęsknił za domem, po spotkaniu z Jadwigą to pragnienie jeszcze się nasiliło. Ona nie robiła mu scen, nie kłóciła się, tylko dumnie starała się żyć w nowych warunkach. Stanisław nie spodziewał się, że będzie mu brakować właśnie tego spokoju i poczucia bezpieczeństwa, które miał tylko przy Jadwidze.
Znowu kupiłeś morele, a prosiłam o śliwki rzuciła Renata przeglądając zakupy. Ser miał być mniej tłusty, a majonez całkiem zapomniałeś.
Kiedyś zakupy robiliśmy razem albo robiła je Jadwiga, a teraz wszystko muszę robić sam nie wytrzymał Stanisław.
Przestań mnie porównywać do swojej byłej krzyczała Renata. I powiedz wprost, że żałujesz, że zostawiłeś ją dla mnie.
Stanisław rzeczywiście żałował, ale wiedział, że nie ma sensu rozmawiać o tym. Jadwiga niczego nie robiła, nie mściła się, tylko żyła po swojemu. Stanisław desperacko żałował swego wyboru i marzył o jej przebaczeniu.
Zrozumiał jednak doskonale, że była żona już nigdy mu nie zaufa i nie przyjmie z powrotem. Kilka razy próbował zadzwonić, a po kolejnej kłótni z Renatą nawet pojawił się pod drzwiami dawnego mieszkania.
Przyszedłeś po coś? zapytała Jadwiga, nie wpuszczając go dalej.
Chciałem pogadać, masz chwilę? jąkał się Stanisław, czując zapach swojego ulubionego ciasta ze śliwkami.
Nie mam czasu, ani ochoty powiedziała spokojnie Jadwiga. Weź, co chciałeś, ja czekam na gości.
Stanisław w zasadzie nie miał po co przychodzić, chciał wiele powiedzieć, ale brakowało właściwych słów. Wrócił do domku i musiał sam sobie przygotować kolację, bo Renata znów gdzieś zniknęła. Kiedy wróciła, była w wyjątkowo dobrym nastroju, a Stanisław już ostatecznie podjął decyzję, aby dać jej czas na spakowanie swoich rzeczy.
Po awanturze z Renatą chciał zadzwonić do Jadwigi i wszystko jej powiedzieć, lecz rozmyślił się i uspokoił. Stanisław znał ją zbyt dobrze, by wierzyć w powrót do ich dawnego życia czy przebaczenie.
Może kiedyś, gdy czas zaleczy rany, będzie mógł przyjść i porozmawiać. Musiał to zrobić, żeby zaznać choć trochę spokoju. Liczył na przebaczenie, nie na odbudowę rodziny Jadwiga nie wybaczy zdrady, o tym wiedział, gdy zaczynał romans z Renatą.
Teraz mieszkał w domku na wsi, Jadwiga w mieszkaniu w Krakowie, z córkami, wnukami i koleżankami z teatru. Dla byłego męża nie było już miejsca w jej życiu.
Pod koniec tego wszystkiego zrozumiałem, że spokój i szacunek, którego nie doceniałem przez lata, są wartościami, których nie można kupić za żadne pieniądze. Złotych, euro ani żadnych innych. Doceniłem, jak ważne jest nie tylko mieć kogoś blisko, ale potrafić tego kogoś uszanować i nie utracić.
