To jest opowieść o mnie, mężczyźnie, który w wieku 27 lat marzył o założeniu rodziny, lecz los sprawił, że zostałem ojcem dziecka z kobietą, którą głęboko kochałem, mimo że była żoną innego. Niestety, jej przekonania nie pozwoliły jej odejść od męża i zostać ze mną. W rezultacie została w ciąży i choć ją wspierałem, moja rodzina z wyjątkiem mojego ojca stanęła po mojej stronie. Dla niego jednak fakt, że mam dziecko poza małżeństwem, był powodem do wstydu, i nie zaakceptował mojej córki jako swojej wnuczki. Ból serca nie pozwolił mi zabrać córki do domu rodzinnego, gdzie wiedziałem, że nie będzie mile widziana.
Mama nieustannie mnie prosiła, bym przyszedł z córką, ale wiedziałem, że to ona jedna naprawdę chce nas widywać. Za to mój brat bardzo mnie kochał i uwielbiał moją córkę. Gdy moja córka skończyła dwa lata, brat postanowił się ożenić i zaprosił nas na ślub. Na początku wahałem się, czy tam pójść nie chciałem zepsuć mu uroczystości. Spodziewałem się dezaprobaty ze strony ojca i sądziłem, że nie zaakceptuje mnie i mojego dziecka. Jednak brat, mama i przyszła bratowa namówili mnie na przyjazd.
Na weselu było pełno dzieci, a moja córka wyróżniała się, nie ze względu na urodę, lecz swoją oryginalnością i wesołym usposobieniem. Cały czas miałem na nią oko. Wiedziałem, że ojciec bardzo lubi dzieci, ale nie spodziewałem się tego, co się wydarzyło. Odwróciłem się i zobaczyłem ojca, jak trzyma moją córkę na rękach. Obejmowali się i prowadzili serdeczną rozmowę. Postanowiłem nie przeszkadzać i pozwolić im spędzić ten czas razem. Całe przyjęcie minęło w niezwykle wzruszającej atmosferze.
Pod koniec wieczoru ojciec podszedł do mnie i mocno mnie objął. Przeprosił szczerze i poprosił, abym wrócił do rodzinnego domu razem z wnuczką. Goście, pamiętając nasze wcześniejsze spory, szeptali między sobą, ale nie miało to dla mnie już znaczenia. Wybaczyłem ojcu i odtąd moja córka ma dziadka. Czyż nie na tym polega prawdziwe szczęście?
