Została służącą
Gdy Jadwiga postanowiła wyjść za mąż, jej syn Marcin i synowa Kinga byli w szoku po otrzymaniu tej wiadomości i nie wiedzieli, jak powinni na nią zareagować.
Jesteście pewni, że chcecie tak radykalnie zmieniać życie w tym wieku? zapytała niepewnie Kinga, spoglądając na męża.
Mamo, po co takie gwałtowne decyzje? denerwował się Marcin. Rozumiem, że przez całe lata byłaś sama i większość życia poświęciłaś mojemu wychowaniu, ale teraz wychodzić za mąż to trochę nierozsądne.
Jesteście młodzi, więc postrzegacie wszystko inaczej, odparła ze spokojem Jadwiga. Mam sześćdziesiąt trzy lata, nikt nie wie, ile jeszcze przede mną, ale mam święte prawo przeżyć resztę życia z kimś, kogo kocham.
To przynajmniej nie śpieszcie się z papierami, próbował przekonać matkę Marcin. Tego Jana znasz dopiero od kilku miesięcy, a już chcesz wywrócić swoje życie do góry nogami.
W takim wieku nie można zwlekać, nie ma czasu do stracenia, tłumaczyła Jadwiga. Czego tu zresztą wiedzieć: dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną w trzypokojowym mieszkaniu, ma porządną emeryturę i działkę.
A gdzie zamierzacie mieszkać? nie dowierzał Marcin. Przecież żyjemy razem, dla jeszcze jednej osoby po prostu nie ma miejsca.
Nie martwcie się, Jan nie liczy na nasze metry kwadratowe, więc przeprowadzę się do niego, postanowiła Jadwiga. Tam mieszkanie jest duże, z jego córką, Ewą, dogadujemy się świetnie, wszyscy dojrzali ludzie, nie przewiduję konfliktów.
Marcin był niespokojny, Kinga namawiała go, by zrozumiał i zaakceptował decyzję matki.
Może jesteśmy po prostu egoistami? zastanawiała się Kinga. Wiadomo, jest nam wygodnie, pomaga nam z Olgą, często się nią zajmuje. Ale ma prawo do własnego życia, skoro nadarzyła się okazja, nie powinniśmy jej przeszkadzać.
Co innego być razem, a co innego od razu papiery. Nie wyobrażam sobie jeszcze wesela, sukienki, zabaw i oczepin, dumał Marcin.
Oni są z innej epoki, pewnie tak czują się bezpieczniej i pewniej, próbowała znaleźć racjonalne wyjaśnienie Kinga.
Ostatecznie Jadwiga wyszła za Jana, którego poznała przypadkiem, spacerując po rynku i wkrótce przeprowadziła się do jego mieszkania. Początkowo wszystko szło dobrze, domownicy ją zaakceptowali, mąż ją szanował, a Jadwiga uwierzyła, że u schyłku życia zasłużyła na szczęście i może w końcu cieszyć się każdym dniem. Jednak nie minęło wiele czasu, a zaczęły się pierwsze problemy życia rodzinnego.
Mogłaby pani ugotować na kolację pieczeń? zagadnęła Ewa. Sama bym zrobiła, ale w pracy zawrót głowy, nie mam na nic czasu, a pani ma przecież dużo wolnego.
Jadwiga zrozumiała aluzję i przejęła gotowanie, do czego doszły zakupy, sprzątanie, pranie i wypady na działkę.
Skoro jesteśmy małżeństwem, działka jest nasza wspólna, powiedział wtedy Jan. Ewa z mężem nie mają kiedy tam jechać, wnuczka jeszcze mała, wszystko będzie spadać na nas.
Jadwiga nie protestowała, nawet cieszyło ją to, że stała się częścią większej, zgodnej rodziny, w której liczą się wzajemne wsparcie i pomoc. Z pierwszym mężem nie miała takiego szczęścia, był leniwy i przebiegły, a na końcu zniknął, gdy Marcin miał dziesięć lat. Minęło już ponad dwadzieścia lat, nie mieli o nim żadnych wieści. Teraz wszystko wydawało się właściwe, więc praca nie była dla Jadwigi ciężarem, a zmęczenie nie powodowało irytacji.
Mamo, co ty tam możesz na tej działce robić? pytał Marcin. Po każdej wyprawie pewnie ci ciśnienie skacze, po co ci to?
Właśnie tego mi potrzeba, poza tym sprawia mi to wiele radości, mówiła emerytka. Wyhodujemy z Janem mnóstwo warzyw, na wszystkich wystarczy, z wami też się podzielimy.
Marcin miał swoje obawy, bo przez kilka miesięcy nikt ich nawet raz nie zaprosił do siebie, choćby na herbatę. On i Kinga sami prosili Jana w gości, obiecywał przyjść, ale wiecznie coś mu wypadało, brakowało czasu albo sił. Z czasem dali spokój, uznając, że nowa rodzina niezbyt chce się integrować. Pozostawało im jedynie mieć pewność, że u matki wszystko w porządku.
Na początku rzeczywiście tak było, Jadwiga cieszyła się z obowiązków. Tylko ich ilość stale rosła i zaczęło to ją męczyć. Jan na działce od razu łapał się za plecy, albo narzekał na serce. Jadwiga opiekowała się nim, a sama nosiła gałęzie, grabiła liście i wynosiła śmieci.
Znowu barszcz? krzywił się Andrzej, zięć Jana. Wczoraj już był, myślałem, że dziś będzie coś innego.
Nie zdążyłam nic przygotować, nawet po produkty nie wyszłam, tłumaczyła się Jadwiga. Dzisiaj uprałam wszystkie firanki, powiesiłam z powrotem, zmęczyłam się, to się położyłam na chwilę.
Rozumiem, ale nie lubię barszczu, odsunął talerz Andrzej.
Jutro Jadziunia na pewno zafunduje nam prawdziwą ucztę, podgrzewał atmosferę Jan.
I rzeczywiście, następnego dnia Jadwiga spędziła cały dzień w kuchni, by wieczorem wszystko zostało zjedzone w pół godziny. Potem sprzątała, i tak codziennie. Coraz częściej Ewa i Andrzej wyrażali niezadowolenie z byle powodu, a Jan stawał po ich stronie i czynił z żony kozła ofiarnego.
Ja przecież też nie jestem już młoda, męczę się i nie rozumiem, czemu wszystko musi być na mojej głowie? nie powstrzymała się Jadwiga.
Jesteś moją żoną, więc powinnaś dbać o porządek w tym domu, przypominał Jan.
Jako żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale i prawa, zapłakała Jadwiga.
Po chwili się uspokajała, znów krzątała się po domu, próbowała wszystkim dogodzić i tworzyć miłą atmosferę. Ale pewnego dnia pękła. Ewa z mężem wybierała się do znajomych i postanowili zostawić córkę Jadwidze.
Może wnuczka zostanie z dziadkiem albo pójdzie z wami, bo ja dziś wybieram się na urodziny mojej wnuczki, mówiła Jadwiga.
A niby czemu wszyscy muszą się podporządkować pani? oburzyła się Ewa.
Wcale nie muszą, ale ja też nic wam nie jestem winna, przypomniała Jadwiga. U mojej wnuczki dziś urodziny, uprzedzałam was już we wtorek. Nikt się tym nie przejął, na dodatek chcecie mnie przystopować w domu.
To niesprawiedliwe, zezłościł się Jan. Ewa miała swoje plany, a twoja wnuczka jeszcze mała, nic się nie stanie, jeśli pogratulujesz jej jutro.
Nic się nie stanie, jeśli pójdziemy teraz całą trójką do moich dzieci albo ty zostaniesz z wnuczką, aż wrócę, upierała się Jadwiga.
Wiedziałam, że z tego ślubu nic dobrego nie będzie, rzuciła ze złością Ewa. Gotuje średnio, źle sprząta, myśli tylko o sobie.
Po wszystkim, co przez te miesiące tu zrobiłam, ty też tak uważasz? zapytała Jadwiga Jana. Powiedz szczerze, czy szukałeś żony czy służącej do obsługi wszystkich kaprysów?
Teraz jesteś niesprawiedliwa, próbujesz zrobić ze mnie winnego, Jan zaczął nerwowo mrugać. Nie rób afery bez powodu.
Zadałam proste pytanie, chcę jasno usłyszeć odpowiedź, nie dawała za wygraną Jadwiga.
Skoro tak mówisz, rób jak uważasz, ale u mnie w domu takiego podejścia nie zaakceptuję, stanowczo odparł Jan.
W takim razie odchodzę powiedziała Jadwiga i zaczęła pakować swoje rzeczy.
Przyjmiecie z powrotem nieudolną babcię? pytała, taszcząc torbę i prezent dla wnuczki. Byłam mężatką, wróciłam, nie mam ochoty o tym mówić, po prostu powiedzcie: przyjmiecie czy nie?
Oczywiście, z radością podbiegli Marcin i Kinga. Twój pokój na ciebie czeka, cieszymy się z powrotu.
Cieszycie się naprawdę? zapytała Jadwiga cicho.
A z czego innego mają się cieszyć bliscy? dziwiła się Kinga.
Wtedy Jadwiga poczuła się znów członkiem rodziny, a nie służącą. Tak, pomagała w domu, wspierała przy wnuczce, ale nigdy nikt nie wykorzystywał jej i nie próbował wejść jej na głowę. Była po prostu mamą, babcią, teściową i częścią rodziny, a nie służbą. Jadwiga wróciła na dobre, sama złożyła pozew o rozwód i starała się nie wracać myślami do przeszłych doświadczeń.
