Dziś znów nie mogłam zasnąć. Już od lat mieszkam samotnie na wsi pod Opolem, a mój dzień zwykle wypełniają proste, powtarzalne czynności dbam o ogródek, karmę kury, czasem upiekę chleb w starym piecu. Życie w swoim rytmie płynęło spokojnie, dopóki nie zaczęły do mnie dochodzić niepokojące wieści o rodzinie mojego syna, która mieszka w Katowicach.
Mojemu wnukowi, Marcinowi, zawsze się dobrze wiodło. Dobry, spokojny chłopak w liceum miał świetne oceny, ale nie chciał iść na studia. Zdecydował się podjąć pracę w fabryce. Niedługo potem ożenił się z Agatą, a wkrótce urodził im się syn, Damian. Niestety, życie Marcina zaczęło się rozpadać, kiedy popadł w alkoholizm.
Coraz częściej widywano go w nieciekawym towarzystwie. Stawał się agresywny, kłótliwy, a awantury w domu zdarzały się co chwilę. Małżeństwo było na krawędzi rozpadu. Wiedziałam, że muszę coś zrobić dlatego zaproponowałam Marcinowi, żeby przeprowadził się do mnie na wieś. Łudziłam się, że nowa, spokojniejsza rzeczywistość pomoże mu się pozbierać, a mi przyniesie ulgę od samotności i ktoś wreszcie pomoże mi w gospodarstwie.
Na początku rzeczywiście było lepiej; Marcin wziął się w garść, a Agata odetchnęła z ulgą. Oboje uczyli się życia na wsi, pomagali w ogrodzie i w domu. Jednak ta sielanka nie trwała długo. Po miesiącu Marcin znów wrócił do dawnych nawyków. Wkrótce Agata zabrała Damiana i wyjechała. Mój wnuk długo się tym nie przejął szybko znalazł sobie nową partnerkę, Olgę, która była mu pod wieloma względami podobna. Wprowadzili się razem do mojego domu, nie zważając na to, co ja czuję.
Problemy piętrzyły się długi zaczęły dobijać do moich drzwi. Marcin pożyczał pieniądze nawet od moich sąsiadek i przyjaciółek, nie zwracając uwagi na to, ile łez przez niego wylałam. W końcu udało mu się namówić mnie, by przepisać mu dom bałam się, że któregoś dnia nas wszystkich wyrzuci na bruk. Nic, tylko żyli na mój koszt, nie dokładając się ani złotówki. Markowe i Olgi wspólne życie obracało się wokół szukania sposobów na przetrwanie kosztem innych.
Czasem, siedząc wieczorami przy oknie, łapię się na tym, że myślę: Jeśli po śmierci miałaby czekać mnie kara, to piekło mnie już nie przestraszy, bo w tym życiu już przez nie przeszłam. Teraz Marcin i Olga snują plany o własnym interesie, wzięli na to kredyt w banku. Boję się, że jeśli coś pójdzie nie tak, zostaniemy bez dachu nad głową i będziemy musieli liczyć tylko na siebie, patrząc w oczy ponurej przyszłości, którą sami sobie zgotowali.
