W biurze zrobiło się duszno, a sekretarka, Zuzanna Kowalska, poczuła nagłe osłabienie podczas narady. Siedziała obok dyrektora, skrupulatnie notując każde słowo, starając się ukryć narastającą udrękę. W pokoju konferencyjnym panował ciężki, lepki klimat. Pulsowanie w skroniach narastało, serce biło jak szalone. Zuzanna próbowała zaczerpnąć głęboki oddech, lecz uczucie przytłoczenia tylko się potęgowało, jakby niewidzialny ciężar przygniatał jej pierś.
W pewnym momencie wszystko wokół zaczęło wirować. Zuzanna chwyciła się krawędzi stołu, chcąc utrzymać równowagę, wyszeptała cicho przepraszam i wstała, ledwo trzymając się na nogach. Dyrektor pytał o coś, ale jego głos zlewał się z szumem w uszach.
Gdy wyszła na ulicę Krakowa, chłodny, lipcowy wiatr uderzył w jej twarz, lecz nie przyniósł ulgi. Zuzanna z trudem przeszła kilka kroków i osunęła się na ławkę przy niewielkim parkowym skwerze. Przymknęła powieki, mając nadzieję, że zaraz wszystko minie.
Serce waliło jak młot.
Otworzyła oczy i zobaczyła pochylonego nad sobą starszego pana, około siedemdziesiątki. Miał prostą kurtkę, wypłowiałą czapkę, zmęczone, lecz czujne spojrzenie. Trzymał jej nadgarstek i jakby przyglądał się jej dłoni.
Co pan robi?! Zuzanna odezwała się zachrypniętym głosem, próbując cofnąć rękę. Proszę nie ruszać! To prezent od mojego męża.
Staruszek spojrzał na nią z lękiem, po czym wyszeptał:
To przez ten bransolet. Proszę spojrzeć, pani Kowalska.
Zuzanna popatrzyła na masywną, złotą bransoletkę, którą nosiła od miesięcy. I nagle poczuła lodowaty dreszcz na plecach: złoto sczerniało miejscami, właśnie tam, gdzie dotykało skóry. Plamy były nierówne i głębokie, jakby przejechano po nich czarną farbą.
Kim pan jest? spytała Zuzanna drżącym szeptem, czując narastający strach.
Józef Machnik, dawniej jubiler. Czterdzieści lat pracowałem ze złotem. Kiedy zobaczyłem, że robi się pani słabo, rzuciłem okiem na bransoletę. Normalny człowiek by tego nie zauważył.
Co to oznacza? głos Zuzanny był ledwo słyszalny.
To ślady tallu powiedział cicho Józef. To bardzo podstępna trucizna. Wystarczy cienka warstwa, a złoto ciemnieje tam, gdzie dotyka skóry. Trucizna wchłania się przez skórę i powoli zatruwa organizm.
Czy pan sugeruje?
Ten, kto dał pani ten bransolet, wiedział, co robi staruszek skinął głową. Chciał, żeby pani chorowała, słabła i pewnego dnia nie wstała.
Zuzanna spojrzała na bransoletkę, na własne ręce. Myśl o mężu, jego chłodne spojrzenia, dziwne gesty troski, nacisk: Nosić zawsze, nie zdejmować. To prezent ode mnie. Teraz wszystko stało się jasne.
Józef ostrożnie zdjął bransoletkę i zawinął w kawałek materiału.
Musi pani natychmiast jechać do lekarza i na policję powiedział stanowczo. Proszę nigdy już tego nie zakładać.
Zuzanna tylko kiwnęła głową. Siedziała na ławce, zaciskając drżące palce, wstrząśnięta. Dopiero teraz zrozumiała, jak blisko była śmierci i jak cienka jest granica między zaufaniem a zdradą.
