Dziwna robota! Małżonek w nocy ze mną, a za dnia u byłej żony
Mam 38 lat, od dwóch lat mieszkam z mężczyzną, który jest ode mnie pięć lat starszy. Nazywa się Wiktor. Wiktor był kiedyś żonaty, ma dwoje dzieci i bezrobotną byłą żonę, Zofię, która każdego wieczoru prosi go albo o kilka złotych, albo o pomoc w czymś.
Ja nigdy nie miałam męża, nie mam też dzieci. Ktoś by powiedział: “Pewnie nie wiesz, jak to jest mieć rodzinę i dzieci.” Ale ja właśnie rozumiem, że nie jest zwyczajnie sypiać z jedną kobietą, a potem regularnie wychodzić do drugiej – jakby między Wisłą a Bugiem nie było granic, tylko przejścia.
Zofia, była żona Wiktora, chyba chce go odzyskać z powrotem. Dzwoni codziennie, twierdząc, że przydarzyło się coś osobliwego raz zgubiła klucze, kiedy indziej nie działa żelazko. Wiktor po pracy rusza do niej przez podwórko, znika na długie godziny, by wrócić dopiero pod osłoną nocy, kiedy wszystko wokół jest jak sen w zamglonym Krakowie. Nawet święta Bożego Narodzenia nie możemy spędzić zwyczajnie, we dwójkę, przy barszczu i pierogach z kapustą. Ona znowu dzwoni, znowu jej świat się zawalił. A mój mąż dlaczego znów tam biegnie?
Ma przecież szeroką rodzinę jak stare, rozgałęzione drzewo w beskidzkim sadzie, koleżanki, sąsiadów wszyscy mieszkają niedaleko, blisko jak przystanki tramwajowe w Warszawie. Odpowiedź jest taka prosta i tak bolesna: ona próbuje odebrać mi męża, jakby to była gra w szachy, a ja nie znam zasad.
Mam już tego serdecznie dosyć. Ale co powinnam zrobić? Rozejść się? Dosłownie rozstać, jakby to był sen, który kończy się we mgle? Rozmowa przypomina odbijanie piłeczki w ping-ponga, która wraca i wraca bez końcaPrzez chwilę siedzę w ciemności, wsłuchując się w ciszę, która nie jest już przytulna. Wiktor wraca, klucz obraca się w zamku, siada obok mnie, mówi cicho: Przepraszam. Jego ręka dotyka mojej dłoni, ale już nie czuję tej więzi raczej ciężar przyzwyczajenia.
I wtedy uderza mnie prostota rozwiązania, która tkwiła tuż pod powierzchnią moich obaw: Nie muszę grać w ich grę. Nie muszę być pionkiem, co stoi między królową a królem. Mogę wybrać siebie.
Rano odbieram telefon od Zofii. Zamiast litości, czuję spokojną siłę. Proszę, nie dzwoń więcej. Wiktor ma własne życie, ja też. Ty również znajdziesz swój sposób. Rozłączam się, oddycham głęboko. Czuję, że znowu należę do siebie.
Wiktor patrzy na mnie zdziwiony, chyba pierwszy raz dostrzega, że nie jestem cieniutkim odbiciem w czyimś oknie. Wstaję, otwieram drzwi, a czerwcowe słońce wlewa się do mieszkania jak zapowiedź czegoś nowego. Po raz pierwszy od dawna czuję, że jestem w domu swoim domu, który zaczynam budować na nowo, z własnych decyzji, własnej odwagi i nadziei.
Nawet mgła w Krakowie powoli odsłania kontury miasta. Idę przed siebie, z głową podniesioną wysoko. Jeśli ktoś spyta, opowiem: To była dziwna robota, ale nauczyłam się najważniejszego w szachach życia można samemu zdecydować, kiedy wyjść z gry.
