Kiedy podzieliłem się wiadomością o ciąży z moim mężem, jego reakcja była zupełnie pozbawiona widocznych emocji. Liczyłem na to, że będzie wniebowzięty, ale niestety tak nie było. Od dawna marzyliśmy, by zostać rodzicami, przechodziliśmy przez różne badania i leczenie, mając nadzieję na dziecko. Gdy wreszcie udało się zajść w ciążę, miałem wrażenie, że mój mąż już dawno się pogodził z myślą, że ojcostwo nas nie czeka. Co ciekawe, zanim dowiedział się o ciąży, sam rozważał adopcję dziecka. A teraz siedział i miał kwaśny wyraz twarzy. Uwierzyłem, że po prostu potrzebuje czasu, by się oswoić z tą wiadomością, pomyślałem, że przechodzi jakiś trudniejszy moment w życiu. Mimo to, wewnętrzna moja radość nie została zachwiana.
Byłem w euforii, czułem się, jakbym unosił się wśród chmur szczęścia. To, o czym marzyłem i do czego tak długo dążyliśmy, w końcu się ziściło. Niestety, ciąża okazała się trudna. Wiele dni spędziłem w szpitalu, a w końcu byłem zmuszony odejść z pracy. Spodziewałem się, że mąż mnie wesprze, ale jego reakcja była daleka od szczęścia i odmówił mi pomocy. Z czasem stawał się coraz bardziej rozdrażniony i opryskliwy, bagatelizował znaczenie ciąży. “Ciąża to nie praca, nie nosisz nic ciężkiego przez cały dzień. Potrzebuję żony, a nie kogoś, kto nie daje sobie rady. Mam już dość tego, że muszę sam ogarniać dom, pracować od rana do wieczora jak wół.” Próbowałem mu tłumaczyć: “Lekarze powiedzieli, że nie wolno nam się przemęczać, dźwigać ciężarów, za dużo pracować, bo to zagraża zdrowiu dziecka.” Niestety, żadne tłumaczenia, rozmowy czy wyjaśnienia nie przyniosły zrozumienia.
W końcu trafiłem znów do szpitala, a mój mąż ani razu do mnie nie zadzwonił, nie wyraził troski ani nie pojawił się w odwiedzinach. Poród odbył się przez cesarskie cięcie, dziecko przyszło na świat przed terminem, ale dzięki Bogu było zdrowe. Z radości zadzwoniłem do męża, aby przekazać mu nowinę o narodzinach naszego syna. Usłyszałem od niego jedynie: “Gratuluję.” Dla mnie te słowa były najpiękniejszymi, jakie kiedykolwiek usłyszałem. Po powrocie do domu ze szpitala zorientowałem się, że mąż odszedł. Przepełnił mnie wtedy strach i ból, ale zebrałem w sobie wszystkie siły dla dobra dziecka. Złożyłem sobie wtedy uroczystą obietnicę, że zrobię wszystko, by zapewnić szczęście i bezpieczeństwo swojemu dziecku oraz sobie samemu.
