Co sądzę o bardzo wczesnych telefonach? Takich o świcie?
Ostatnio żona brata mojego męża zaczęła do mnie dzwonić o piątej rano. Telefon mojego męża też nie był wyciszony siostra jego również wtedy dzwoniła. Ledwo otworzyłam oczy. Ta bezczelność była niespotykana.
Gdy odebrałam, usłyszałam:
Czemu jeszcze śpicie? Przed jedenastą wyjeżdżamy załatwiać ważne sprawy. Popilnujcie dzieci. Stoją już pod waszą bramą.
Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, już się rozłączyli.
Z mężem spojrzeliśmy na siebie z niedowierzaniem. Jakie znowu wnuki o tej godzinie i pod naszą bramą?
Mój mąż szybko się ubrał i wyszedł na zewnątrz. Psy szczekały jak oszalałe, więc musiał tam ktoś być.
I rzeczywiście, troje naszych wnucząt stało w rzędzie przy bramie. Byłam po prostu w szoku.
Wprowadziliśmy dzieci do domu i zaczęliśmy dzwonić do ich rodziców, żeby zrozumieć, co się dzieje. Usłyszeliśmy jedynie:
Naprawdę nie kochacie swoich wnuków? Nie pomagacie finansowo, nie robicie prezentów, więc przynajmniej spędzajcie z nimi czas. Wychodzimy załatwiać ważne sprawy. Możecie przynajmniej poprawić swój wizerunek przed dziećmi.
Zamurowało nas z mężem. Najmłodsze dziecko nie miało nawet roku, a nie zostawili ani pieluch, ani jedzenia dla malucha.
Na szczęście w naszym Krakowie mamy sklep czynny całą dobę. Mąż szybko tam pojechał, żeby kupić wszystko, co potrzebne dzieciom. Przecież czymś trzeba je nakarmić.
Męczyliśmy się z nimi okropnie. Maluchy były marudne, nie chciały spać, płakały. Wiedziałam, że to nie ich wina kto lubi być budzony bladym świtem?
Rodzice odebrali dzieci dopiero po piętnastej. I to tylko dlatego, że wydzwanialiśmy do nich co chwilę. Opieka nad cudzymi dziećmi to ogromna odpowiedzialność.
Na koniec jeszcze nas oskarżyli, że kupiliśmy złe jedzenie i pieluchy. Mimo to zabrali wszystkie zakupy do siebie.
Teraz już nie wiemy, jak się bronić przed taką sytuacją. Boimy się, że znów o piątej rano pod bramą zobaczymy wnuki. Wciąż nie mogę dojść do siebie po tym, co się wydarzyłoAle tego wieczoru, siedząc przy kuchennym stole z kubkiem herbaty, postanowiliśmy z mężem coś zmienić. Nasze zmęczone oczy spotkały się i wiedziałam, że mamy dość tej bezradności. Następnego dnia zadzwoniłam do wszystkich w rodzinie i jasno powiedziałam: drzwi o świcie już się nie otworzą bez uprzedzenia. Jeśli ktoś zamierza powierzyć nam wnuki, to z wyprzedzeniem, z wyprawką i z odrobiną wdzięczności.
Nie wiem, czy ich to ruszyło, ale od tamtej pory nasze poranki są spokojne, a telefony nie urywają się o piątej. Może zrozumieli, że miłość do wnuków to nie niekończący się worek cierpliwości, i że troska to nie oddawanie dzieci jak przesyłki.
A kiedy któregoś dnia usłyszałam ciche dziękuję, babciu zupełnie prawdziwe i szczere wiedziałam, że niektóre granice naprawdę warto postawić. Nawet, jeśli trzeba się czasem upomnieć o własny spokój.
