Wszyscy wokół mają cudowne żony, a mnie trafiła się idiotka.
Ona opowiadała wszystkim dookoła, jak łatwo po ślubie kupimy własne mieszkanie, bo przecież goście dadzą koperty, a rodzina pomoże, ale prawda okazała się zupełnie inna. Jej rodzice od razu dali jasno do zrozumienia, że skoro zdecydowała się na ślub z beznadziejnym pośrednikiem nieruchomości w wieku dwudziestu lat, do tego bez wykształcenia, to z mieszkaniem sobie jakoś sami poradzimy. Po prostu śmiali się nam prosto w twarz, a ja musiałem zabrać żonę na powrót do domu moich rodziców.
Brat już tam mieszka z ciężarną narzeczoną i jest okropnie ciasno. Moi rodzice delikatnie dali do zrozumienia, że dobrze byłoby, gdybyśmy się wynieśli chociażby na wynajmowane. Jednak postanowiłem odkładać pieniądze, żeby po latach dostać kredyt i kupić własny dom. Żona wiedziała o tym, zawsze mówiła, jak bardzo chce się wyprowadzić I co zrobiła? Zainwestowała nasze oszczędności w akcje.
Po co? Żeby pomnożyć pieniądze.
Kiedy mama się o tym dowiedziała, omal nie zemdlała. Mnie serce pęka, bo ceny tych akcji lecą w dół, a ich sprzedaż wymaga czasu. Teraz stoimy przed wyborem: albo sprzedamy ze stratą, albo będziemy ryzykować i czekać, łudząc się, że pewnego dnia cena pójdzie w górę. I co mamy? Wszyscy znajomi mają rodziny, mieszkania, a my mamy akcje!
Moja żona płacze, rozpacza, że dała się oszukać. Zapłaciła jeszcze tym ludziom, żeby ją nauczyli jak inwestować i gdzie. A ja sam myślę tylko o rozwodzie. Moja miłość nie jest wystarczająco silna, skoro nie potrafię się pogodzić z całą tą sytuacją. Wszystko, o czym myślę, to lata ciężkiej pracy i oszczędności obrócone w pył.
Patrząc na to z boku to małżeństwo było nieudane od samego początku. Ta sytuacja tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że ciągle jestem w czarnej dziurze, bo ożeniłem się z głupią dziewczynąAle może właśnie to było nam potrzebne całe to zamieszanie, upadek wszystkich wyobrażeń i marzeń na głowę. Czasami los daje nam idiotyczne lekcje po to, byśmy zaczęli żyć naprawdę. Przestałem liczyć, kiedy wszystko będzie idealnie i zwyczajnie zacząłem liczyć na siebie.
Pamiętam, jak któregoś ranka obudziłem się wcześniej. Świt przebijał się przez firankę, a żona spała skulona, cicho łkała przez sen. W tej ciszy, zamiast żalu, poczułem ulgę: teraz już nic nie musimy, bo nie mamy nic do stracenia. Może właśnie od dna zaczyna się budować najsolidniejsze fundamenty. Wstałem, zaparzyłem kawę, znalazłem w szafie kartkę i napisałem: Zacznijmy jeszcze raz. Może nie kupimy mieszkania, ale możemy odzyskać siebie. Położyłem liścik obok niej, a potem siadłem przy oknie i po raz pierwszy od dawna poczułem, że jestem na właściwym miejscu.
Bo dom to nie mury ani kredyt. Dom można zbudować nawet w wynajętym pokoju. A jeśli nawet nie z nią to przynajmniej z samym sobą, zaczynając od pustej kartki i nowej wiary, której żadne akcje ani koperty nie są w stanie kupić.
