Mieszkam przy jednej z bocznych ulic niedaleko liceum, i właśnie teraz, wraz z początkiem września, powraca na moją ulicę gwar chłopcy z wielkimi tornistrami, rozpiętymi koszulami, śmiech, zatroskane matki spieszące z dziećmi, rowery, które zostawiają uczniów na rogu. Dla innych to codzienność. Dla mnie to cios prosto w serce. Trzy lata temu mój syn, który był wtedy w drugiej klasie liceum, zmarł, i od tamtej pory początek roku szkolnego jest najtrudniejszym okresem w moim życiu.
Mój syn miał 16 lat. Tego wieczoru wyszedł coś zjeść z kolegami, a potem poszli jeszcze na chwilę do parku. Około godziny 22 wracał do domu, przechodząc przez ulicę. Czekałem na niego, nie mogąc zasnąć, jak zwykle. Niestety, pijany i nierozważny kierowca przejechał na czerwonym świetle, nie zwolnił, nawet nie pomyślał, żeby się zatrzymać. Syn nie zdążył zareagować. Gdy zadzwoniono do mnie ze szpitala, poczułem jakby całe moje ciało zostało opróżnione z życia. Stałem osłupiały, nie rozumiejąc słów, które do mnie docierały.
Straciłem już rodziców. To był ból głęboki, przygnębiający, ciężki. Ale nic nie da się porównać do tego, gdy trzeba pochować własne dziecko. To nie jest naturalny porządek świata. Czułem gniew, bezsilność, poczucie winy wszystko naraz. Zadawałem sobie pytania, dlaczego pozwoliłem mu wyjść, czemu nie napisałem, żeby wracał szybciej, dlaczego Bóg dopuścił do tej tragedii. Przez wiele miesięcy kłóciłem się z Bogiem modliłem się, płakałem, narzekałem, mówiłem, że to niesprawiedliwe, że odebrał mi syna bez ostrzeżenia.
Od lat prowadzę księgarnię. To mój sposób na życie. Sprzedaję zeszyty, kolorowe kredki, długopisy; robię ksero, wydruki, doładowania, jestem też pośrednikiem bankowym, więc ludzie pojawiają się i odchodzą przez cały dzień. Kiedyś obsługiwałem uczniów z radością. Teraz każda szkolna koszula przypomina mi jego mundurek. Każde dziecko kupujące zeszyty przywołuje wspomnienie tych kupionych dla syna. Zdarza mi się kopiować dokumenty i nagle oczy mam pełne łez.
Pierwszy rok po jego odejściu prawie zamknąłem działalność. Nie miałem siły podnieść rolety. Zmuszałem się do wstania, bo musiałem coś jeść, zapłacić czynsz i rachunki. Nieraz obsługiwałem klientów z wymuszonym uśmiechem i rozbitym sercem. Były dni, że do księgarni wchodzili roześmiani chłopcy, a mnie łzy cisnęły się do oczu.
Z czasem mniej złościłem się na Boga. Nie dlatego, że ból zniknął po prostu zrozumiałem, że gniew mnie wyniszcza. Moje modlitwy są dziś inne. Nie narzekam. Proszę o siłę i spokój. Proszę o pomoc, aby żyć z tą pustką, której nic nie jest w stanie wypełnić.
W tych dniach, gdy widzę początek roku szkolnego, serce kurczy mi się z bólu. Nie płaczę już jak kiedyś, ale ból jest cichy, oswojony. Nauczyłem się z nim żyć, choć nigdy nie znika. Człowiek uczy się oddychać wokół tęsknoty, nie usuwać jej.
Każdego ranka otwieram swoją księgarnię. Obsługuję uczniów. Przyglądam się tornistrom przechodzącym przed drzwiami. Choć z zewnątrz wyglądam na silnego, w środku wciąż jestem ojcem, który czeka na dźwięk klucza syna o dziesiątej wieczorem chociaż wiem, że nigdy więcej go nie usłyszę.
