Mam 41 lat i jestem żoną od chwili, gdy miałam 22. Dwa miesiące temu zaczęłam zastanawiać się nad czymś, czego nigdy nie miałam odwagi nazwać: chyba nigdy nie zakochałam się w swoim mężu tak, jak ludzie opowiadają o miłości. Był zwykły wieczór siedziałam w salonie, oglądałam telewizję, gdy nagle przyszła mi do głowy myśl: dlaczego nigdy nie poczułam tego, o czym inne kobiety mówią jako motyle w brzuchu, tego niepokoju, tej chęci, by rzucić się w ramiona drugiej osoby. Im dłużej myślałam, tym bardziej wszystko układało się w jedną całość.
Mam za sobą trudny dom rodzinny. Ojciec często pił, nocami wracał pijany, wydawał całe pieniądze na alkohol i robił awantury. Mama sprzątała mieszkania, żeby dorobić do tego, czego ojciec nie zapewniał. Dorastałam w atmosferze kłótni, zmęczenia i napięcia. Jako nastolatka chciałam tylko uciec marzyłam, że będę miała własne miejsce, spokojny sen, nie będę musiała słuchać krzyków o poranku. Nie marzyłam o miłości marzyłam o wolności, o ucieczce.
Męża poznałam mając 22 lata, on był ode mnie o dekadę starszy. Już po miesiącu spotkań mówił o tym, że zamieszkamy razem, że mi pomoże, że chce ze mną być na poważnie. Nie pytałam siebie, czy jestem zakochana. Zobaczyłam w tym szansę, by uwolnić się z domu, zacząć wszystko od nowa. Szybko się zdecydowałam. Spakowałam rzeczy i wyszłam. Nie było długich rozważań, wielkich wątpliwości była tylko silna potrzeba wyrwania się.
Nie mogę powiedzieć, że miałam zły życiorys. Mąż to dobry człowiek pracowity, odpowiedzialny, nigdy nie brakowało nam jedzenia, zawsze były opłacone rachunki, potem kupiliśmy mieszkanie. Kocha nasze dzieci, troszczy się o wszystko. Nigdy nie miałam dowodów na zdradę czy awantury. Z zewnątrz nasz związek wydaje się idealny. I to najbardziej mnie dezorientuje, bo nie ma żadnej wielkiej przyczyny mojej dziwnej pustki.
Kocham go. Szanuję. Jestem wdzięczna za wiele rzeczy. Daje mi spokój i poczucie bezpieczeństwa. Jednak kiedy wracam pamięcią, dostrzegam, że nigdy nie poczułam tej gwałtownej, ognistej miłości, jaką opisują inne kobiety. Nigdy nie czułam wielkiej zazdrości, strachu, że go stracę, dreszczu oczekiwania na jego powrót. Moja miłość była bardziej przyzwyczajeniem, partnerstwem, wdzięcznością ale nie ogniem.
Nie myślę o rozwodzie. Nie szukam nikogo innego. Nie chcę rozbić rodziny. Po prostu uświadamiam sobie coś, czego nigdy nie chciałam nazwać: że to, co przez lata nazywałam miłością, było raczej potrzebą, bezpieczeństwem i chęcią ucieczki od trudnego życia. Teraz, mając 41 lat, dorosłe dzieci i stabilny dom, widzę to jasno.
Czasem czuję się winna, że w ogóle o tym myślę. Mówię sobie: Jak możesz wątpić w coś, co dało ci stabilizację? Ale jednocześnie czuję, że uczciwie jest to przyznać. Może mój sposób kochania jest inny. Może najpierw nauczyłam się przetrwać, zanim nauczyłam się kochać. Nie wiem. Wiem tylko, że ta myśl poruszyła coś, o czym nosiłam w sobie od czasów, gdy byłam dziewczynką i marzyłam o ucieczce z domu.
Co byście zrobili na moim miejscu?
Bardzo proszę o Waszą radę.
