Dlaczego postanowiłaś się rozwieść? zapytała teściowa, jakby miała do tego prawo. Weronika ani myślała mieszkać z rodzicami męża. To Damian ją przekonał. Twierdził, że jego mama nie pozwoli synowi wyfrunąć spod jej skrzydeł. Trzydzieści cztery lata! Weronice zrobiło się go żal.
Mamy inne spojrzenie na życie. Tak bywa. Nie jesteśmy pierwsi, nie ostatni powiedziała, chociaż chciała powiedzieć o prawdziwych powodach.
Prawda była taka, że jego mama codziennie dzwoniła do Damiana na wideorozmowie, żeby sprawdzić, czy Weronika daje sobie radę. Gdy nie mogła przyjść osobiście, pilnowała przez ekran. Na weselu, gdy składała im życzenia, powiedziała:
Bardzo się cieszę, że mój kochany syn wreszcie się ożenił. Oczywiście, mógł znaleźć lepszą partię. Ale trudno, jest jak jest. Nie gniewaj się, synowo.
Może wtedy Weronika powinna była odejść. Teściowa marzyła od dawna, by Weronika zostawiła Damiana i robiła wszystko, by do tego doprowadzić. Damian nawet nie próbował żony bronić. A gdy przejeżdżali samochodem obok domu teściowej i ona nie wpuściła synowej do środka, Damian zamilkł. Teściowa stwierdziła, że musi porozmawiać z synem sam na sam. Weronika koczowała przed domem przez godzinę.
I czemu, znowu, nie odeszła wtedy? Sama nie wie. Postanowiła dopiero później. Nie opowiadaj mi bajek. Różnice zdań, ha-ha, to dobre na filmach. Powiedz naprawdę, co ci się nie podoba w moim synu. Wiesz, nie jesteś osobą, którą widziałabym przy Damianie. A teraz, skoro już tak wyszło, nie pozwalam ci odejść. Powiedz, co się nie podoba.
Weronika uśmiechnęła się przekornie. Nie potrzebowała jej pozwolenia. Przyszła do tego domu tylko dla męża. Powód rozwodu był jeden. Teściowa. Odchodzę powiedziała spokojnie Weronika. Nie pozwalam ci! odpowiedziała teściowa. Nie obchodzi mnie to. Jesteś dla mnie nikim odparła Weronika. Oddaj mi połowę wartości pierścionka! wrzasnęła teściowa. Słucham? Chcę połowę wartości pierścionka, tego, który kupił ci mój syn.
Weronika zaśmiała się. Chodzi ci o pierścionek? To jedyne, co twój syn potrafił kupić w życiu? Możesz go sobie wziąć, nie jest mi potrzebny.
Tak się rozstali. Weronika zastanawiała się potem, jak mogła zgodzić się na ślub z kimś takim. Przecież teściowa pokazała swoją prawdziwą twarz już przed weselem. Jak mogła się zgodzić? Tylko Bóg wie.
Też wychodzę za mąż powiedziała kiedyś koleżanka Weroniki z pracy. Naprawdę? Za kogo? Nie obraź się… Nie mów… Weronika od razu się domyśliła. Za Damiana. Twojego byłego. Żartujesz chyba? Przecież wiesz, jak się rozstaliśmy. Wiem, ale dla każdego to co innego. Damian jest opiekuńczy. A jego mama wszystkim nam pomaga. Czasem aż za bardzo, ale trudno.
Dla mnie to już bez znaczenia. Cieszę się, że mam to za sobą. A widziałaś pierścionek, który dał mi Damian? Popatrz.
Weronika już wiedziała, co zobaczy. Ten sam pierścionek, który Damian kiedyś jej dał. Nawet nie kupili nowego. Nic dziwnego.
I ten grawerowany napis: Na zawsze razem. Chciałabym, żeby ktoś go już zdrapał.
