Po czterech miesiącach codziennej korespondencji zgodziła się spotkać z 52-letnim kawalerem zaczął rozmowę od pięciu zarzutów
Mówi się, że oczekiwanie na święto bywa słodsze niż samo wydarzenie. W historii Krystyny oczekiwanie rozciągnęło się niemal na cztery miesiące i zmieniło w swoisty serial internetowy z codziennymi odcinkami.
Przez ten czas poznała gusty Tomasza do najmniejszych szczegółów, zapamiętała imiona jego kolegów ze szkoły podstawowej i nawet przestała się dziwić jego zwyczajowi kończenia każdego dzień dobry trzema kropkami.
Krystyna miała czterdzieści pięć lat to ten wiek, kiedy na randkę idzie się już nie z drżącymi kolanami, a z ironiczną ciekawością badacza. Zobaczymy, jaki egzemplarz tym razem trafi się, myślała, szykując się.
Należała do tych kobiet, które potrafią założyć zwykły kaszmirowy sweter z gracją, jakby to była wieczorowa suknia, oraz do tych, których autoironia rozbraja każdą niezręczność.
Butelka
Tomasz, który niedawno skończył pięćdziesiąt dwa lata, w korespondencji prezentował się jako człowiek poważny, rozważny, z lekką ironią i co szczególnie przyciągało godny zaufania.
W naszym wieku, Krystyno pisał późnymi wieczorami ludzie szukają już nie fajerwerków, ale ciepła. Chcę być z kobietą, która rozumie mnie bez słów.
Bez słów? to bez słów, uśmiechała się Krystyna, tuszując rzęsy. Byle tylko te słowa, które już padną, nie sprawiały, że chce się natychmiast wyjść.
Spotkanie umówili w małej, przytulnej kawiarni, ze stłumionym światłem i zapachem cynamonu. Krystyna pojawiła się punktualnie spokojna, pewna siebie, nastawiona na miły wieczór. Wyglądała nienagannie.
Tomasz zjawił się pięć minut później. W rzeczywistości był nieco niższy niż na zdjęciach, a jego spojrzenie zdawało się mówić, że właśnie odkrył poważny błąd w bilansie.
Usiadł naprzeciwko, lekko się uśmiechnął i przywitał.
Nie padł żaden komplement, nie było ciepłego cieszę się, że się spotkaliśmy.
Tomasz dokładnie obejrzał Krystynę, jakby przeprowadzał inspekcję. Zaproponował zamówienie kawy z deserem i na tym stanęło.
Krystyno zaczął tonem szkolnego dyrektora przed radą pedagogiczną długo analizowałem nasze rozmowy. Prawie cztery miesiące. Teraz, gdy widzę Cię osobiście, uważam, że należy od razu ustalić pewne sprawy. Mam do Ciebie pięć uwag.
Wewnątrz coś jej lekko zadzwoniło tak zazwyczaj rozbija się dobry humor. Krystyna podparła podbródek dłonią i skinęła głową.
Pięć uwag? Brzmi intrygująco. Słucham.
Tomasz nie wychwycił ironii i zaczął liczyć palce.
Na jednym ze zdjęć, gdzie jesteś w niebieskiej sukience, sylwetka wygląda inaczej. Teraz widzę, że jesteś bardziej krągła. Może to wprowadzić mężczyznę w błąd. W naszym wieku kobieta powinna być bardziej szczera.
Krystyna w duchu się uśmiechnęła. Krągła to już progres, dobrze, że nie monumentalna.
Druga uwaga: tempo odpowiedzi
Czasem odpowiadasz zbyt wolno. Na przykład trzy tygodnie temu napisałem Ci o 14:15, a odpowiedź otrzymałem dopiero o 16:40. Mężczyźni nie lubią czekać. To oznaka braku szacunku.
Chyba wtedy byłam na spotkaniu zaczęła, ale Tomasz już liczył kolejny palec.
Trzecia uwaga: wybór miejsca spotkania
Czemu tu? To miejsce jest zbyt wykwintne. Proponowałem prostszą kawiarnię. Twój wybór świadczy o pewnej skłonności do konsumpcyjnego podejścia.
Krystyna spojrzała na latte i przez moment miała ochotę wylać je na jego głowę. Jednak ciekawość wygrała.
Po co ta sukienka? Przyszliśmy tylko na kawę. Jest zbyt odważna jak na dzień, biżuteria także niepotrzebna. Kobieta powinna przyciągać głębią, nie blaskiem. W moim wieku szukam treści, nie oprawy.
Piąta uwaga: samodzielność
Sama wybrałaś lokal, często mówisz sama. Nie pozwalasz mężczyźnie poczuć się mężczyzną. Potrzebuję kobiety, która pyta o radę, a nie pokazuje niezależność. Jeśli będziemy razem, będziesz musiała zmienić swoje zachowanie.
Skończył i skrzyżował ręce na piersi, wyraźnie czekając na skruchę albo podziękowanie za szczerość.
Krystyna patrzyła na niego i nagle zrozumiała jasno: cztery miesiące korespondencji były jedynie wygodną maską dla pedantycznego manipulatora. Szukał nie ciepła szukał kogoś, kto wzmocni jego ego.
Wiesz, Tomaszu powiedziała miękko, niemal łagodnie ja też przeanalizowałam pewne rzeczy. I wystarczyło mi pięć minut, by wyciągnąć wnioski.
Jakie? zmrużył oczy.
Jesteś naprawdę wyjątkowym okazem. Przejechałeś przez całe miasto, by wystawić rachunek kobiecie, którą widzisz po raz pierwszy, za jej gust, wygląd i prawo być sobą. To rzadki poziom pewności siebie.
Tomasz się zmarszczył:
Po prostu mówię szczerze.
Nie pokręciła głową Krystyna to nie szczerość. To tylko nieszczęście i próba mierzenia świata krzywą linijką. Moje zdjęcia Cię nie zadowalają? Idź do muzeum tam eksponaty się nie zmieniają. Piszę powoli? Kup sobie Tamagotchi. Sukienka Ci się nie podoba? Założyłam ją dla siebie, nie dla Ciebie.
Wstała, poprawiła torebkę i spojrzała spokojnie:
I na koniec jeśli Twoje ego rozpada się przez słowo sama, potrzebujesz nie romansu, a terapii. W wieku czterdziestu pięciu lat zbyt cenię swój czas, by marnować go na kogoś, kto znajomość zaczyna od rewizji moich wad.
Dokąd idziesz? A kawa? wymamrotał Tomasz.
Kawa zostanie dla Ciebie. To pomoże Ci oszczędzić zasoby. Rada na przyszłość: jeśli chcesz, by ludzie patrzyli Ci w usta, idź do dentysty.
W domu Krystyna w pierwszej kolejności zablokowała Tomasza we wszystkich komunikatorach. W jej wieku tzw. przytulność to nie tylko koc i cisza to także telefon bez tych, którzy próbują wtłoczyć Cię w swój krzywy szablon.
A Ty, jak myślisz: to była nieudana randka czy dobrze odegrany spektakl? Czy warto kontynuować znajomość, jeśli od pierwszej chwili dostajesz rachunek za to, kim jesteś?
Bo czas i szacunek do siebie są w życiu bezcenne nie marnuj ich na tych, którzy nie widzą Twojej wartości.
