Mama zawsze była dla mnie wyjątkowo surowa. Tata ciągle wyjeżdżał w delegacje służbowe, zostawiając mamę samą ze mną. Kocham tatę, ale za każdym razem, kiedy wracał do domu, przynosił mi mnóstwo prezentów. Mama nie okazywała mi aż tyle czułości, co on. Pewnego dnia tata wyjechał i już nigdy nie wrócił.
W szkole nigdy nie miałam przyjaciół. Chodziłam ubrana jak żebraczka mama znalazła stary mundurek na ulicy i kazała mi go nosić. Zawsze powtarzała: Noś to, co masz. Najpierw muszę uporządkować swoje życie, nie mam pieniędzy dla ciebie. Tak więc z pokorą nosiłam te nieprzyjemne ubrania przez całą piątą klasę.
Później sąsiadka podarowała mi mundurek swojej córki, która właśnie skończyła szkołę. Nosiłam go aż do matury. Jeśli chodzi o buty, nosiłam te, które akurat znalazłam, i służyły mi przez kilka lat, aż stały się za małe. W końcu zdałam maturę z wyróżnieniem i zdecydowałam się iść na studia. Wybrałam ekonomię. Na uniwersytecie wciąż nosiłam ubrania, które dostawałam od znajomych, gdy się już nimi znudzili.
Pewnego dnia poznałam Dominika, który ukończył studia kilka lat wcześniej. Zaczęliśmy się spotykać, a w końcu przedstawił mnie swoim rodzicom. Gdy ich odwiedziłam, wstydziłam się swoich starych, zniszczonych butów przemokły mi stopy, ale jego mama udawała, że tego nie zauważa. Następnego dnia zaprosiła mnie do siebie i podarowała mi nowe buty.
Bałam się, że rodzice Dominika mnie nie zaakceptują, ale szybko zaczęli mnie traktować jak członka rodziny. Nie mam pojęcia, czym sobie na to zasłużyłam. Otrzymaliśmy od nich dom w prezencie ślubnym, a kiedy skończyłam studia, teściowa dała mi pracę w swojej firmie, gdzie zarabiałam świetnie. Wreszcie mogłam pozwolić sobie na wszystko, czego potrzebowałam. Nigdy nie przestanę dziękować Bogu za to, że pozwolił mi przejść przez życie z sukcesem.
Gdy moja mama dowiedziała się, że jestem zamężna, mam dobrą pracę i własne mieszkanie, szybko przyszła prosić mnie o wsparcie finansowe. Jednak rozmowę usłyszała moja teściowa, która natychmiast wezwała mojego męża i syna do domu. W końcu mój mąż wytłumaczył mojej mamie, że nie powinna oczekiwać już ode mnie niczego więcej. Powiedział, że jest wdzięczny, że ma córkę, ale żeby mama nie pojawiała się więcej w naszym domu. Od tamtej pory mama już się ze mną nie kontaktowała, a ja z niecierpliwością czekam na narodziny mojego dziecka.
