Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, aż się wierzyć nie chce. Jadwiga, sąsiadka z parteru, opowiadała ostatnio innej starszej pani w sklepie, że mieszka sama i nie ma nikogo, kto by jej pomógł. Zwierzyła się jej, że całą emeryturę praktycznie wydaje na czynsz i leki, a na jedzenie już brakuje jej pieniędzy. Wiesz, ta druga kobieta, co się zlitowała, zapłaciła wtedy za te zakupy tej biednej babci.
Kilka dni później dzwoni do mnie Maja, przyjaciółka jeszcze z podstawówki, i tak z troską pyta, czy u nas wszystko gra. Okazało się, że jej kolega zupełnym przypadkiem spotkał moją babcię w sklepie, i to wcale nie takim blisko jej domu.
Moja babcia, Leokadia dla nas po prostu Lula mimo swojego wieku zawsze była pełna życia. Przez lata uczyła matematyki w liceum, teraz jest na emeryturze, ale dawni uczniowie wciąż ją kojarzą, pozdrawiają na ulicy. I wyobraź sobie, w tym sklepie kolega Mai zobaczył nie tę energiczną Leokadię, ale smutną, przygarbioną staruszkę.
Babcia Lula powiedziała tej troskliwej kobiecie cichutko, że jest sama i potrzebuje pomocy. Żaliła się, że jej malutka emerytura ledwo starcza na mieszkanie i lekarstwa, a na jedzenie już naprawdę nie ma z czego odłożyć. Ta kobieta, której wcześniej nie znała, sprezentowała jej wtedy najpotrzebniejsze produkty chleb, trochę masła, mleko. Babcia była jej bardzo wdzięczna.
Później Maja opowiadała, że widziała taką scenkę przed sklepem: jej znajoma pomagała jakiejś starszej pani, a ta nagle tylko rzuciła proszę, niech pani już idzie i oddaliła się w swojej stronę. Sądziłyśmy, że to jakieś małe nieporozumienie. Zwłaszcza że babcia Mai jest akurat dość zamożna i rodzina zawsze jej pomaga. Ta pani musiała po prostu naprawdę potrzebować tylko chleba i mleka.
Tego samego wieczoru poszłam odwiedzić swoją babcię. Bez ogródek zapytałam ją, co się właściwie stało. Po krótkiej ciszy przyznała mi się do wszystkiego, a ja sama nie wiedziałam, co mam myśleć.
Babcia wpadła na nietypowy pomysł wybrała się na drugi koniec miasta, żeby nie spotkać żadnego znajomego czy sąsiada, sprawdzając pewien sposób, o którym słyszała. Stara się zawsze wybierać inne sklepy, bo uznała, że statystycznie sześć razy na dziesięć ktoś pomoże. Ale wiesz co jest najlepsze? Wracając do domu, to, co dostanie w sklepie, zawsze zanosi do kościoła, oddaje potrzebującym rodzinom albo proszącym dzieciom. Sama tego nie zatrzymuje! Jakby to nie było dla niej, tylko dla innych. No cóż, jakoś rozumiem sens, ale trochę mnie zaskoczyła.
Powiem Ci szczerze, nie rozumiem tej pasji do takich społecznych eksperymentów na starość. Jeśli ktoś się nudzi, to przecież można adoptować psa ze schroniska albo chociaż kupić sobie świnkę morską. Trochę mi jej żal, ale co zrobić. Przyrzekłam Mai, że tej historii nikomu nie opowiem No, tylko Tobie szeptem przez telefon.
