Ostatnie dwa lata spędziłam razem z mężem w wynajmowanym mieszkaniu w Warszawie. Warunki życia są trudne i coraz bardziej tęsknimy za własnym kątem, o którym marzymy odkąd zamieszkaliśmy razem. Niestety, na razie nie stać nas na zakup mieszkania brakuje nam środków, a ceny nieruchomości są bardzo wysokie.
Wynajmujemy mieszkanie od znajomej mojej mamy, co często rodzi problemy. Kiedy coś nie jest na swoim miejscu lub zachowujemy się niezgodnie z jej oczekiwaniami, atmosfera szybko się psuje czasem dochodzi do nagłego konfliktu. Sąsiedzi również nie są zbyt uprzejmi; ciągle powtarzają, że jesteśmy tylko tymczasowo, i domyślają się, że prędzej czy później się wyprowadzimy.
Rodzice cały czas naciskają, żebyśmy odkładali pieniądze na własny lokal, ale to niełatwe, skoro płacimy wysoką miesięczną czynsz oraz mamy inne wydatki. Mama szczególnie skrupulatnie kontroluje nasze wydatki, pyta o każdy wydatek, regularnie liczy nasze złotówki. Przez to oszczędzanie stało się jeszcze trudniejsze ograniczyliśmy nawet kupowanie nowych ubrań, nosimy tylko to, co już mamy, żeby zaoszczędzić każdą złotówkę.
Zarówno moja mama, jak i teściowa posiadają własne mieszkania; obie oczekują, że sami odłożymy pieniądze na swoje. Niestety, żadna z nich nie chce pomóc nam finansowo ani nas wesprzeć w trudnej sytuacji. Twierdzą, że uczą nas w ten sposób samodzielności, choć my czujemy, że już przeżyliśmy swoją porcję trudności i teraz potrzebujemy ich wsparcia. Smutno patrzeć, gdy nasi bracia i siostry otrzymali od rodziców mieszkania, podczas gdy my musimy sami uzbierać na swój. Czujemy się pokrzywdzeni nie zasługujemy na takie traktowanie i pragniemy, żeby rodzice zrozumieli nasze położenie i dali nam choć trochę pomocy w tym ciężkim czasie.
Często zapisuję te przemyślenia, bo czuję, że życie uczy mnie cierpliwości. Może kiedyś będę mogła wrócić do tych stron, mając własne mieszkanie i poczucie wolności, które na dziś pozostaje jedynie marzeniem.
