Ostatnio nasza rodzina zmaga się z niespodziewanymi problemami. Straciliśmy stałe źródło dochodu. Pozwólcie, że opowiem więcej. Jestem emerytką, a pieniądze, które wypłaca mi państwo, ledwo wystarczają, by kupić niezbędne leki. Z wiekiem rozwinęły się u mnie poważne kłopoty z ciśnieniem i muszę brać lekarstwa do końca życia.
Mój syn i synowa od dawna marzyli o drugim dziecku, ale ciągle było coś nie tak. Akurat, gdy synowa zaszła w ciążę, straciła pracę. Najmłodszy wnuk ma już cztery lata i wciąż siedzi w domu. Najstarszy skończył szesnaście lat. Po szkole pracuje jako kurier, odkładał każdy grosz, aż w końcu kupił sobie komputer.
Na moje niezadowolenie synowa odpowiedziała, że to jego pieniądze, sam je zarobił i nikt od nas nic nie prosił. Ma prawo zdecydować, na co je wydać. Tymczasem mój syn całkiem stracił pracę. Przed narodzinami najmłodszego wnuka zarabiał dobrze, utrzymywał rodzinę i nawet miał oszczędności. Niestety z czasem zachorował, a lekarze postawili straszną diagnozę. Wszystkie zaskórniaki poszły na leczenie i leki.
Gdy najmłodszy wnuk skończył rok, syn musiał pojechać na kilka miesięcy do szpitala pobyt był opłacony, ale przez długą nieobecność stracił pracę. Dokładniej mówiąc, przestali mu powierzać ważne zlecenia, przez co stracił prowizję. Ostatnio lekarze oznajmili, że czeka go operacja, po niej zaś około roku, może nawet półtora, zanim wróci do normalności. Ta wiadomość wstrząsnęła nami wszystkimi, ale operację trzeba przeprowadzić, a pracodawcy syna nie chcą tyle czekać.
Synowa musi szukać nowej pracy. Zastanawia się już, jak sobie poradzimy z jej jedną pensją. Trudno… Tymczasem najstarszy wnuk kupuje drogi komputer za swoje oszczędności. Nawet nie pomyśli, żeby pomóc rodzinie. Czy robię źle, że czuję żal? Czy wnuk nie powinien choć trochę wziąć odpowiedzialność za nas i pomóc nam w tych ciężkich chwilach?
