Kiedy miałem dziesięć lat, a mój starszy brat, dwunastoletni Marek, większość dnia spędzał na podwórku, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy. Ja zwykle pomagałem mamie, pani Jadwiga, w pracach domowych, natomiast tata, pan Zbigniew, pracował w fabryce i wracał do domu późnym wieczorem. Nasza rodzina spotykała się przy stole w salonie, później tata zakładał wypastowane skórzane buty, stawał przez chwilę przed lustrem i wychodził, nie zamieniając z nami ani słowa. Mama za każdym razem długo spoglądała w stronę drzwi, zostawiając mnie z zagadką: czemu tak reaguje i dokąd zmierza tata.
Pewnego wieczoru, zaintrygowany, postanowiłem pójść za nim. Wyszedł z domu i skierował się do Pałacu Kultury w Warszawie, a potem wszedł do środka. Trochę się wahałem, lecz ostatecznie zdecydowałem się wejść za nim. Tam zobaczyłem piękną kobietę, którą rozpoznałem od razu jako słynną polską sopranistkę z Opery Narodowej. Zaprosiła mnie do siebie, wspólnie weszliśmy do sali, która była pełna ludzi.
Ku mojemu zaskoczeniu, tata stał na scenie i śpiewał jak prawdziwy tenor operowy. Ten jego dar był zawsze skrywany przed rodziną. Występował z ogromną pasją, nie mając pojęcia, że jestem wśród publiczności. Przepełniła mnie radość, a łzy napłynęły mi do oczu. Publiczność nagrodziła go gromkimi brawami, kiedy skończył obsypano go kwiatami. Po koncercie tata i ja spacerowaliśmy przez chwilę po parku Łazienkowskim, obaj w doskonałym nastroju.
Gdy wróciliśmy do domu, szepnąłem mamie, że tata nie miał żadnej przyjaciółki, na co ona cicho odpowiedziała: Wiem. Stało się jasne, że znała jego sekretny talent i powód wieczornych wyjść.
Od tamtej chwili byłem niezwykle dumny z wyjątkowych zdolności ojca, ciesząc się naszym małym sekretem i wdzięczny, że jego talent wniósł tyle szczęścia w nasze życie.
