W ostatnich dwóch latach, ja i mój mąż mieszkaliśmy w wynajmowanym mieszkaniu, a warunki były naprawdę trudne. Marzyliśmy o tym, by kiedyś zamieszkać we własnym domu, ale nie mieliśmy wtedy środków, żeby ten plan zrealizować. Mieszkanie, w którym żyliśmy, należało do przyjaciółki mojej mamy, a codzienność nie była łatwa. Jeśli coś nie znajdowało się na swoim miejscu albo robiliśmy coś, co nie podobało się właścicielce, mogliśmy się spodziewać nagłego konfliktu. Nawet sąsiedzi nie byli zbyt przyjaźni, nieustannie przypominali nam, że jesteśmy tu tylko tymczasowo i niedługo się wyprowadzimy.
Nasi rodzice ciągle nam powtarzali, żebyśmy oszczędzali na własne mieszkanie. To nie było proste, skoro płaciliśmy czynsz i mieliśmy inne wydatki. Mama pilnowała naszych wydatków i bardzo dokładnie analizowała budżet, przez co oszczędzanie stawało się jeszcze trudniejsze. Zrezygnowaliśmy nawet z kupowania nowych ubrań i nosiliśmy to, co już mieliśmy, żeby zaoszczędzić jak najwięcej.
Zarówno moja mama, jak i mama mojego męża posiadają własne mieszkania i oczekują, że sami uzbieramy na swoją nieruchomość. Jednak nie wykazują chęci, by nam pomóc finansowo lub wesprzeć nas w inny sposób. Uważają, że nie pozwalając nam zamieszkać u siebie, uczą nas samodzielności, ale czuliśmy, że już otrzymaliśmy lekcje życia i teraz potrzebujemy ich pomocy. Żal nam było patrzeć, jak nasze rodzeństwo dostaje od nich mieszkaniowe wsparcie, podczas gdy my musimy sami zbierać pieniądze. Czuliśmy, że nie zasłużyliśmy na takie traktowanie i chcielibyśmy, żeby rodzice zrozumieli nasze położenie i udzielili nam wsparcia.
