17 czerwca
Dziś znowu przypomniała o sobie moja teściowa, a ja wciąż noszę w sobie złość, choć może nie do końca z tych powodów, co wcześniej. Rano wyszła przed dom, zobaczyła moje niepielenie grządek i zrobiła przedstawienie na cały Poznań.
Co ty wyrabiasz? wrzasnęła, stojąc pośród rządków buraków. Takiej hańby jeszcze tu nie widziano! Ja przy siedmiorgu dzieciach nie miałam ani jednego chwasta na rabatkach!
Jej krzyk przyciągnął sąsiadki wszystkie, jak wrony, przylepiły się do płotu i zaczęły szeptać, komentować każdy jej wybuch. Matka mojego nieżyjącego męża, widząc publiczność, postanowiła jeszcze mocniej podgrzać atmosferę wylała na mnie potok gorzkich słów, przy których zamarłem bez ruchu. Gdy w końcu zmęczyła się tym swoim żarem, wykrzyczała tak głośno, że słyszała cała ulica:
Nie odpowiedziałem jej ani słowem.
Minąłem ją, mocniej tuląc mojego synka. W domu, nie patrząc na nic, włożyłem do kartonu jej rzeczy, te, które miała zabrać jeszcze tego samego dnia. Spakowałem też w pośpiechu ubrania moje i syna. Gdy wychodziliśmy, nie rzuciłem jej nawet spojrzenia.
Minęły trzy dni. Zadzwoniła teściowa:
Co zrobiłeś z tymi lekarstwami, które profesor mi wypisał? Poprosiłam sąsiadkę, żeby mi kupiła, ale powiedziała, że jeden słoik kosztuje fortunę A te zagraniczne to już w ogóle nie wiadomo co I co mam zrobić, skoro pani sobie poszła, urażona? Mam tu ducha wyzionąć?
Nie odpowiedziałem. Wyłączyłem komórkę i natychmiast wyjąłem kartę SIM. To koniec, już nie dam rady. Sił mi brak i fizycznych, i psychicznych.
Dokładnie rok temu, tuż przed narodzinami mojego synka, mój żona zginęła w wypadku na oblodzonej drodze w okolicach Wrześni. Pamiętam niewyraźnie pogrzeb, karetkę i to, jak następnego ranka zostałem tatą Wszystko wtedy wydawało mi się nieważne, smutne, jałowe bez jej obecności. Dziecko tuliłem, przewijałem, żywiłem na automacie, bo trzeba było.
Z letargu wyrwał mnie telefon.
Pańska teściowa bardzo źle się czuje. Lekarze nie dają jej szans na przeżycie po śmierci syna.
Nie wahałem się. Sprzedałem mieszkanie w Warszawie, przeprowadziłem się do Poznania. Część pieniędzy 220 tysięcy złotych zainwestowałem w budowę nowego gniazda, żeby syn miał coś własnego. Resztę wydałem na leczenie teściowej.
Ten rok był dla mnie udręką. Zajmowałem się chorą teściową i niemowlęciem dzień i noc. Spałem po kilka godzin. Mały płakał, nie dawał odpocząć, teściowa wymagała nieustannej opieki.
Miałem szczęście z pieniędzmi. Sprowadzałem najlepszych specjalistów z całej Polski, zamawiałem dla niej leki z aptek w całym kraju. Przystała do siebie. Z początku prowadziłem ją po domu, potem już sama chodziła po ogródku. Z czasem zupełnie wróciła do sił i wtedy
Nie chcę jej już znać, ani widywać. Niech sama zadecyduje, jakie lekarstwa są jej potrzebne i jak je zdobyć. Dobrze przynajmniej, że nie zdążyłem wydać wszystkich pieniędzy. Przenieśliśmy się z synem do nowego mieszkania. Nigdy nie sądziłem, że tak będzie wyglądać mój los.
Myślałem, że z matką żony stworzymy rodzinę sam przecież nie mam rodziców. Jednak dziś już wiem: muszę być dorosły dla siebie i mojego syna. I jemu również pokażę nie każdy zasługuje na nasze poświęcenie i szacunek. Są ludzie, którzy bardziej niż bliskość cenią czyste grządki i cudze potknięcia.
Takie jest życie.
