Kiedy mój brat skończył osiemnaście lat w zeszłym miesiącu, przyszedł do nas z wiadomością, która rozpłynęła się w powietrzu jak mgła zamierzał ożenić się ze swoją dziewczyną, Mirosławą. Byliśmy wtedy wszyscy w kuchni, gdzie ściany pachniały kompotem z jabłek, a zegar wygrywał dawną melodię. Rodzice nie pałali entuzjazmem wobec tego pomysłu, wręcz przeciwnie ich twarze spoważniały, jakby poczuli ciężar całej Wisły. Nigdy nie akceptowali Mirosławy, bo jej zachowanie wydawało się im swobodniejsze niż pozwalała tradycja, a szkołę traktowała z przymrużeniem oka, pojawiając się na wykładach rzadziej niż południowe słońce w listopadzie. Ojcu przeszkadzało, że brat zamiast pochylać się nad podręcznikami, wpatrywał się w oczy Mirosławy.
Mirosława miała w sobie dziwny anarchistyczny wdzięk czasem zapominała się uczesać i zakładała sweter od czterech dni, przez co mama tylko przewracała oczami, obracając pierogi na patelni. Żadna z rodzin nie była zachwycona tą miłością jej matka i ojczym patrzyli na związek z taką miną, jakby ktoś wlał barszcz do mleka.
Mimo dwóch wspólnych lat, Mirosława nie zdobyła serc naszych rodziców żadnym gestem ani słowem. A może po prostu nie chciała.
Brat, rozżarzony jak ogarek świecy, przekonywał, że nie zamierza zrezygnować z uczucia dla nikogo, nawet dla rodziców. Ja, choć unosiłam ramiona w bezradnym geście, czułam, że obecność Mirosławy może rozsadzić naszą rodzinę od środka. Brat mieszkał razem z nami, a Mirosława ze swoją matką, ojczymem i młodszą siostrą gdzieś między ulicą Pawią a Plantami. Ponieważ nie mieli za co wynająć nowego mieszkania, brat zaproponował jej przeprowadzkę do jego pokoju, do naszych czterech ścian, w których czasem rozbrzmiewał śmiech, a czasem milczenie.
I nagle pokój stał się miejscem rodzinnych dysput. Ojciec, z marsową miną, grzmiał, jak można żyć w pustym pokoju bez porządnej kanapy, i kto pokryje rachunki za prąd i wodę, które w Krakowie droższe są z dnia na dzień. Brat z hukiem zamknął drzwi, zażądał swojej części mieszkania, spakował mały plecak i wyszedł jak bohater z ballady, zostawiając za sobą tylko zapach dymu papierosowego. Przez kilka tygodni tułali się od znajomego do znajomego, aż w końcu, któregoś nocy, wrócili razem uparci i zdecydowani, by być razem nawet na końcu świata, czy choćby na Rondzie Mogilskim.
Brat zszokował rodziców jeszcze bardziej, zapowiadając, że sprzeda swoją część mieszkania ot, wymieni ją na błyszczące monety, kilkanaście tysięcy złotych, i zostawi wszystko, jeśli nie zaakceptują jego wyboru. Matka pokryła twarz fartuszkiem, a ojciec patrzył na niego jak na obcego. W powietrzu zawisł konflikt jak gruby dym z ogniska. Brat znowu zniknął. Szeptało się, że może przyszła teściowa, która zna kogoś w sądzie, podsunęła mu taki pomysł już nie wiadomo, co było jawą, a co snem.
Próbowałam wygładzić zmarszczki na rodzinnym obrusie, łagodząc spory, ale każdy mówił mi, abym zajęła się swoimi sprawami i nie wtrącała się do cudzego losu.
Cała ta sytuacja prześladowała mnie we śnie, zamieniając znajome kąty mieszkania w labirynt, z którego nie sposób wyjść bez przewodnika. Liczę, że z czasem wszystko się rozjaśni i znajdziemy wspólną melodię, do której znów będzie można usiąść przy jednym stole, nawet jeśli zabraknie jednego krzesła.
