4 lutego 2001
Nie pamiętam zbyt dobrze moich rodziców. Gdy moja mama zmarła, mój ojciec nie chciał zostać sam z małą córką na rękach. Zawiózł mnie wtedy do babci, zostawił pod furtką i odjechał. Babcia akurat pracowała w ogrodzie, więc jedyne, co usłyszała, to odgłos samochodu.
Ciekawe, kto to przyjechał? pomyślała i poszła sprawdzić.
Wyszła przed dom i zobaczyła mnie.
No popatrz! Nawet słowa nie powiedział, tylko zostawił dziecko mruknęła sama do siebie. Złapała mnie za rękę i zaprowadziła do środka. Wieczorem wrócił dziadek.
Co tu się wydarzyło? To Marek ją przywiózł?
Tak, przywiózł i zostawił pod płotem. Ani słowa nie powiedział, tylko wsiadł i odjechał. No cóż za dzisiejsza młodzież!
Rozmawiali o tym jeszcze długo, zanim poszli spać. Mijały lata. Babcia i dziadek włożyli całe swoje serce i duszę, by mnie wychować.
Nauczyli mnie szacunku do ludzi i jak dbać o dom. Z biegiem czasu stałam się dla nich prawdziwą pomocą. Byłam do nich bardzo przywiązana, tak samo jak oni do mnie. Dziadkowie nie mogli się mną nacieszyć byłam podobna do mamy, do dzisiaj pamiętają jej dobre serce. Kiedyś też pomagała rodzicom, aż w końcu jej zabrakło. Zostały im tylko wspomnienia.
Skończyłam szkołę podstawową, potem liceum. Pewnego razu dziadek zaczął rozmowę:
Nasza wnuczka jest tak bystra i pilna. Dobrze by było, gdyby mogła gdzieś studiować.
Masz rację dodała babcia. Dziś bez wykształcenia ciężko o przyszłość.
Oddali swoje ostatnie oszczędności, bym mogła pojechać do Krakowa i studiować ekonomię. Ukończyłam studia z wyróżnieniem, ale już wtedy wiedziałam, że życie w mieście nie jest dla mnie. Dziadkowie byli wniebowzięci, że wróciłam na wieś nie byli już sami na starość.
Postanowiłam zająć się czymś pożytecznym. Założyłam gospodarstwo. Wzięłam kredyt, kupiłam ziemię i zatrudniłam kilku ludzi. Później wybudowałam oborę i sprowadziłam pierwsze krowy. Z czasem okazało się, że potrzebuję więcej rąk do pracy, więc dałam ogłoszenie w lokalnej gazecie: dobre wynagrodzenie, mieszkanie na miejscu.
Zgłosił się jeden mężczyzna. Był brudny, zaniedbany, zmęczony życiem. Podszedł do mnie i przedstawił się jako mój ojciec.
Nie prosił o nic, wiedział, że po dwudziestu latach nie ma do tego prawa. Chciał tylko być przy mnie przez resztę swojego życia, chociaż w ten sposób spróbować mi pomóc. Na wybaczenie musiał trochę poczekać, lecz po kilku miesiącach wyciągnęłam do niego rękę. Od tego czasu mieszka ze mną, pomaga mi we wszystkim i boi się samotności.
Zastanawiam się czasem, czy dobrze zrobiłam, że mu wybaczyłam.
