Prezent urodzinowy dla mojej córki, Zuzi mały tatuaż z motylem na nadgarstku stał się niespodziewanie przyczyną sporego zamieszania w naszej rodzinie. Niewinne marzenie nastolatki o własnym tatuażu wywołało prawdziwą burzę emocji, a moja mama, babcia Helena, była szczególnie zaniepokojona, zastanawiając się, jak pomóc wnuczce pozbyć się tego zakażenia. Znajomi Zuzi dolewali oliwy do ognia, ostrzegając ją przed możliwymi konsekwencjami mówili nawet o możliwości wyrzucenia z uczelni, ograniczonych szansach na rynku pracy czy trudnościach w znalezieniu idealnego partnera.
Helena zarzucała mi i żonie, że pozwoliliśmy Zuzi na taką decyzję. Uważała, że powinniśmy być bardziej stanowczy i nie podjąć tej decyzji bez jej konsultacji. My z żoną jednak nie widzieliśmy problemu w niewielkim tatuażu. W końcu Zuzia miała już osiemnaście lat, była dorosła i mogła sama o sobie decydować. Byliśmy dumni z jej osiągnięć w nauce i uważaliśmy, że zasługuje na spełnienie tego marzenia, które miała od dawna.
Dla mamy jednak tatuaże były czymś niezrozumiałym, kojarzyły się jej raczej ze środowiskiem przestępczym lub chuliganami, czemu stanowczo się sprzeciwiała. Staraliśmy się z żoną wytłumaczyć, że czasy się zmieniły i dziś tatuaże są formą wyrażania siebie, a nie oznaką złego prowadzenia się. Ten konflikt pokoleń dobrze pokazał, jak bardzo zmieniło się podejście do tatuaży na przestrzeni lat.
Ostatecznie byliśmy z żoną szczęśliwi, że Zuzia była zadowolona z prezentu urodzinowego, a babcia Helena usiłowała się pogodzić z nową rzeczywistością. Zostaje pytanie: czy powinniśmy byli przeszkodzić córce w zrobieniu tatuażu? To kwestia subiektywna i każdy odpowie na nią inaczej zgodnie ze swoimi wartościami oraz tym, w jakim środowisku się wychował. Jedni uważają, że rodzice powinni mieć większy wpływ na decyzje młodych, zwłaszcza gdy są impulsywni. Inni z kolei twierdzą, że dorosła osoba powinna mieć prawo do własnych wyborów, nawet jeśli różnią się one od rodzinnych tradycji.
