Bardzo atrakcyjna młoda kobieta wsiadła do samolotu z pewną siebie miną. Na jej twarzy widniały ogromne, typowo warszawskie okulary przeciwsłoneczne, a na ramieniu dumnie wisiała luksusowa marka torebki, którą mogła bez problemu kupić za solidną sumkę złotych. Gdy dotarła do swojego miejsca, zobaczyła, że będzie musiała siedzieć obok starszego pana o, delikatnie mówiąc, skromnym wyglądzie czysta, lecz mocno wytarta koszula i buty, których podeszwy widziały niejedną polską ulicę.
Ledwie usiadła, natychmiast zawołała stewardesę.
Czy mogłabym zostać przeniesiona na inne miejsce? rzuciła lodowato i stanowczo. Nie mogę podróżować obok kogoś takiego… Proszę tylko spojrzeć na jego buty, wyglądają, jakby pamiętały czasy PRL-u! Ja zasługuję na lepsze towarzystwo.
Stewardesa, zaskoczona jej wypowiedzią, pozostała opanowana.
Przepraszam, pani, ale wszystkie miejsca w klasie ekonomicznej są zajęte.
Młoda kobieta westchnęła teatralnie i odwróciła się do okna z miną, jakby świat się skończył.
Starszy pan spuścił wzrok. Nie powiedział ani słowa, nawet nie mrugnął.
Stewardesa poczuła się nieswojo i poszła do kabiny pilota, żeby opowiedzieć kapitanowi o całej sytuacji. Kapitan wysłuchał jej z uwagą i uśmiechnął się lekko pod nosem.
Pozwól, że się tym zajmę. Zaraz wszystko rozwiążemy.
Kilka minut później stewardesa wróciła, promieniując uprzejmością.
Proszę pani, kapitan zgodził się na zmianę miejsca. Składamy pani przeprosiny, że została zmuszona do podróżowania obok tak nieprzyjemnej osoby.
Młoda kobieta podniosła brodę triumfalnie, chwyciła swoją drogą torebkę i już widziała siebie w pierwszej klasie, z kieliszkiem szampana i przestrzenią na nogi.
Wtedy stewardesa zwróciła się do starszego pana, z szacunkiem mówiąc:
Panie Janie, czy zechciałby pan pójść ze mną? Kapitan zaprasza pana do pierwszej klasy.
Przez chwilę w samolocie zapanowała grobowa cisza.
A potem, jakby wszyscy siedzieli na szpilkach, cała kabina wybuchła gromkimi brawami.
