Dawno temu, na pokładzie samolotu lecącego z Warszawy do Krakowa, młoda kobieta o niezwykłej urodzie wkroczyła pewnym krokiem. Miała na sobie wielkie, ciemne okulary przeciwsłoneczne, a na ramieniu wisiała luksusowa torba znanej marki. Kiedy dotarła do swojego miejsca, zauważyła, że będzie musiała usiąść obok starszego pana o bardzo skromnym wyglądzie czysta, lecz zużyta koszula oraz buty, które widocznie pamiętały wiele lat.
Gdy usiadła, natychmiast zawołała stewardesę.
Czy mogłabym zostać przesadzona? zapytała chłodnym, aroganckim tonem. Nie jestem w stanie podróżować obok kogoś takiego Proszę spojrzeć, jak on jest ubrany, te stare buty. Należy mi się lepsze towarzystwo.
Stewardesa, zaskoczona jej słowami, zachowała jednak spokój.
Przepraszam, pani, ale w klasie ekonomicznej wszystkie miejsca są już zajęte.
Młoda kobieta westchnęła teatralnie i z niechęcią odwróciła się do okna.
Starszy pan spuścił wzrok i nie powiedział ani słowa.
Stewardesa poczuła się nieswojo, więc udała się do kabiny pilotów, by opowiedzieć kapitanowi o tej niemiłej sytuacji. Kapitan wysłuchał jej w milczeniu, po czym spokojnie się uśmiechnął.
Zostaw to mnie odparł. Rozwiążemy to za chwilę.
Kilka minut później stewardesa wróciła z uprzejmym uśmiechem.
Pani, kapitan pozwolił zmienić miejsce. Proszę przyjąć nasze przeprosiny za to, że była pani zmuszona podróżować obok tak niewłaściwej osoby.
Młoda kobieta z triumfem uniosła głowę, chwyciła swoją torebkę i powoli wstała, myśląc już o wygodnym fotelu w pierwszej klasie i lampce szampana w ręce.
Jednak stewardesa zwróciła się do starszego pana z szacunkiem:
Panie, czy byłby pan tak uprzejmy i zechciał mnie odprowadzić? Kapitan zaprasza pana do pierwszej klasy.
Na chwilę zapadła absolutna cisza.
A potem, jakby wszyscy wagili oddech, kabina samolotu eksplodowała brawami, które na długo zostały w pamięci każdego obecnego.
