To nie jest moje dziecko, to dokładna kopia twojego przyjaciela, ale nie moja! krzyknął Filip.
Przecież już zrobiliśmy test DNA, to powinno wystarczyć! błagała Renata.
Może sfałszowałaś wynik testu, skąd mam wiedzieć? argumentował Filip.
Skąd miałabym zdobyć pieniądze, żeby sfałszować taki test? odpowiedziała Renata.
Twój były chłopak dał ci pieniądze, żebyś oskarżyła mnie o ojcostwo jego dziecka.
Obelżywa insynuacja Filipa głęboko zraniła Renatę. Próbowała mu wytłumaczyć, że niemowlęta na początku wyglądają podobnie, ale on nie chciał jej słuchać. Zażądał, by opuściła mieszkanie i nie wracała tej nocy, zatrzaskując drzwi.
Siedząc bezradnie na podłodze z płaczącym dzieckiem na rękach, Renata czuła się przytłoczona. Starała się uspokoić synka, ale zajęło jej to dużo czasu, zanim w końcu zasnął. Czując się bezsilna i samotna, Renata zwróciła się o pomoc do swojej babci, która podsunęła jej pomysł, by zaprosić Marka, syna swojej przyjaciółki, i poprosić go o wsparcie przy przeprowadzce.
Marek przyjechał i pomógł Renacie spakować rzeczy, rozkręcić łóżeczko i przygotować się do opuszczenia mieszkania. Renata zaproponowała mu kawę, ale odmówił uprzejmie, mówiąc, że woli napić się w mieszkaniu babci. W kolejnych dniach Marek wspierał Renatę, woził ją i synka na zakupy oraz towarzyszył jej w trudnych chwilach.
Z czasem Renata zorientowała się, że coraz mocniej czuje coś do Marka. Stali się sobie bliscy, aż w końcu się pobrali. Po pewnym czasie Renata urodziła córeczkę, a jej syn wyrósł na wierną kopię swojego biologicznego ojca.
Kiedy Filip zobaczył po latach swojego syna, nie potrafił ukryć żalu, że porzucił go i rozbił rodzinę. To była bolesna świadomość, a Filip głęboko żałował, że wcześniej nie podjął innych decyzji.
