Dawno temu, w jednym z małych miasteczek na Mazowszu, w kącie zimnego pokoju, siedział mały Leszek i płakał rzewnymi łzami. Nie potrafił pojąć, czym zawinił. Dlaczego rodzice go zostawili, oddali do domu dziecka? Przecież zawsze był posłuszny, kochał mamę i tatę z całego serca.
Jego biologiczna matka porzuciła go jeszcze w szpitalu zaraz po porodzie. Potem znaleźli się Maria i Czesław, którzy od dawna marzyli o dziecku. Adoptowali go, bo nie mogli mieć swoich dzieci. Maria otoczyła chłopca wielką miłością, tuliła go do snu i dbała o każdy szczegół jego życia, ale mimo starań nigdy nie stała się dla niego prawdziwą mamą. Czesław natomiast nie potrafił zaakceptować dziecka, czuł, że Leszek nie jest jego własnym synem.
Mijały lata. Leszek dorastał w tej rodzinie i bardzo przywiązał się do rodziców. I wtedy wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko. Pewnego dnia Maria dowiedziała się, że jest w ciąży. Była przeszczęśliwa. Kiedy podzieliła się tą wiadomością z Czesławem, oboje nie posiadali się z radości.
Od tamtej pory Leszek stał się dla nich niemal niewidzialny. Przeszkadzał i irytował rodziców coraz bardziej. Czesław zaczął podnosić na niego rękę. Kiedy urodziło się ich dziecko, Leszek przestał być potrzebny. Zdecydowali się oddać go z powrotem do domu dziecka. Napisali oświadczenie o zrzeczeniu się praw rodzicielskich, a sąd im je odebrał.
Po rozprawie, Maria podeszła do Leszka i powiedziała, że od teraz będzie mieszkał w domu dziecka. Chłopiec łkał, wyciągał rączki do mamy, ale ona po prostu odwróciła się na pięcie i wyszła. Miał zaledwie pięć lat i świat po raz kolejny mu się zawalił już raz zrzucono go z rąk matki, teraz raz jeszcze został zdradzony przez osoby, które kochał najbardziej na świecie.
Na sali sądowej była jeszcze pani sędzia, Katarzyna. Wzruszyła się losem chłopca; serce jej pękało na myśl o tym, jak bardzo został skrzywdzony. Po rozmowie z pracownicą domu dziecka postanowiła osobiście zaadoptować Leszka. Formalności poszły sprawnie; już wkrótce zabrała Leszka do swojego domu.
Od razu zaczęła mówić do niego czule Leszeczku i wkrótce chłopiec zapomniał o dawnych rodzicach, bardzo zżył się z Katarzyną. Lata mijały. Leszek był pilnym uczniem, szkołę średnią ukończył z wyróżnieniem, zdobywając złoty medal. Potem dostał się na wydział lekarski Uniwersytetu Warszawskiego, a po ukończeniu studiów zaproszono go do pracy w znanej klinice w stolicy.
Pewnego dnia przyszedł do niego mężczyzna, którego natychmiast rozpoznał to był Czesław, pierwszy przybrany ojciec. Czesław wyznał, że Maria zmarła przy porodzie, dziecko urodziło się martwe, a on sam popadł w alkoholizm. Po latach spotkał Zofię, która pomogła mu wyjść z nałogu i przekonała, by zgłosił się na leczenie.
Tak doszło do ich spotkania. Pomimo bolesnych wspomnień, Leszek nie mógł zapomnieć złego traktowania. Ale pamiętał o przysiędze Hipokratesa postanowił pomóc Czesławowi najlepiej, jak potrafił. Los już wystarczająco ukarał Czesława i Marię. Każdy Polak wie, że sierot nie wolno krzywdzić. Leszek okazał się mądry i nie szukał zemsty życie i tak wymierzyło sprawiedliwość.
