Siedziało się ciężko przy kuchennym stole, kiedy wybuchła cała afera. Ostatni łyk chłodnej herbaty wybrzmiał w ciszy. Przez otwarte okno wpadały odgłosy bocianów i szum starej lipy przy naszym domu pod Łodzią. Siedziałam napięta, bo przed chwilą zadzwoniła znowu Alina.
Razem z mężem, Pawłem, latami remontowaliśmy tę połowę starego rodzinnego domu. Po śmierci babci Pawła dom był do podziału z Aliną, jego siostrą. Każde z nich dostało swoją część, a my wtedy ledwo wiązaliśmy koniec z końcem w ciasnej kawalerce na Bałutach. Dom był zapuszczony, ale blisko miasta, wszędzie dojazd samochodem, a choćby i do pracy – wystarczy wsiąść w naszą wiekową Skodę.
Proponowaliśmy Alinie, byśmy zrzucili się na porządny remont całości, żeby dom miał ręce i nogi. Ona: Nie mam na to ochoty ani potrzeby. Dla mnie to tylko miejsce na letni odpoczynek. Wtedy jej mąż, Robert, spuścił głowę i tyle było rozmowy. Odpuszczona szansa. My nie mieliśmy wyjścia zaciągnęliśmy kredyt w złotówkach, ostro zabraliśmy się za łatanie dachu, ocieplenie, wylewki i wszystko od nowa.
Przez cztery lata zasuwaliśmy jak wół w kieracie. Wieczory spędzone z młotkiem, potem robota z kaflami. Nowa łazienka, ogrzewanie gazowe, trzy warstwy farby na oknach, wszystko przeszklone i ciepłe. Żyliśmy budową. Na naszej połowie mogłaby już mieszkać królowa, a dom Aliny stał pusty, próchno się wciskało w mury.
W tym czasie Alina miała inne plany podróże po zagranicznych kurortach, życie na walizkach. Latem grillowała sobie w zakopiańskich pensjonatach, a o starym domu nie chciała nawet słyszeć. Mówiła, żebyśmy nie liczyli na nią. Nie liczyliśmy.
Zmieniło się, gdy urodziła syna, Maćka. Zaczęły się braki pieniędzy, nie mogła już tak podróżować, no i wtedy nagle przypomniała sobie o swoim udziale w domu rodzinnym. Przyszła do nas z walizką i dzieckiem, prosiła, czy może zamieszkać na chwilę. Jej część była nie do użytku, zresztą żadnych wygód, wilgotne ściany, wychodek na podwórku.
Zgodziłam się matka z dzieckiem, niech już będzie ten tydzień. Ale Alina i jej synek od rana do wieczora robili taki rumor i zamieszanie, że nie mogłam spokojnie pracować zdalnie. W końcu dzięki losowi znajoma wyjeżdżała i zaoferowała, żebym wpadła do niej, byle pilnować mieszkania. Skorzystałam z okazji.
Wyjechałam na tydzień, potem mama zachorowała i zostałam z nią kolejne trzy tygodnie. O Alinie zapomniałam; byłam pewna, że dawno wróciła do siebie. Kiedy wróciłam do naszego domu, szczęka mi opadła. Alina dalej tam siedziała, zadomowiona na dobre, a w jej oczach spokój.
Zapytałam: Kiedy wyjeżdżasz?
Nie ruszam się stąd, mam dziecko, tu nam dobrze odpowiedziała tonem nieznoszącym sprzeciwu.
Jutro przyjedzie Paweł, podrzuci cię do Łodzi oznajmiłam.
Nie chcę, tu jest wygodnie.
Nie twój hotel. Przez cały pobyt nawet nie posprzątałaś po sobie.
Jakim prawem mnie wyrzucasz?! To mój dom!
Twój dom zaczyna się za ścianą, idź tam, skoro to twoje.
Próbowała wciągnąć męża w kłótnię, ale Paweł był nieugięty. Powiedział stanowczo: przesadziłaś, czas wracać. Alina się obraziła, zabrała Maćka i pojechała. Zaraz potem telefon teściowa. Wyrzucała mi, że nie miałam prawa, przecież to własność Aliny.
Paweł przerywając jej tłumaczył:
Każdy mógł remontować, oferowaliśmy podział kosztów. Ona nie chciała pomóc. My wydaliśmy wszystko, a ona oczekuje luksusu.
Na koniec zaproponowaliśmy Alinie, może by odkupiła naszą część, albo sprzedała swoją – uczciwie. Ale podała cenę, za którą w Warszawie kupiłoby się nowoczesną willę. Zgody nie było.
Od tej pory stosunki są zimne jak luty na Mazurach. Alina z teściową pojawiają się rzadko, ale jak już są, to urządzają imprezy, rozrzucają śmieci, niszczą rzeczy na wspólnym podwórku, a my już mamy dość. Zaczęliśmy stawiać płot, choć marzyliśmy o wspólnej przestrzeni dla dzieci. Nie będzie kompromisu tak sobie życzyła Alina.
Tkwiłam przy kuchennym stole, łapiąc się za głowę. Nie tego chciałam, ale nie dam się wypchnąć z domu, który moimi rękami został stworzony na nowo.
