Podczas spaceru wśród białych pól pod Warszawą, ojciec i syn pan Tomasz Nowak z synem Mateuszem natknęli się na niezwykły widok. W zaspie śnieżnej tuż przy lesie, leżał uwięziony jeleń. Przez chwilę obaj zamarli, po czym bez wahania rzucili się na ratunek. Złapali za łopaty i ramionami zaczęli odgarniać śnieg, walcząc z czasem i mrozem. Każdy ruch był pełen determinacji, serca biły im mocniej, a oddechy zamieniały się w parę.
Nagle Mateusz dostrzegł coś jeszcze zaledwie kilka metrów dalej drugi jeleń był niemal całkowicie przykryty śniegiem. Musieli działać szybko; obaj byli przekonani, że te dwa jelenie niedawno stoczyły walkę o jedzenie, a teraz wspólnie stawiały czoła śmierci. Na szczęście, dzięki niestrudzonemu wysiłkowi ojca i syna, oba zwierzęta zostały uratowane i zdołały umknąć do lasu.
Zanim zdołali ochłonąć po tych dramatycznych chwilach, ich uwagę przyciągnęło żałosne miauczenie nieopodal. W rowie, przykrytym śniegiem, stało małe, przesiąknięte wilgocią pudełko. Gdy Tomasz otworzył wieko, chłód przeszył ich jeszcze bardziej w środku znajdowało się sześć maleńkich kociąt. Cztery z nich były już bez życia, pozostałe dwa ledwo dawały oznaki życia.
Rozpoczęła się dramatyczna walka z czasem. Tomasz polecił Mateuszowi, by wybiegł do auta po koc i przyniósł butelkę ciepłej wody. Sam chwycił telefon i zadzwonił do żony, Małgorzaty, prosząc, by przygotowała w domu wszystko, co może pomóc w odratowaniu maluchów: miękkie ręczniki, termofor oraz czystą, ciepłą wodę. Droga do domu dłużyła się w nieskończoność co chwila sprawdzali, czy maluchy jeszcze oddychają.
Widzieli już wiele, ale widok tych niewinnych istot dotknął ich do głębi. Przez kolejne godziny cała rodzina troskliwie zajmowała się ocalonymi kociętami. Pod troskliwą opieką Nowaków, oba kotki powoli zaczęły odzyskiwać siły. Z czasem jedno z nich dostało imię Zosia, drugie Wanda imiona typowo polskie, pełne czułości.
Historia miała szczęśliwe zakończenie. Jednak w ich sercach na zawsze pozostał ciężar po stracie czterech maleństw, a widok uratowanych zwierząt na śniegu był żywym przypomnieniem, jak ważne są nawet drobne gesty pomocy.
Kilka dni później, gdy Małgorzata wyniosła przenośne legowisko i zostawiła przed domem jedzenie oraz koc dla zdziczałej kotki, ta, choć bardzo wyziębiona i chora, spojrzała kobiecie w oczy z wdzięcznością, zanim ponownie zniknęła w mroku nocy. Pomimo wszystkich tragedii, dzięki dobroci i odwadze panów Nowaków los dwóch istnień odmienił się na zawsze, a rodzina mogła poczuć cichą dumę, że zrobiła wszystko, co w ludzkiej mocy.
