Moja siostra postanowiła wychować samotnie czwórkę swoich dzieci. Jej mąż zdradził ją z koleżanką z pracy. Od tamtej pory nie nawiązała żadnej nowej relacji. Moja siostra jest dobrze wykształconą kobietą. Ma trzy dyplomy, jeden z nich to tytuł kucharza. Odkąd pamiętam, pracowała w różnych kawiarniach i restauracjach.
Zawsze kupowała swoim dzieciom wszystko, czego potrzebowali. Byli wdzięczni, lecz ciągle prosili o więcej. Dziś są już dorosłymi ludźmi, mają własne rodziny. Siostra wciąż wysyła im pieniądze. Od dawna jest już na emeryturze, ale nadal pracuje. Twierdzi, że lubi pomagać swoim dzieciom, uważa to za istotę swojego życia.
Niedawno siostra zachorowała na grypę, która błyskawicznie doprowadziła do powikłań płucnych. Ciężkie zapalenie płuc nie ustępowało. Zmuszona była wziąć zwolnienie lekarskie, ledwo miała na życie. Pomogli jej przyjaciele, ale dzieci zadzwoniły jedynie wtedy, gdy przestała wysyłać przelewy.
Zapytali, jak się czuje, życzyli szybkiego powrotu do zdrowia i na tym się skończyło. Nikt nie pytał o jej sytuację finansową. Siostra poprosiła swoje dzieci, by ją odwiedziły. Odmówili. Każde tłumaczyło się pracą i obowiązkami rodzinnymi. Nie mieli czasu dla własnej matki.
Kobieta poczuła się urażona. Przez całe życie wspierała swoje dzieci, a teraz, kiedy potrzebowała ich wsparcia, nikt nie zechciał przyjść. Spędziła miesiąc w szpitalu. Opiekunka pokryła wszystkie koszty leczenia. Siostra doszła do siebie i wróciła do pracy. Dzieci nie dzwoniły przez cały ten czas. Musiały dowiedzieć się od rodziny, że matka wyzdrowiała. Dopiero po wypisie ze szpitala dzieci znów sobie o niej przypomniały.
Na początku zapytały, jak się czuje, ale szybko przeszły do meritum rozmowy. Każde z nich prosiło o pieniądze. Nie tylko o pomoc, ale o określone sumy i terminy przelewów. Wszystkie cztery zrobiły to samo. Nie interesowało ich, skąd matka weźmie te środki. Liczyły się tylko ich potrzeby.
Siostra była rozczarowana. Nie spodziewała się takiego traktowania ze strony własnych dzieci. Może to była jej wina, ale zrobiło jej się żal siebie. Gdy poświęca się całe życie dla innych, liczy się na jakąś wdzięczność. Może nie powinna była przedkładać dzieci nad swoje własne potrzeby. Powinna pomyśleć o swojej przyszłości, a nie o samotnej starości. Teraz już niestety nic nie można zmienić.
